ด้วยเหตุนี้ ฟางจือหย่วนจึงใช้ข้ออ้างเรื่องตอบแทนบุญคุณ แวะไปบ้านตระกูลเจียงอยู่บ่อย ๆ ไม่เพียงช่วยตักน้ำกับกวาดพื้น ยังช่วยเจียงกว่านตัดหญ้าหมู จนคุณปู่เจียงมองเขาถูกตาขึ้นเรื่อย ๆ
พอได้ใช้เวลาอยู่กับเจียงกว่านนานเข้า ฟางจือหย่วนก็รู้ว่าเรื่องยาที่แต้มอยู่บนใบหน้าของเธอเป็นมายังไง
เขาเห็นด้วยกับวิธีของเธอมาก ในชนบทมีพวกนักเลงไม่เอาไหนอยู่ไม่น้อย เจียงกว่านทำแบบนี้ก็ถือว่าถูกแล้ว ยิ่งดูธรรมดาก็ยิ่งปลอดภัย
ตอนเย็น เจียงกว่านกำลังกินมื้อค่ำกับคุณปู่ของตัวเอง คุณปู่เจียงมองหลานสาวตรงหน้า ทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
เจียงกว่านกลืนข้าวคำสุดท้ายลงคอแล้ววางตะเกียบ
“คุณปู่ มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ อย่ามองฉันแบบนี้ ฉันขนลุกนะ”
คุณปู่อัดอั้นจนทนไม่ไหว สุดท้ายก็พูดออกมา
“กว่านกว่าน ตอนนี้หนูรู้สึกยังไงกับหนุ่มฟางที่เป็นปัญญาชนลงชนบท?”
เจียงกว่านเหลือบมองคุณปู่ “คุณปู่คิดจะเปลี่ยนอาชีพไปเป็นแม่สื่อแล้วเหรอ?”
คุณปู่เจียงถลึงตามองหลานสาวอย่างไม่พอใจ
“พูดอะไรของหนู? ปู่ก็ทำเพื่อหนูไม่ใช่หรือไง ดูเสี่ยวฟางสิ หน้าตาดี ขยัน แถมยังมีมารยาทอีก เป็นคนที่เหมาะจะเป็นคู่ครองขนาดนี้! หนูก็ถึงวัยแล้ว หรือคิดจะหาคนในหมู่บ้านล่ะ? ดูพวกสะใภ้สาว ๆ ในหมู่บ้านเราสิ ชีวิตลำบากแค่ไหน”
เจียงกว่านตอบว่า “งั้นฉันไม่แต่งงานก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ? เราสองคนปู่กับหลานก็อยู่ด้วยกันต่อไป แต่งงานมีอะไรดีล่ะ? ทำงานบ้านเสร็จแล้วยังต้องไปทำงานในนา พอท้องก็ยังพักไม่ได้ ทั้งที่ท้องโตแล้วยังต้องลงนา นี่คิดว่าฉันเป็นมนุษย์เหล็กหรือไง? ถ้าแต่งงานแล้วต้องลำบากขนาดนั้น ฉันอยู่บ้านตัวเองยังสบายใจกว่า”