ฉินอวี่ยืนอยู่หน้าห้องทำงาน มองเจียงฮั่นเข็นเจียงกว่านเข้าไปในลิฟต์
เฉินชิงเฟิงเห็นอีกฝ่ายลับตาไปแล้ว แต่ฉินอวี่ยังคงยืนอยู่ตรงประตู จึงส่งเสียงเรียก
“เฮ้ คนเขาไปจนลับตาแล้ว ยังยืนอยู่ตรงนั้นทำไม เป็นหินเฝ้ารอสามีหรือไง?”
ฉินอวี่ละสายตากลับมา มองเพื่อนสนิทที่พูดจ้ออยู่ข้าง ๆ “เกี่ยวอะไรกับแก ถ้าไม่มีธุระแล้วก็รีบไป ฉันไม่มีเวลาต้อนรับแกหรอก”
เฉินชิงเฟิงกลอกตา “แกไม่พูด ฉันก็ต้องไปอยู่แล้ว ฉันมาเยี่ยมญาติต่างหาก เดิมทียังคิดว่าจะถามแกไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันไหม แต่ดูท่าทางแกแล้ว เหมือนไม่ค่อยอยากเห็นหน้าฉันเท่าไรนะ”
ฉินอวี่ตอบ “ดีมาก แกรู้ตัวดีนี่ บ่ายนี้ฉันยังมีผ่าตัด ไม่มีเวลาไปกินข้าวกับแก พวกแกจัดการกันเองแล้วกัน”
พูดจบฉินอวี่ก็หมุนตัวกลับเข้าห้องทำงาน ปล่อยเฉินชิงเฟิงกับหลิวเนี่ยนไว้ด้านนอก
เฉินชิงเฟิง “……”
คราวหน้าดื่มเหล้ากัน ต้องกรอกให้เขาดื่มอีกสักหลายแก้ว
เจียงฮั่นอุ้มเจียงกว่านเข้าไปในรถของเขา เจียงกว่านมองเจียงฮั่นที่วุ่นวายจัดการทุกอย่างอยู่คนเดียว
หลังจากเจียงฮั่นนั่งประจำที่คนขับแล้ว เจียงกว่านก็ถามด้วยความสงสัย
“พี่ใหญ่ วันนี้พี่ไม่ได้พาผู้ช่วยมาด้วยเหรอ?”
ตอนอยู่ชั้นบนเมื่อครู่ เจียงกว่านก็อยากถามแล้ว เจ้านายคนไหนบ้างที่ไม่มีผู้ช่วยอยู่ข้างกาย? ทำไมพี่ใหญ่ของเธอถึงมาคนเดียวล่ะ?
เจียงฮั่นเหลือบมองเจียงกว่าน “คิดว่าไงล่ะ? ถ้าเขามา แล้วใครจะช่วยฉันประชุม?”
ที่จริงผู้ช่วยถูกส่งไปทำธุระ ยังไม่กลับมา เจียงฮั่นก็ไม่ได้เรียกคนอื่นมาแทน
เจียงกว่านหดคอ แล้วเลขาในห้องเลขานุการเป็นของประดับหรือไง ไม่ใช่ว่าจะเรียกใช้ได้แค่คนเดียวเสียหน่อย
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร พี่ใหญ่อุตส่าห์มารับเธอ เจียงกว่านก็ซาบซึ้งมากแล้ว
“พี่ใหญ่ ขอบคุณที่มารับนะ แต่รถของหนูยังจอดอยู่ทางนั้น…”
เจียงฮั่นสตาร์ตรถโดยไม่แม้แต่จะมองเจียงกว่าน