เรื่องนี้ ตอนที่ฟางจือหย่วนลงชนบทมา ครอบครัวเคยกำชับเขาไว้แล้ว คำตอบย่อมเป็นว่าไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น
ฟางจือหย่วนไม่ได้ปิดบัง เขาตอบตามตรงว่า
“ใช่ ผมไม่รู้ว่าต่อไปความคิดของพวกเขาจะเปลี่ยนไหม แต่ผมรับรองว่าจะคอยปกป้องคุณ ไม่ปล่อยให้คุณได้รับอันตรายแม้แต่น้อย อีกอย่าง หลังจากเราอยู่ด้วยกันแล้ว เราก็จะไม่อยู่กับพ่อแม่ของผม”
ฟางจือหย่วนมีบ้านเป็นของตัวเอง แต่เขาไม่เคยบอกใคร ด้วยเหตุนี้จึงมั่นใจมากพอที่จะพาเจียงกว่านย้ายออกไปอยู่ด้วยกัน
เจียงกว่านหาเหตุผลมาพูดว่า “ฉันเหลือคุณปู่เป็นญาติคนเดียวแล้ว ไม่อยากอยู่ห่างจากคุณปู่มากเกินไป เรื่องของเราช่างมันเถอะ ถ้าคุณรู้สึกผิด ก็ส่งเงินมาให้ฉันเยอะหน่อยได้”
นี่คือความคิดที่แท้จริงของเจียงกว่าน คุณปู่มีเธอเป็นญาติเพียงคนเดียว จะให้เธอแต่งงานไปอยู่ไกลบ้าน เธอไม่ยอมแน่
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเมืองหรือไม่เมืองเลย แค่นี้ก็ล่อใจเจียงกว่านไม่ได้ เธอเองก็เคยอยู่ตึกมาก่อนเสียหน่อย
ถ้ารู้สึกผิดจริง ๆ ก็ให้เงินได้ จะให้ทีเดียวก็ได้เหมือนกัน
ฟางจือหย่วนพยักหน้า “แน่นอน หลังจากเราแต่งงานกัน คุณปู่ของคุณก็คือคุณปู่ของผมด้วย ถ้าท่านยินดีไปกับเรา ผมก็เต็มใจมาก”
ฟางจือหย่วนรู้ดีว่าเจียงกว่านเป็นห่วงคุณปู่ของตัวเอง ขอแค่คุณปู่เจียงยินดีไปกับพวกเขา เขาก็ไม่ติดใจที่จะให้ท่านมาอยู่ด้วยกัน
เจียงกว่านเหลือบมองเขา ไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ อย่างไรเสียวันนี้ก็คงคุยกันไม่รู้เรื่อง
“พอเถอะ ไม่พูดแล้ว ดึกมากแล้ว คุณกลับไปก่อน เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้าจะไม่ดี”
เมื่อเห็นว่าเจียงกว่านไม่อยากพูดต่อ ฟางจือหย่วนก็คิดว่าเรื่องนี้กะทันหันเกินไป อีกทั้งเจียงกว่านยังอายุน้อย ในใจคงสับสนวุ่นวาย เขาจึงลุกขึ้นเตรียมกลับ