แต่เช้าตรู่ เจียงกว่านก็ร้องครวญครางอยู่บนเตียงว่า:
“เสี่ยวหลิงตัง จบเห่แล้ว ฉันจบเห่แล้ว!”
พอได้ยินเสียงเรียกของเจียงกว่าน เสี่ยวหลิงตังก็ตอบกลับทันที:
“หา เป็นอะไรไป? แต่เช้าก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนแล้ว เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
เฮ้อ! เจียงกว่านถอนหายใจ
“เสี่ยวหลิงตัง คราวนี้ฉันถูกรางวัลอีกแล้ว!”
เสี่ยวหลิงตังงุนงง:
“ถูกรางวัล? รางวัลอะไร? เธอไปจับรางวัลตอนไหน ทำไมฉันไม่รู้เลย?”
มันอยู่ด้วยตลอดไม่ใช่เหรอ? พลาดเรื่องอะไรไปหรือเปล่า? เจียงกว่านไปจับรางวัลตอนไหนกัน
เจียงกว่านถอนหายใจอีกครั้ง:
“เฮ้อ! เสี่ยวหลิงตัง ฉันมีเด็กอยู่ในท้องแล้ว”
ถูกรางวัลแบบนี้ ไม่ใช่ถูกรางวัลแบบนั้นต่างหาก!
“หา ว่าไงนะ?”
เสี่ยวหลิงตังตกใจสุดขีด
“เธอพูดว่าอะไรนะ? เธอท้องเหรอ?”
เจียงกว่านทำหน้าเศร้าพลางพยักหน้า:
“ใช่ ท้องได้เดือนกว่าแล้ว!”
เช้านี้ตอนตื่น เจียงกว่านรู้สึกคลื่นไส้ เหมือนอยากอาเจียน
เจียงกว่านพอมีประสบการณ์กับอาการแบบนี้อยู่บ้าง จึงจับชีพจรตัวเองดู แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เธอถูกรางวัลอีกแล้ว!
ไม่คิดเลยว่าที่เธอคาดไว้จะเป็นจริง
ตอนที่เรื่องนั้นเกิดขึ้น เจียงกว่านกังวลมาตลอดว่าจะตั้งท้องหรือเปล่า
แต่ถึงตอนนั้นจะกลัวแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ช่วยคนเพียงเพราะกลัวว่าจะท้อง เธอจึงได้แต่หวังเข้าข้างตัวเองว่า คราวนี้อาจจะไม่ท้องก็ได้มั้ง?
ใครใช้ให้ยุคนี้แทบไม่มียาคุมกำเนิดกันล่ะ ต่อให้เธออยากกินก็หาซื้อไม่ได้!
ถ้ารู้ว่าจะต้องเจอเรื่องแบบนี้ ตอนเตรียมเสบียงไว้แต่แรกก็น่าจะเตรียมยาคุมกำเนิดไว้ด้วย