ตกกลางคืน พอคุณแม่เจียงเห็นสามีกลับมา ก็รีบฟ้องเขาอย่างหัวเสีย
“คุณไม่เห็นท่าทางของเธอหรือไง ไม่เห็นฉันเป็นแม่สักนิด แถมยังไม่เคารพฉันเลย”
คุณพ่อเจียงยกมือกดขมับ
“อย่าคิดมากเลย เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้นหรอก เด็กสาวก็แบบนี้แหละ อยากใส่ชุดไหนก็ใส่ ขอแค่แต่งกายเหมาะสมก็พอ”
“ส่วนเรื่องที่คุณพูดถึงการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ผมก็คิดว่าเป็นไปได้ เดี๋ยวหาโอกาสคุยกับตระกูลฉินและตระกูลเฉิน ดูว่าพวกเขาคิดอย่างไร ลูก ๆ ของทั้งสองตระกูลก็โตมาพร้อมกับเจียงฮั่นของเรา รู้จักนิสัยใจคอกันดี ไม่มีทางกล้ารังแกกว่านกว่านแน่นอน”
พอได้ยินคำพูดของคุณพ่อเจียง คุณแม่เจียงก็เด้งตัวขึ้นทันที
“อะไรนะ? ลูกชายบ้านพวกนั้นน่ะเหรอ? ไม่ได้เด็ดขาด ลูกชายบ้านเขาล้วนเป็นยอดคน ส่วนยัยเด็กนี่ นอกจากหน้าตาดีหน่อยก็ไม่มีอะไรเลย คุณกล้าเอาลูกสาวไปทำให้ลูกชายเขาเดือดร้อนหรือไง?”
คุณแม่เจียงคิดว่าลูกสาวคนเล็กของเธอต่างหากที่เหมาะสม
ตอนนี้ลูกสาวคนเล็กกำลังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยชื่อดัง เพียงแต่ยังอายุน้อยกว่าพวกเขาอยู่บ้าง
แต่ไม่เป็นไร ผู้ชายอายุมากหน่อยถึงจะรู้จักทะนุถนอมคน
แต่ถ้าเป็นเจียงกว่านล่ะก็ นั่นก็เหมือนคางคกอยากกินเนื้อหงส์ เพ้อฝันไปเองชัด ๆ
ยัยเด็กนี่ไปเรียนมหาวิทยาลัยอะไรไม่รู้ในต่างประเทศ จะคู่ควรกับทายาทผู้เพียบพร้อมขนาดนั้นได้ยังไง?
คุณพ่อเจียงเห็นคุณแม่เจียงพูดจาดูถูกลูกสาวตัวเองขนาดนั้นก็ไม่พอใจ
“ทำไมจะไม่ได้? ลูกสาวผมด้อยตรงไหน? ทั้งสวย ทั้งมีวุฒิการศึกษาที่น่าภูมิใจ แล้วทำไมจะคู่ควรกับพวกเขาไม่ได้?”
คุณแม่เจียงไม่รู้ แต่คุณพ่อเจียงรู้ดีว่าลูกสาวของเขาไม่ได้ไปใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยอยู่ต่างประเทศ
เธอเป็นนักศึกษาผลการเรียนดีเด่นจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ใคร ๆ ก็แย่งกันดึงตัวไปทำงาน
มีแต่แม่แท้ ๆ อย่างคุณแม่เจียงนี่แหละที่คิดว่าเจียงกว่านไปใช้ชีวิตเหลวไหลอยู่ต่างประเทศ
คุณแม่เจียงหยิบรูปถ่ายที่เตรียมไว้แล้วออกมาตรง ๆ
“ดูสิ ฉันเลือกคู่ดูตัวไว้ให้เธอตั้งหลายคนแล้ว คนนี้อยู่เมืองลู่ อย่าดูแค่หน้าตาธรรมดา ๆ ของเขา ทรัพย์สินเขามีเยอะนะ ถ้าเธอแต่งไปอยู่ด้วย รับรองว่าไม่ลำบากแน่