หลังจากกำชับป้าแม่บ้านที่บ้านไปสองสามคำ เจียงกว่านก็ขับรถกลับไปที่บ้านตระกูลเจียงด้วยตัวเอง
เจียงฮั่นให้คนขับรถของเธอกลับมาให้ตั้งนานแล้ว
ตอนนี้พ่อเจียงยังอยู่ที่บริษัท ส่วนน้องสองคนก็ไปโรงเรียนแล้ว ที่บ้านตระกูลเจียงจึงเหลือเพียงแม่เจียงอยู่คนเดียว
แม่เจียงกำลังจัดดอกไม้ เจียงกว่านเรียกเธอ
“แม่คะ”
แม่เจียงมองเจียงกว่านที่แต่งหน้าใส ๆ ก่อนขมวดคิ้ว
“ได้ยินว่าตอนนี้ลูกไปอยู่กับพี่ชายเหรอ”
เจียงกว่านไม่รู้ว่าแม่ถามเรื่องนี้ทำไม และไม่รู้ด้วยว่าแม่รู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่กับเจียงฮั่น แต่ก็ยังตอบไป
“ใช่ค่ะ ช่วงก่อนหนูข้อเท้าแพลง พี่ใหญ่เป็นห่วงว่าหนูอยู่คนเดียวแล้วจะดูแลตัวเองไม่ไหว เลยให้ไปอยู่ที่บ้านพี่เขาสักสองสามวัน”
แม่เจียงกวาดตามองข้อเท้าของเจียงกว่าน
“ตอนนี้เดินได้แล้ว ดูท่าจะหายดีแล้วนี่ ทำไมยังไม่ย้ายกลับไปอีกล่ะ ปกติพี่ชายลูกก็งานยุ่งมากอยู่แล้ว ยังต้องมาคอยดูแลลูกอีก โตขนาดนี้แล้วก็ควรเรียนรู้ที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว”
เจียงกว่านอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร ก่อนจะยิ้มออกมา
“ใช่ค่ะ หนูก็คิดว่าจะย้ายวันนี้อยู่แล้ว รอพี่ใหญ่กลับมาตอนเย็น หนูจะบอกพี่เขา แล้วก็ย้ายกลับไปค่ะ”
แม่เจียงพยักหน้าอย่างพอใจ
“เรื่องนี้แม่จะบอกเขาเอง ส่วนข้าวของ แม่จะให้คนเก็บแล้วส่งไปให้ลูก เดี๋ยวลูกกลับไปที่คอนโดของตัวเองได้เลย”
แม่เจียงจัดการทุกอย่างแทนเจียงกว่านด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว
“อีกอย่าง ลูกก็เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่งหน้าใส ๆ แบบนี้ทุกวัน ดูไม่เหมาะสมเลย ตอนอยู่ต่างประเทศ ที่บ้านก็เคยจ้างครูมาสอนเรื่องพวกนี้ หวังว่าทุกอากัปกิริยาของลูกจะเหมาะกับฐานะ อย่าให้คนนอกเห็นแล้วหัวเราะเยาะได้”
เจียงกว่านสูดหายใจเข้าลึก ๆ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่เปลี่ยน
“ค่ะ แม่ หนูเข้าใจแล้ว ต่อไปจะระวังค่ะ”