เสี่ยวหลิงตังพาเจียงกว่านมายังพื้นที่ระบบ แล้วบอกให้เธอนอนพักผ่อนให้เต็มที่ก่อน
ที่นี่ไม่เพียงเป็นที่ให้เจียงกว่านพักผ่อน แต่ยังช่วยให้เธอสลัดความรู้สึกจากโลกก่อนหน้าได้ด้วย
เมื่อเป็นเช่นนี้ เจียงกว่านก็เหมือนเพิ่งถ่ายหนังจบ พอการแสดงสิ้นสุด นักแสดงก็หลุดออกจากบทบาทได้
วิธีนี้จะช่วยให้เธอทำภารกิจต่อไปได้ดียิ่งขึ้น
หลังจากเจียงกว่านตื่นขึ้นมา ความเศร้าหมองที่เคยอยู่ในใจพลันหายไป ความรักที่ฝังลึกจนยากจะลืมก็ไม่เหลือแล้ว เมื่อนึกถึงเรื่องราวในโลกก่อนหน้า ก็ราวกับกำลังดูละครโทรทัศน์เรื่องหนึ่ง
เหมือนเป็นเพียงผู้ชมคนหนึ่ง ในใจไม่มีคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย
เสี่ยวหลิงตังเห็นเจียงกว่านตื่นแล้ว จึงเดินมาหาเธอ
“กว่านกว่าน เป็นยังไงบ้าง พักพอหรือยัง?”
เจียงกว่านพยักหน้า แล้วเหลือบมองเสี่ยวหลิงตัง “เสี่ยวหลิงตัง นี่จะเร่งให้ฉันไปทำงานแล้วเหรอ? ฉันเพิ่งเหนื่อยแทบตายทำภารกิจเสร็จเองนะ เพิ่งได้นอนแค่ครั้งเดียว ยังพักไม่เต็มที่เลย”
เสี่ยวหลิงตังเบ้ปาก
“ใช่ เธอทำภารกิจเสร็จแล้ว แต่เหนื่อยตรงไหนกัน? กล้าสาบานกับตัวเองแล้วพูดอีกครั้งไหมว่าเธอเหนื่อยมากจริง ๆ?”
หลังจากได้อยู่กับลู่เจิ้งหยาง เจียงกว่านก็ไม่เคยทำกับข้าวสักครั้ง ความยากลำบากที่สุดที่เจอคงเป็นตอนคลอดลูก
ผู้ทำภารกิจคนอื่นอาจต้องตรากตรำทำภารกิจจริง ๆ ส่วนเจียงกว่านน่ะเหรอ? เธอไปพักร้อนต่างหากล่ะ!
“พอแล้ว ๆ ฉันรู้จักเธอดีอยู่แล้ว ใช้ชีวิตเที่ยวเล่นมาทั้งชีวิต ยังมีภารกิจอีกตั้งเยอะ รีบลุกไปทำงานได้แล้ว”