ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีก นอกจากเสียงพิมพ์แป้นพิมพ์ของฉินอวี่ ในห้องทำงานก็ไม่มีเสียงอื่นดังขึ้นเลย
เขาว่ากันว่าเวลาผู้ชายตั้งใจทำงานน่ะดูดีที่สุด คำพูดนี้ถูกต้องไม่มีผิด
เจียงกว่านแอบพยักหน้าอยู่ในใจ ชุดกาวน์นี่ช่างเย้ายวนใจจริง ๆ!
หน้าตาดีก็ว่าแล้ว พอสวมเสื้อกาวน์สีขาวเข้าไป ก็ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้เขาอีกไม่น้อย
เจียงกว่านแค่ชื่นชมเฉย ๆ ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ
ภารกิจของเธอเสร็จแล้ว ตอนนี้มีเวลาเหลือเฟือ เธออยากใช้ชีวิตสบาย ๆ ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว
ครอบครัวของคนพวกนี้ไม่มีใครธรรมดาสักคน แถมรอบตัวก็มีผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลังไม่น้อย ถ้าเธอพุ่งเข้าไปหาแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง คงต้องเจ็บตัวอีกหลายรอบ
คิดได้อย่างนั้น เจียงกว่านก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมเล็ก ๆ ของเธอ
ไม่รู้ว่าเดี๋ยวใครจะมารับเธอกันนะ ใกล้จะได้เวลากินมื้อกลางวันแล้วด้วย
เจียงกว่านคิดว่าสายตาของตัวเองแนบเนียนดี แต่ที่จริงฉินอวี่สังเกตเห็นตั้งนานแล้ว เพียงแต่สายตาที่จับจ้องอยู่เมื่อครู่กลับหายไปกะทันหัน
ตอนฉินอวี่กำลังจะเอ่ยปาก ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิด
ชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเข้ามา
“ฉินอวี่เอ๊ย เมื่อกี้ข้างนอกฉันก่อเรื่องเสียงดังขนาดนั้น แกไม่ได้ยินหรือไง? ยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหม ถึงไม่ออกไปช่วยกันเลย”
คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเฉินชิงเฟิง หลังจากต่อยตีกับคนอื่นเสร็จ เขาเองก็โดนต่อยไปสองหมัดโดยไม่ทันระวัง แต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก พอเห็นหมอพาคนที่ถูกอัดไปแล้ว เขาก็พาหลิวเนี่ยนขึ้นมาหาฉินอวี่
เขาถามพยาบาลมาแล้ว พยาบาลบอกว่าหมอฉินออกจากห้องผ่าตัดตั้งนานแล้ว ตอนนี้น่าจะอยู่ในห้องทำงาน
เฉินชิงเฟิงรู้สึกไม่ยุติธรรม ข้างนอกเขาก่อเรื่องเสียงดังขนาดนั้น แต่เพื่อนซี้คนนี้กลับยังนั่งนิ่งอยู่ได้ นี่ใช่เพื่อนซี้กันแน่หรือเปล่า!
ไม่ได้การ เขาต้องเข้ามาดูสักหน่อยว่าอีกฝ่ายกำลังยุ่งอะไรอยู่
ฉินอวี่เงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นเฉินชิงเฟิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“มาทำไม?”
ฉินอวี่เหลือบมองเฉินชิงเฟิง ก่อนจะมองหลิวเนี่ยนที่ตามหลังเขามา แล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เพื่อนคนนี้ของเขาพอเจอผู้หญิงคนนี้ทีไร ก็เหมือนโดนของเข้า ควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยอยู่ทุกที