สวีเจ๋อเชียนมองเจียงกว่านที่หางตาแดงเรื่อ แล้วเอ่ยเสียงเบาอีกครั้ง
“คุณเมาแล้ว!”
เจียงกว่านยังคงดื้อดึง “ไม่เมาสักหน่อย ฉันยังรู้เลยว่าคุณเป็นใคร ฉันไม่เมาหรอก!”
สวีเจ๋อเชียนมองหญิงสาวที่ฟุบอยู่บนอกเขาแล้วได้แต่พูดไม่ออก
ไม่เมาหรอกหรือ? ถ้าไม่เมา เธอคงไม่มานอนซบผู้ชายแบบนี้หรอก
ปกติเธอรักษาระยะห่างกับคนอื่นไม่ใช่หรือไง?
สวีเจ๋อเชียนอยากเขย่าเจียงกว่านให้ตื่นจริง ๆ อยากถามว่าเธอรู้ตัวไหมว่าอยู่กันตามลำพังกับผู้ชาย แล้วทำแบบนี้ก็เป็นการยั่วกันชัด ๆ กำลังทดสอบความอดทนของเขาอยู่แท้ ๆ
เจียงกว่านไม่รู้หรอกว่าสวีเจ๋อเชียนกำลังแทบคลั่งอยู่ในใจ พอได้ยินเสียงโทรทัศน์ก็หันไปดูทันที
หนังในโทรทัศน์ยังฉายต่อ พระเอกกับนางเอกได้พบกันอีกครั้ง ก่อนจะจูบกันอย่างห้ามใจไม่อยู่
ทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่ม ราวกับไม่มีสิ่งใดรอบข้างส่งผลต่อพวกเขาได้
สวีเจ๋อเชียนก็เห็นเหมือนกัน เขามองแวบเดียวแล้วหันหน้าหนี ไม่อยากดูต่อ
กลัวว่าถ้าดูมากไป เขาจะอยากทำแบบนั้นขึ้นมาบ้าง
ตอนนี้เจียงกว่านเมาอยู่ เขาไม่อยากฉวยโอกาสตอนเธอไม่ได้สติ
แต่เจียงกว่านกลับหันมาถามสวีเจ๋อเชียนทันทีหลังดูจบ
“ท่านประธาน จูบกันแล้วรู้สึกยังไงเหรอ?”
ขณะพูด เจียงกว่านก็ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด สวีเจ๋อเชียนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รินรดใบหน้า
สวีเจ๋อเชียนกำลังจะออกแรงพยุงเจียงกว่านให้ลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ริมฝีปากก็ถูกเธอปิดเอาไว้เสียแล้ว
สมองของสวีเจ๋อเชียนหยุดทำงาน รูม่านตาหดเล็กลง สัมผัสนุ่มนวลบนริมฝีปากไม่ใช่ความฝัน
เขา...โดนปล้ำงั้นเหรอ?
มือของสวีเจ๋อเชียนยกค้างอยู่กลางอากาศ ไม่รู้ว่าควรผลักเจียงกว่านออกไปดีไหม
จูบของเจียงกว่านไร้แบบแผน แต่กลับทำให้เขาหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น
นอกจากลมหายใจที่หนักขึ้น สวีเจ๋อเชียนก็ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย