เสื้อคลุมของฉินอวี่วางอยู่ในรถ ตอนนี้เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียว
เขาพับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำ
อุ้มเจียงกว่านไว้ราวกับกำลังอุ้มปุยนุ่น ไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด
หลังจากเจียงกว่านใช้ลายนิ้วมือเปิดประตู ฉินอวี่ก็ไม่ได้วางเธอลง แต่อุ้มเธอเดินเข้าไปข้างในทั้งอย่างนั้น
เขาปิดประตู แล้ววางเจียงกว่านลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น
พอเจียงกว่านนั่งเรียบร้อย ฉินอวี่ก็คิดจะช่วยตรวจดูเท้าให้เธอ
“มา พี่ดูเท้าให้”
ฉินอวี่ยกเท้าของเจียงกว่านขึ้นมาตรวจอย่างละเอียด เป็นอย่างที่เธอบอกจริง ๆ ผิวถลอก แต่ไม่มีเลือดออก
ฉินอวี่มองเจียงกว่านแล้วเสนอว่า
“ในรถพี่มีกล่องยา มียาทาที่เหมาะกับแผลแบบนี้อยู่ เดี๋ยวพี่ลงไปเอามาทาให้นะ”
เจียงกว่านส่ายหน้า
“ไม่เป็นไรค่ะ แผลนิดเดียว เดี๋ยวก็หายแล้ว”
พูดจบ เจียงกว่านก็ลุกขึ้น
“พี่ฉินอวี่ ลำบากพี่ขับรถไกลมาส่งฉันแล้ว จะดื่มน้ำไหมคะ? ฉันไปหยิบน้ำมาให้สักขวด”
เจียงกว่านคิดว่าเขาอุตส่าห์ขับรถไกลมาส่งเธอ แต่กลับไม่ได้ดื่มน้ำสักอึก แบบนั้นคงไม่ดีแน่
ฉินอวี่กำลังจะปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันได้พูด ก็เห็นเจียงกว่านกำลังจะล้ม
ที่แท้เธอลืมไปว่าชายกระโปรงยาวแค่ไหน แถมยังเดินเท้าเปล่า พอก้าวเดินก็เหยียบชายกระโปรงตัวเองเข้า
ตอนแรกฉินอวี่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเจียงกว่าน พอเห็นเธอกำลังจะล้ม เขาก็รีบลุกขึ้นหมายจะประคอง แต่กลับถูกเจียงกว่านพุ่งชนจนล้มไปด้วยกัน แถมยังล้มลงบนโซฟาพอดี
“อืม!”
ริมฝีปากของเจียงกว่านชนเข้ากับลูกกระเดือกได้รูปของฉินอวี่จนเธอครางออกมาเบา ๆ เพราะเจ็บ
เจียงกว่านรู้ตัวว่าทำเขาล้ม รีบขอโทษอย่างร้อนรน
“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ พี่ฉินอวี่ ฉันขอโทษนะคะ เดี๋ยวฉันลุกขึ้นเดี๋ยวนี้”
เจียงกว่านอยากรีบลุกจากตัวฉินอวี่ แต่ดูเหมือนยิ่งลนก็ยิ่งทำอะไรผิดพลาด
เดิมทีเธอตั้งใจจะยันตัวกับโซฟา แต่พอประหม่า มือกลับไปวางบนอกของฉินอวี่ ทำให้เธอตกใจจนล้มทับเขาอีกครั้ง
ชุดราตรีที่เจียงกว่านสวม แม้คอเสื้อจะไม่ลึกนัก แต่เมื่อเธอก้มตัวลงแบบนี้ ฉินอวี่ก็เห็นทิวทัศน์งดงามนั้นเต็มตา
เดิมทีฉินอวี่ตั้งใจจะสารภาพรักกับเจียงกว่านในวันนี้อยู่แล้ว โอกาสดีขนาดนี้ เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร