เพื่อปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยที่บอบช้ำของสามี คืนนี้เจียงกว่านจึงให้ความร่วมมือเป็นพิเศษ ทั้งยังเร่าร้อนเป็นพิเศษ
ความเร่าร้อนของเธอทำให้ฟางจือหย่วนเข้าหาเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาแทบอยากจมอยู่ในห้วงเสน่หาอันแสนอ่อนโยนนี้ไปตลอดกาล
เจียงกว่านแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย หางตาแดงเรื่อ กัดริมฝีปากล่างพลางรับความเร่าร้อนของชายหนุ่ม
ฟางจือหย่วนชอบเสน่ห์หลากหลายแบบของเจียงกว่านยามอยู่ด้วยกัน และยังชอบหยอกเธอด้วย
“กว่านกว่าน ส่งเสียงออกมาสิ ถ้าทรมานก็ร้องออกมาเลย ฉันชอบฟัง”
เจียงกว่านถลึงตามองเจ้าคนสารเลว ทั้งที่รู้ว่าบ้านหลังนี้เก็บเสียงไม่ดี ยังจะให้เธอร้องออกมาอีก นี่ไม่ใช่ตั้งใจทำให้เธอขายหน้าหรือไง?
เมื่อก่อนตอนมีแค่พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกัน บ้านเพื่อนบ้านแถวนั้นก็อยู่ห่างออกไป เจียงกว่านจึงส่งเสียงได้โดยไม่ต้องกังวล
แต่ตอนนี้เธอไม่กล้าหรอก!
เอาเถอะ ไม่ร้องก็ไม่ร้องสิ
ฟางจือหย่วนอ่อนโยนกับเธอ ก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเจียงกว่าน ปิดกั้นเสียงครางแผ่วเบาของเธอไว้ทั้งหมด
ยิ่งบรรยากาศร้อนแรงขึ้นเท่าไร เจียงกว่านก็ยิ่งอดไม่ได้จนต้องกัดไหล่ของฟางจือหย่วน
เธอกลัวว่าจะอดกลั้นไม่ไหวแล้วเผลอร้องเสียงดังออกมา
เมื่อพายุสงบลง ฟางจือหย่วนก็กอดเจียงกว่านที่หมดแรงไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าเปี่ยมความพึงพอใจ
แม้จะสมใจแล้ว มือใหญ่ของฟางจือหย่วนก็ยังไม่ยอมผละจากเนินอกอวบอิ่มของเจียงกว่าน
ทั้งใหญ่ ทั้งนุ่ม แถมยังน่าลิ้มลองเป็นพิเศษ
เจียงกว่านขยับตัว “เหนื่อยจะแย่แล้ว พอเถอะ…”
ฟางจือหย่วนแนบชิดเข้ามาเรื่อย ๆ จนทั้งคู่แทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน
“ไม่ได้สิ! สามีของคุณยังไม่หายอยากเลย จะถอดใจได้ยังไง? ไม่ได้ทำกันมาตั้งอาทิตย์แล้ว สามีคิดถึงคุณจะแย่”
เจียงกว่านทำปากยื่น “ไม่เห็นคิดถึงเลย”
“จริงเหรอ?”
ฟางจือหย่วนไม่เชื่อ แถมยังจงใจทำให้เจียงกว่านได้สัมผัสถึงความคิดถึงของเขา