เจียงกว่านสะดุ้งกับท่าทางของฟางจือหย่วน
“อ๊ะ? อ้อ อยู่ข้างนอกนี่เอง?”
“แต่ว่าปัญหาของคุณ ต่อให้ดื่มน้ำเย็นหมดโอ่งก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก!”
ฟางจือหย่วนเลียริมฝีปากแห้งผาก ก่อนถามเสียงแหบพร่า
“คุณรู้เหรอว่าทำไมผมถึงเป็นแบบนี้? ผมป่วยเป็นอะไร?”
เจียงกว่านไม่ได้ปิดบัง บอกเขาไปตรง ๆ
“รู้สิ คุณไม่ได้ป่วย แต่โดนคนวางยา”
“อะไรนะ?”
ฟางจือหย่วนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง จนเก้าอี้ด้านหลังถูกเขาชนล้มลงกับพื้น
ต่อให้ฟางจือหย่วนจะทึ่มแค่ไหน พอได้ยินเจียงกว่านพูดแบบนั้นก็เข้าใจความหมายของเธอ
เขาไม่ใช่คนไม่รู้ประสีประสา ก่อนหน้านี้ก็เคยได้ยินพวกเพื่อนพูดถึงเรื่องแบบนี้ แต่คนที่เจอเป็นคนอื่นทั้งนั้น ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมาตกเป็นเหยื่อที่นี่!
ตกลงใครคิดทำร้ายเขากัน? เป็นพวกปัญญาชนที่ถูกส่งมาอยู่หมู่บ้านเดียวกัน หรือสาว ๆ ในหมู่บ้าน?
มิน่าล่ะ ร่างกายถึงได้เกิดความรู้สึกวาบหวามขึ้นมา ที่แท้มันไม่ใช่ภาพหลอนของเขาเอง
“แล้วคุณรักษาได้ไหม?”
ตอนนี้ฟางจือหย่วนรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว อยากปลดปล่อยความปรารถนาในใจให้เร็วที่สุด
เจียงกว่านนิ่งเงียบ เรื่องนี้รักษาได้ก็จริง แต่ยาในบ้านมีไม่ครบ ส่วนยาในมิติของเธอ ชาติก่อนก็ไม่ได้เตรียมยาเกี่ยวกับเรื่องนี้เอาไว้ ตอนนี้จะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรก็ไม่ทันแล้ว
ถ้าอยู่โรงพยาบาล แค่ฉีดยาแล้วให้น้ำเกลือก็เรียบร้อย
เห็นเจียงกว่านมีท่าทีเช่นนี้ ฟางจือหย่วนก็รู้ว่าเธอยังช่วยแก้ปัญหาให้เขาไม่ได้
เขาจึงขยับเท้า ตั้งใจจะเดินออกไปข้างนอก ถ้ายังไม่ไป เขาอาจกลายเป็นสัตว์ร้ายขึ้นมาจริง ๆ