พอได้ฟังคำพูดของเจียงกว่าน ฟางจือหย่วนก็พลันเข้าใจขึ้นมา ใช่แล้ว เขากลับไปก่อนได้!
กลับไปแล้วก็ไปจัดการเรื่องงานให้เรียบร้อย รอให้งานเข้าที่เข้าทางก่อน ค่อยคุยกับพ่อแม่เรื่องเจียงกว่านให้ดี จากนั้นค่อยกลับมารับเจียงกว่านกับคุณปู่เจียงไปด้วยกัน
ฟางจือหย่วนจึงตัดสินใจกลับไปก่อน ตอนจะไปยังย้ำกับเจียงกว่านหลายครั้ง ให้เธอรอเขา เขาจะรีบกลับมารับเธอ
ส่วนคนที่วางยาเขา ฟางจือหย่วนก็หาตัวเจอแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่ปกติทำตัวสงบเสงี่ยม เอาแต่หลบอยู่ตามมุม จะคิดกับเขาแบบนั้น ทำเอาฟางจือหย่วนขยะแขยงแทบแย่
หลังจากรู้เรื่อง เขาก็เสนอว่าเมื่อทำอาหารเสร็จแล้ว ถ้าคนยังมาไม่ครบก็ห้ามแบ่งอาหาร
ยิ่งไปกว่านั้น ต้องแบ่งต่อหน้าทุกคนด้วย
ไม่อย่างนั้นบางคนออกเสบียงน้อย แต่กลับได้ส่วนแบ่งตั้งมากมาย แบบนี้ไม่ยุติธรรมกับคนอื่น
ตอนนี้เขาไม่ใช้ชามของที่พักเยาวชนมีการศึกษาแล้ว แต่ใช้ปิ่นโตของตัวเองแทน ทุกครั้งหลังล้างปิ่นโตเสร็จ เขาก็จะล็อกเก็บไว้ในตู้ของตัวเอง ไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นแตะต้อง
ถึงขั้นไม่กล้าดื่มน้ำจากโอ่งของที่พักเยาวชนมีการศึกษาอีกต่อไป ระมัดระวังตัวเสียจนเกินเหตุ
ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีหลักฐาน และถ้าไม่ใช่เพราะเขาจะอยู่ที่นี่อีกไม่นาน เขาคงย้ายออกไปแล้ว
เพราะอย่างนั้น ครั้งนี้ที่เขากลับเข้าเมือง จึงไม่ได้บอกคนในที่พักเยาวชนมีการศึกษา ยังไงทุกคนก็แค่คนรู้จักผิวเผิน
ตอนทำเรื่อง เขายังขอให้หัวหน้ากองพลช่วยปิดเรื่องไว้ก่อนจนกว่าเขาจะไป เห็นแก่การมอบน้ำตาลทรายแดงหนึ่งจิน หัวหน้ากองพลจึงตกลง
หลังจากคนอื่นออกไปทำงานกันหมดแล้ว เขากล่าวลาเจียงกว่านกับคุณปู่เจียง ก่อนจะยกเงินกับคูปองส่วนใหญ่ที่มีติดตัวให้เจียงกว่าน จากนั้นฟางจือหย่วนก็จากไปอย่างเงียบ ๆ
เจียงกว่านมองแผ่นหลังของฟางจือหย่วนที่ค่อย ๆ ห่างออกไป แล้วลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ในที่สุดคนคนนี้ก็ไปเสียที!
ไปเถอะ ไปให้พ้น! กลับไปแล้วเขาก็จะได้รู้จักผู้หญิงอีกตั้งมากมาย ไม่นานก็คงลืมสาวบ้านนอกอย่างเธอได้เอง