สถานที่ปิ้งย่างอยู่ห่างจากที่พักพอสมควร
เพราะแขกบางคนชอบส่งเสียงโห่ร้องดังลั่น แถมยังมีควันอีกด้วย ถ้าอยู่ใกล้เกินไปก็จะรบกวนแขกที่กำลังพักผ่อน
ฉินอวี่กับเจียงกว่านเดินเคียงข้างกัน ไม่นานก็ทิ้งเสียงร้องโหยหวนราวกับผีของเจียงอวิ๋นกับเจียงหยางไว้เบื้องหลัง
เจียงกว่านกดขมับตัวเอง น่าหนวกหูจริง ๆ ที่นี่ไม่ใช่คาราโอเกะเสียหน่อย จะต้องร้องเสียงดังขนาดนั้นไปทำไม?
ตอนแรกเจียงกว่านเดินได้อย่างมั่นคง แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าถนนใต้เท้าโค้งคดไปหมด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรเดินอย่างไร ร่างกายเซถลา
ฉินอวี่เป็นห่วงรองเท้าส้นสูงของเจียงกว่านมาตลอด กลัวว่าเธอจะหกล้มอีก
พอเห็นร่างเธอไหววูบ เขาก็รีบยื่นมือไปประคอง
“ระวังหน่อย อย่าล้มอีกนะ”
ในฐานะแพทย์ ฉินอวี่ไม่ค่อยดื่มเหล้า คนที่มีสติที่สุดในงานจึงน่าจะเป็นเขา
เจียงกว่านโบกมือ พยายามผลักฉินอวี่ออก
“ไม่...ไม่เป็นไร ฉัน...ฉันยังไหว”
พอฉินอวี่ปล่อยมือ เจียงกว่านก็เอนจะล้มไปด้านข้างอีกครั้ง เขาตกใจจนต้องรีบประคองเธอไว้
“โอ๊ย แม่คุณเอ๊ย ระวังหน่อยสิ!”
เจียงกว่านพึมพำว่า
“ถนนนี่โค้งจังเลย ไม่ตรงสักนิด...”
ฉินอวี่หัวเราะเบา ๆ
“ถนนไม่ตรง หรือเธอเมากันแน่?”
ฉินอวี่ส่ายหน้า แค่เบียร์สองสามกระป๋องก็เมาจนเป็นแบบนี้แล้ว ต่อไปใครจะกล้าปล่อยให้เธอดื่มอีกล่ะ!
เห็นเจียงกว่านเดินแทบไม่ไหว ฉินอวี่คิดว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ไม่รู้จะต้องเดินอ้อยอิ่งอยู่บนถนนอีกนานแค่ไหน เขาจึงอุ้มเธอขึ้นมาในท่าอุ้มพาดแขนทันที
เจียงกว่านเสียหลักกะทันหันจนตกใจ รีบคล้องคอฉินอวี่ไว้แน่น พอเห็นว่าตัวเองถูกอุ้มขึ้นมา เธอก็ยิ้มให้เขาแล้วมอบบัตรคนดีให้