เมื่อคืนฉินอวี่พลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ พอหลับตาลง ภาพของเจียงกว่านก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้ เขาจึงตื่นตั้งแต่เช้าตรู่
ตอนนี้เขานั่งอยู่บนสนามหญ้าหน้าวิลล่าของตัวเอง จิบกาแฟพลางรอเจียงกว่าน
เขาคิดว่าพอเจอเจียงกว่านแล้ว ควรพูดกับเธอยังไงดี
เมื่อคืนเขาจูบเจียงกว่านไปแล้ว
ไม่สิ ควรพูดว่าเขาเป็นฝ่ายฉวยโอกาสจากเธออยู่ฝ่ายเดียวมากกว่า ไม่รู้ว่าเจียงกว่านรู้สึกยังไงกับเขา จะโกรธหรือเปล่าที่เขาฉวยโอกาสตอนเธอเผลอ
เขาเอาเปรียบเจียงกว่านไปมากขนาดนั้น
วันนี้เขาควรสารภาพรักกับเจียงกว่านดีไหม เธอจะยอมเป็นแฟนเขาหรือเปล่า
ความคิดของฉินอวี่ตีกันยุ่งเหยิง ยังไม่ทันคิดให้ตกก็เห็นใครบางคนเดินออกมาจากด้านข้าง
เป็นเจียงกว่าน
ฉินอวี่รีบลุกขึ้น เรียกเธอ
“กว่านกว่าน”
เจียงกว่านได้ยินเสียงจึงหันไปมอง ก่อนจะโบกมือให้ฉินอวี่อย่างร่าเริง
“พี่ฉินอวี่ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
เห็นเจียงกว่านทำท่าทางแบบนี้ แถมยังยิ้มให้เขาอย่างไม่มีทีท่ากระอักกระอ่วน ฉินอวี่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เขาเดินเข้าไปหาเธออย่างแนบเนียน
“อรุณสวัสดิ์ จะไปไหนเหรอ”
เจียงกว่านยิ้มตอบ “หิวแล้วค่ะ กำลังจะไปหาอะไรกิน พี่ฉินอวี่กินมื้อเช้าหรือยังคะ”
พูดแล้วเธอก็เล่าต่อไม่หยุด
“พี่ชายฉันยังไม่ตื่นเลย ไม่รู้ว่าเมื่อวานดื่มไปเท่าไร ฉันดื่มไปนิดเดียวเอง แต่พอตื่นมาก็ยังมึนหัวอยู่เลย ถ้าไม่ใช่เพราะท้องร้องจ๊อก ๆ ตอนนี้ฉันก็คงยังไม่อยากลุกหรอกค่ะ
ฉันไม่อยากรอพวกพี่ ๆ ก็เลยออกมาก่อน พี่ฉินอวี่จะไปด้วยกันไหมคะ”
ฉินอวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ได้สิ พี่ยังไม่ได้กินเหมือนกัน ไปด้วยกันพอดี”