หลังกินมื้อกลางวันเสร็จ ทุกคนก็กลับไปงีบพักกันก่อน แล้วค่อยออกมาเที่ยวต่อในช่วงบ่าย
ช่วงบ่ายทุกคนแยกย้ายกันไปทำกิจกรรมตามใจ ส่วนตอนเย็นค่อยนัดกันไปปิ้งย่าง
เฉินชิงเฟิงพาหลิวเนี่ยนไปด้วยกัน ไม่รู้ว่าไปที่ไหนกันแล้ว
ฉินอวี่มาหาเจียงฮั่น เขามาคนเดียว จะไปเป็นก้างขวางคอคนอื่นก็ไม่เหมาะ อยู่คนเดียวก็ไม่สนุก เลยได้แต่มารวมกลุ่มกับเจียงฮั่น
แน่นอนว่าเขามีเจตนาอื่นแอบแฝงหรือเปล่า มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้
เจียงฮั่นมองน้องชายกับน้องสาวของตัวเอง
“เดี๋ยวพวกเธออยากไปไหนกัน?”
เจียงอวิ๋นยกมือขึ้นเป็นคนแรก แล้วพูดเสียงดัง
“ฟังฉันนะ ฟังฉัน! ฉันอยากไปเก็บสตรอว์เบอร์รี ไปเก็บสตรอว์เบอร์รีกันเถอะ”
เจียงหยางเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า
“ไม่เอา ฉันอยากไปปีนเขา อากาศก็ดีขนาดนี้ แดดก็ไม่แรง ถ้าไม่ปีนเขาคงน่าเสียดายแย่!”
เจียงอวิ๋นเถียงกลับว่า
“ถึงตอนนี้แดดจะไม่ออก แต่อากาศก็อบอ้าวจะตาย นายไม่กลัวฝนตกหรือไง? อีกอย่างฉันใส่กระโปรงอยู่ จะให้ไปปีนเขา นี่ไม่ได้แกล้งกันหรือไง?”
เจียงหยางชี้ไปยังภูเขาด้านหน้า
“ภูเขานี้ก็ไม่ได้สูงมาก ทุกระยะก็มีศาลาให้พัก ถ้าเดินเหนื่อยก็พักในศาลาได้ บนเขายังมีผลไม้อีก เราเดินไปเก็บไปก็ได้ ไม่ได้เดินเร็วสักหน่อย ใส่กระโปรงก็ไม่มีปัญหาหรอก”
เห็นเจียงอวิ๋นเริ่มลังเล เจียงหยางก็เร่งโน้มน้าวอีกแรง
“เรามีเวลาแค่สองวัน จะไปปีนเขาเที่ยวก่อนก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยเที่ยวข้างล่าง เก็บสตรอว์เบอร์รีเสร็จก็เอากลับไปได้เลย ถ้าเก็บวันนี้ พรุ่งนี้ก็ไม่สดแล้วไม่ใช่เหรอ? พี่ไม่ได้บอกแม่ว่าจะซื้อของไปฝากท่านหรือไง?”
พอเจียงหยางยกแม่ขึ้นมาอ้าง เจียงอวิ๋นก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมตกลง
“ก็ได้ งั้นเราไปปีนเขากันก่อน”