เจียงกว่านอึ้งไป
“อะไรนะ? เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
คราวนี้เธอมาผิดจังหวะสุด ๆ เลยนะ! ต่อให้มาก่อนสักครึ่งวันก็ยังดี!
เสี่ยวหลิงตังพยักหน้า
“เพราะงั้น ต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้ว ภารกิจของเธอคือช่วยฟางจือหย่วนหลบการตามล่าของหลิวหมิ่น อย่าให้หลิวหมิ่นหาเขาเจอ เป็นไง ภารกิจนี้ง่ายไหม? ถ้าช่วยถอนฤทธิ์ยาให้เขาได้ด้วยก็ยิ่งดีเลย”
เจียงกว่านร้อง “อ๋อ” ออกมา
ที่แท้ก่อนหน้านี้พวกเขาสองคนคุยกันไปเปล่า ๆ นี่เอง การช่วยฟางจือหย่วนถอนฤทธิ์ยาไม่ใช่ส่วนหนึ่งของภารกิจเธอสินะ!
เอาเถอะ เจียงกว่านคิดในใจ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้แล้ว
ถ้ารักษาได้ เธอก็จะเมตตาช่วยฟางจือหย่วนสักหน่อย แต่ถ้ารักษาไม่ได้ ก็ต้องปล่อยให้เขาเป็นไปตามชะตากรรมแล้วล่ะ
เมื่อรู้ว่าตอนนี้ฟางจือหย่วนถูกวางยา แถมอีกเดี๋ยวจะผ่านทางแยกหน้าบ้านเธอ เจียงกว่านจึงตั้งใจว่าจะไม่ออกไปไหนในช่วงบ่าย เตรียมรอดักกระต่ายอยู่กับที่
ใครใช้ให้ถนนหน้าบ้านเธอเป็นทางเดียวที่ต้องผ่านเพื่อขึ้นเขาล่ะ?
นี่ก็เป็นเหตุผลที่คุณปู่เจียงตั้งใจสร้างบ้านไว้ตรงนี้ นอกจากพื้นที่กว้างแล้ว คนที่อยู่แถวนี้ก็ไม่มาก บ้านที่ใกล้ที่สุดยังอยู่ห่างจากบ้านเจียงกว่านตั้ง 20 เมตร แถมยังใกล้เขา สะดวกให้เขาขึ้นไปเก็บสมุนไพรด้วย
“เสี่ยวหลิงตัง เธอว่าอีกเดี๋ยวฉันพาฟางจือหย่วนไปไว้ที่ไหนดี? ถ้าฉันเรียกเขาเข้าบ้าน เธอคิดว่าเขาจะยอมไหม?”
“ไม่รู้เหมือนกันว่าหลิวหมิ่นไปเอาแรงมาจากไหน ถึงได้แบกผู้ชายตัวหนักขนาดนั้นไหว ฉันว่าแค่ยกแขนข้างเดียวของเขายังลำบากเลย แล้วคนที่โดนยานั่นปกติไม่ใช่ว่าจะมีแรงเยอะหรอกเหรอ? ทำไมถึงยอมให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ข่มเหงได้ง่ายขนาดนั้นล่ะ? เขาน่าจะดิ้นจนหลุดได้สิ!”