ใกล้เที่ยงแล้ว ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นมาอยู่กลางฟ้า เสียงจักจั่นเริ่มส่งเสียงอื้ออึงอยู่ท่ามกลางใบไม้หนาทึบ
เจียงกว่านเดินไปตามทางเล็กใต้ร่มไม้ ฝีเท้าสม่ำเสมอราวกับกำลังย่ำไปตามจังหวะที่มองไม่เห็น
เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายผสมลินินสีขาวนวล พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงท่อนแขนอย่างไม่ใส่ใจ ผิวที่เผยออกมาวาววับเล็กน้อยเมื่อแสงแดดลอดผ่านใบไม้ลงมากระทบ
ดอกบัวสีชมพูในทะเลสาบที่มนุษย์สร้างขึ้นริมทางไหวเอนอ่อนช้อย งดงามเหลือเกิน
เจียงกว่านกวาดตามองดอกบัวที่บานสะพรั่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเดินต่อไป
นี่คือโลกใบใหม่ หลังจากทำภารกิจในโลกก่อนเสร็จ เธอก็ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่อยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนจะถูกเสี่ยวหลิงตังโยนมาที่นี่
ชาตินี้เธอยังคงเป็นเด็กสาวที่โชคชะตาอาภัพ แม่แท้ ๆ ตายตั้งแต่ยังเล็ก ส่วนพ่อแท้ ๆ ก็รีบแต่งงานใหม่
อย่างที่เขาว่ากัน มีแม่เลี้ยงก็มีพ่อเลี้ยง
ตอนนั้นเธอเพิ่งสามขวบ ไม่มีข้าวกินเป็นเรื่องปกติ คนรอบข้างทนดูไม่ไหว จึงช่วยพูดแทนเธอไปสองสามคำ แต่กลับถูกแม่เลี้ยงด่ากลับมาว่า ถ้าใครทนดูไม่ได้ก็พาเด็กกลับไปเลี้ยงที่บ้านได้เลย
จะทำอย่างนั้นได้ยังไง? เงินเดือนของทุกคนก็ไม่ได้สูงนัก แค่เลี้ยงลูกตัวเองยังแทบไม่ไหว แล้วจะมีเงินเหลือที่ไหนไปเลี้ยงลูกบ้านอื่น
คิดว่าเลี้ยงเด็กคนหนึ่งง่ายนักหรือ? ทั้งเสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย และการเดินทาง อะไรบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน?
เพราะอย่างนั้น เมื่อเวลาผ่านไป ทุกคนจึงไม่กล้าพูดอะไรมากอีก
ตอนที่เจียงกว่านคิดว่าตัวเองคงต้องอดตายอยู่แบบนี้ ป้าของเธอก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับตกลงมาจากฟ้า ช่วยดึงเธอออกจากขุมนรกแห่งนี้