พ่อเจียงเองก็สังเกตเห็นภาพนั้น
เมื่อเห็นฉินอวี่ยืนอยู่กับเจียงกว่าน ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก เขาก็พอใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
เขาหันไปคุยกับแม่เจียงว่า
“คุณดูสิ ฉินอวี่คนนั้นยืนอยู่กับกว่านกว่านของเราแล้วเหมาะกันมากเลยนะ อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่เป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลแล้ว ฝีมือการรักษาก็ดีไม่น้อย ได้ยินว่ามีคนมาหาเขาให้ผ่าตัดตั้งเยอะ อืม ฉินอวี่คนนี้เป็นว่าที่ลูกเขยที่ดีมากเลยนะ”
แม่เจียงแค่นเสียงเบา ๆ
“คุณก็พูดเองว่าเขาเก่งขนาดนั้น แล้วเขาจะมาสนใจลูกสาวคุณได้ยังไง? ฉันว่าเขาดูแลยัยหนูนั่นเป็นพิเศษก็เพราะเห็นแก่หน้าฮั่นเท่านั้นแหละ คุณไม่ลองคิดดูบ้างเหรอว่าพวกเขาอายุห่างกันแค่ไหน? ฉินอวี่เป็นผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว จะมาสนใจเด็กสาวที่ยังไม่ประสีประสาอย่างลูกคุณได้ยังไง?”
คำพูดนี้ทำให้พ่อเจียงฟังแล้วไม่ค่อยพอใจนัก
“คุณพูดอะไรของคุณ? กว่านกว่านแย่ตรงไหน? ฉันบอกเลยนะ เมื่อก่อนคุณจะเป็นยังไงฉันไม่สน แต่ตอนนี้กว่านกว่านกลับมาแล้ว คุณช่วยระวังคำพูดหน่อย เราเป็นครอบครัวเดียวกัน รุ่งเรืองก็รุ่งเรืองด้วยกัน เสื่อมเสียก็เสียไปด้วยกัน คุณพูดดูถูกลูกแบบนี้แล้วมีประโยชน์อะไร? อย่าพูดอะไรให้เสียกำลังใจเลย”
ช่างเป็นการยกย่องคนอื่นแล้วข่มตัวเองจริง ๆ
ที่จริงพ่อเจียงก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน ทั้งที่ภรรยาของเขาอ่อนโยนขนาดนี้ แต่พอเป็นเรื่องของเจียงกว่านกลับพูดจาเสียดแทงนัก
หรือจะเป็นเพราะคำพูดของอาจารย์คนนั้นจริง ๆ?
พูดแล้วก็น่าแปลก ภายหลังเขาไปหาอาจารย์คนอื่นมาเหมือนกัน แต่ทุกคนกลับพูดเหมือนกันหมด ต่างบอกให้เขาส่งลูกไปอยู่ไกล ๆ
ตอนนั้นเขาตกใจมาก ในใจก็ไม่อยากเชื่อ แต่ก็กลัวว่าหากเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ ตระกูลเจียงคงจบสิ้นแน่
เพราะอย่างนั้น เขาจึงจำใจปล่อยให้เจียงกว่านอยู่ต่างประเทศมาตลอด เพื่อชดเชยความรู้สึกผิดของตัวเอง ทั้งเรื่องกินอยู่และการใช้ชีวิตของเจียงกว่านจึงจัดให้ดีที่สุด
ตอนนี้เจียงกว่านโตแล้ว ถึงวัยต้องหาคู่ครอง เขารับเธอกลับมา แน่นอนว่าพ่อเจียงหวังให้ลูกสาวได้แต่งเข้าบ้านที่ดี
แม่เจียงคอยพูดขัดเขาอยู่เรื่อย ทำให้พ่อเจียงไม่พอใจมาก