“เรียกฉันเหรอ?”
เจียงกว่านได้ยินเสียงจึงหันกลับไป ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินมาหา เธอไม่ค่อยแน่ใจว่าเขาเรียกเธอหรือเปล่า
สวีเจ๋อเชียนก้าวยาว ๆ ไม่กี่ก้าวก็มาหยุดข้างเจียงกว่าน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“ใช่ครับ ผมเรียกคุณนี่แหละ รุ่นน้อง เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?”
พอได้ยินประโยคนั้น เจียงกว่านก็ขมวดคิ้วนิด ๆ
นี่เขากำลังเข้ามาจีบเธอเหรอ? วิธีจีบเชยชะมัด!
ฟ้ามืดแล้ว เจียงกว่านจึงมองหน้าผู้ชายไม่ชัด เธอเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าวจนถึงบริเวณที่มีแสงไฟ
เจียงกว่านพินิจชายหนุ่มตรงหน้า เขาดูคุ้นตา คล้ายว่าเคยเจอกันมาก่อน แต่เธอกลับนึกไม่ออกว่าเจอที่ไหน
เหมือนสวีเจ๋อเชียนจะอ่านสีหน้าของเจียงกว่านออก เขาจึงยิ้มแล้วพูดว่า
“ลืมแล้วเหรอครับ? เมื่อไม่นานมานี้เราเจอกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ตอนนั้นชนกันด้วย”
พอสวีเจ๋อเชียนช่วยเตือน เจียงกว่านก็ร้อง “อ้อ”
“อ้อ ใช่ นึกออกแล้ว ฉันก็ว่าเหมือนเคยเจอคุณที่ไหนมาก่อน คุณก็เป็นนักศึกษาที่นี่เหรอ?”
เขาสวมชุดลำลอง ไหล่กว้างเอวคอด ขายาว รูปหล่อชวนให้จดจำได้จริง ๆ
ยังหนุ่มขนาดนี้ ไม่น่าใช่อาจารย์หรอกมั้ง!
สวีเจ๋อเชียนไม่ปล่อยให้เธอสงสัยนาน
“ใช่ครับ ปีนี้ผมเรียนปี 4 ใกล้จะจบแล้ว แล้วรุ่นน้องล่ะ? เป็นนักศึกษาใหม่เหรอ?”
เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบัง เจียงกว่านจึงตอบว่า
“อ้อ ใช่ค่ะ เพิ่งเข้าเรียนปีนี้”
พอสวีเจ๋อเชียนรู้ว่าตัวเองเดาถูก ก็อดดีใจไม่ได้
“ผมเดาถูกจริง ๆ ด้วย ตอนเห็นคุณเมื่อกี้ยังไม่ค่อยกล้าแน่ใจเลย กลัวว่าจะจำคนผิด ท่ามกลางผู้คนมากมายได้มาเจอกันถึงสองครั้ง ก็นับว่าเป็นวาสนานะครับ รุ่นน้อง ขอรู้จักได้ไหม? ผมสวีเจ๋อเชียน เรียนคณะบริหารธุรกิจ ปี 4 ครับ”