ฉินอวี่ได้ยินพยาบาลบอกว่าเฉินชิงเฟิงกำลังมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่นอยู่ที่หน้าทางเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้เขาไม่มีผ่าตัดพอดี แถมยังมีเวลา จึงคิดจะไปดูสถานการณ์สักหน่อย
ไม่คิดเลยว่าระหว่างทางจะมีหญิงสาวคนหนึ่งล้มลงต่อหน้าเขา แถมดูเหมือนจะเจ็บหนักด้วย
ผมยาวของหญิงสาวปรกใบหน้า แม้จะมองสีหน้าไม่ชัด แต่เห็นเธอนอนอยู่นานก็ยังลุกไม่ขึ้น จึงรู้ได้ว่าคงเจ็บมากแน่ ๆ
ในเมื่อเธอล้มอยู่ตรงหน้า ฉินอวี่ก็ไม่สนใจเพื่อนที่กำลังชกต่อยกันอยู่แล้ว ช่วยหญิงสาวตรงหน้าก่อนดีกว่า!
ฉินอวี่เดินไปหยุดตรงหน้าหญิงสาว โน้มตัวลงถามเสียงเบา
“คุณผู้หญิง ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ต้องการให้ช่วยหรือเปล่า?”
เจียงกว่านเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำกวาดมองฉินอวี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เธอไม่มีอารมณ์จะวิจารณ์แล้วว่าอีกฝ่ายหล่อหรือไม่ ตอนนี้เจ็บจนแทบจะตายอยู่แล้ว
“เท้าฉันเจ็บมาก ช่วยพยุงหน่อยได้ไหมคะ?”
เมื่อฉินอวี่เห็นใบหน้าของเจียงกว่าน แววตาก็มีประกายตะลึงในความงามวูบผ่าน พอเห็นขอบตาแดงก่ำของเธอ ใจเขาก็อ่อนยวบ น้ำเสียงจึงอ่อนโยนขึ้นด้วย
“ได้ครับ ผมช่วยเอง มา ผมพยุงคุณ ค่อย ๆ ลุกนะครับ”
พูดจบ ฉินอวี่ก็ยื่นมือไปจับต้นแขนของเจียงกว่านเบา ๆ แล้วค่อย ๆ พยุงเธอให้ลุกขึ้น
ตอนนี้ทุกคนต่างมองไปยังคนสองคนที่กำลังชกต่อยกันอยู่ตรงทางเข้า ไม่มีใครสังเกตว่าเจียงกว่านล้มลง
ถึงจะมีคนเห็น พอเห็นหมอในเสื้อกาวน์สีขาวกำลังพยุงเธอให้ลุกขึ้น ก็ไม่ได้สนใจต่อ
เจียงกว่านอาศัยแรงพยุงของฉินอวี่ค่อย ๆ ยืนขึ้น ทันทีที่เท้าซ้ายซึ่งไม่ได้สวมรองเท้าแตะพื้น ความเจ็บปวดก็แล่นวาบขึ้นมา
“อ๊า~”
เจียงกว่านร้องออกมาอีกครั้ง มือคว้าต้นแขนของฉินอวี่ไว้แน่น
“เข่าฉันเจ็บมาก เท้าข้างนี้ก็เจ็บด้วย~~”