อากาศยามเช้าช่างสดชื่นจริง ๆ! ดอกไม้ที่เจียงกว่านปลูกไว้ตรงหน้าประตูต่างก็ทยอยเบ่งบานแล้ว
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ เจียงกว่านก็ไม่ได้ไปไหน นั่งเอนอยู่บนเก้าอี้หน้าบ้านคุณย่า ดูคลิปตลกในโทรศัพท์
ส่วนคุณย่าออกไปตลาดสดตั้งนานแล้ว ตั้งใจไปดูว่าวันนี้มีผักสดอะไรบ้าง จะได้ซื้อกลับมาทำให้เจียงกว่านกิน
ตอนนี้เจียงกว่านกินคนเดียว แต่ต้องบำรุงถึงสามคน จึงต้องเลือกวัตถุดิบสดใหม่หน่อย ต่อให้แพงแค่ไหน คุณย่าเจียงก็ยังคิดว่าคุ้มค่า
ตอนลู่เจิ้งหยางมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลเจียง ภาพอันสงบสุขตรงหน้าก็ปรากฏแก่สายตา
แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ส่องลงบนร่างเจียงกว่าน ทำให้เธอดูราวกับนางฟ้าที่เปล่งประกายไปทั้งตัว เพียงมองแวบเดียวก็ยากจะละสายตา
ลู่เจิ้งหยางยืนอยู่หน้าประตูบ้าน จ้องเจียงกว่านไม่วางตาราวกับคนคลั่งรัก พอได้เห็นเธอ หัวใจอันว่างเปล่าของเขาก็พลันถูกเติมเต็มขึ้นมา
เจียงกว่านยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ เสี่ยวหลิงตังก็กรีดร้องขึ้นมาเสียก่อน
“อ๊า! กว่านกว่าน ลู่เจิ้งหยาง ลู่เจิ้งหยางมาแล้ว!”
อะไรนะ?
เจียงกว่านได้ยินเสี่ยวหลิงตังพูดก็เงยหน้ามองไปทางประตู และพบว่าเป็นลู่เจิ้งหยางจริง ๆ เธอตกใจจนลนลาน รีบลุกพรวดขึ้นมา โทรศัพท์หล่นตุ้บลงพื้น
โธ่เอ๊ย โทรศัพท์เครื่องนี้เป็นอาหารใจของเธอ จะพังไม่ได้นะ
เจียงกว่านคิดจะก้มลงเก็บโทรศัพท์ทันที แต่โชคดีที่นึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ ไม่ควรก้มตัวตามใจชอบ จึงหยุดชะงักอยู่แบบนั้น
ยังไม่ทันที่เจียงกว่านจะได้เก็บโทรศัพท์ ลู่เจิ้งหยางก็ก้าวมาถึงตัวเธอก่อน แล้วช่วยหยิบโทรศัพท์ที่พื้นขึ้นมา
“เห็นผมแล้วตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เจียงกว่านเห็นลู่เจิ้งหยางมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างมีชีวิตชีวา ก็เบิกตากว้างถามว่า
“คุณ…คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ลู่เจิ้งหยางคาดเดาปฏิกิริยาของเจียงกว่านไว้แล้ว เขายิ้มพลางตอบ