จากนั้นทั้งสองก็ใช้ชีวิตคู่กันอย่างสุขสันต์จนแทบไม่รู้จักอาย
ทั่วทั้งบ้านเต็มไปด้วยร่องรอยความรักของพวกเขา
เจียงกว่านยิ่งพอใจสวีเจ๋อเชียนมากขึ้นทุกวัน เขาทั้งออกงานสังคมได้ ทั้งเข้าครัวเป็น ขอแค่มีสวีเจ๋อเชียนอยู่ เจียงกว่านก็ไม่ต้องลงมือทำอะไร รออย่างเดียวก็มีอาหารพร้อมเสิร์ฟ
แน่นอนว่า หลังจากสวีเจ๋อเชียนป้อนเธอจนอิ่มแล้ว ก็ถึงคราวที่เจียงกว่านต้องป้อนเขาให้อิ่มบ้าง
สวีเจ๋อเชียนทำให้เจียงกว่านกลายเป็นแฟนสาวของเขาได้อย่างราบรื่น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยิ่งนานวันก็ยิ่งหวานชื่น
แต่เจียงกว่านห้ามสวีเจ๋อเชียนแสดงความสนิทสนมกับเธอเกินพอดีในบริษัทเด็ดขาด ให้ทำเหมือนเมื่อก่อน อย่าใส่ใจเธอมากนัก เธอไม่อยากกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลังอาหารของทุกคน
ต่อให้จะเปิดเผยความสัมพันธ์ ก็ต้องรอให้เธอออกจากบริษัทก่อนค่อยว่ากัน
ตอนนี้ทั้งคู่ยังคบกันแบบลับ ๆ ต่อให้เจอกันที่บ้านคุณน้าของเจียงกว่าน ก็ห้ามทำอะไรเกินเลยเป็นอันขาด
ถ้าคุณน้าเจียงรู้เข้า เจียงกว่านได้จบเห่แน่
สวีเจ๋อเชียนรู้สึกว่าความรักครั้งนี้ของเขาเหมือนกับไม่ได้คบกันเลย
เมื่ออยู่ข้างนอก เขายังคงเป็นหนุ่มโสดเนื้อหอมในสายตาคนอื่น ส่วนเจียงกว่าน ไม่ว่าจะอยู่ที่บริษัทหรือที่มหาวิทยาลัย ก็ยังเป็นที่ชื่นชอบของคนรอบข้างเหมือนเดิม
สวีเจ๋อเชียนรู้สึกน้อยใจ จึงขอให้เจียงกว่านปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำของเขาให้ดี ๆ
หลังจากปลอบเขาแล้ว เจียงกว่านก็ลางานหนึ่งวันเพื่อพักผ่อนอยู่บ้าน
พรุ่งนี้เป็นวันที่สวีเจ๋อเชียนจะประสบเคราะห์
ค่ำคืนนั้น หลังจากทั้งคู่พลอดรักกัน เจียงกว่านก็ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของสวีเจ๋อเชียน ค่อย ๆ ปรับลมหายใจที่หอบถี่ให้สงบลง
ผู้ชายคนนี้ช่างเก่งกาจจริง ๆ ทำเอาเธอแทบขาดใจอยู่หลายครั้ง
“บอกฉันมาตามตรงนะ คุณเล็งฉันไว้นานแล้วใช่ไหม ตอนนี้ฉันเพิ่งนึกออกว่าตอนที่คุณมาทำความรู้จักกับฉัน มันดูจงใจเกินไปหน่อย”