พอถึงที่หมาย ฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว ช่างหลินกับฟางจือหย่วนช่วยกันส่งเจียงกว่านกลับบ้านก่อน จากนั้นทั้งสองคนจึงขับรถกลับโรงงาน
ฟางจือหย่วนเปิดประตู วางสัมภาระลง แล้วกำชับเจียงกว่านอยู่สองสามคำก่อนจะออกไป
“กว่านกว่าน นี่คือบ้านของเราแล้ว คุณรอผมอยู่ที่บ้านก่อนนะ ผมกลับไปโรงงานแป๊บเดียว เดี๋ยวก็กลับมา”
ฟางจือหย่วนต้องกลับไปโรงงานพร้อมช่างหลินเพื่อขนของลงจากรถก่อน ถึงจะกลับมาได้
เจียงกว่านพยักหน้า มองฟางจือหย่วนเดินออกไป รอจนเขาปิดประตูเรียบร้อยแล้วจึงเริ่มสำรวจบ้านต่อ
ลานบ้านไม่ใหญ่นัก แต่มีแปลงดินอยู่ผืนหนึ่งไว้ปลูกพืช เพียงแต่ฟางจือหย่วนคงไม่มีเวลา ที่ตรงนั้นจึงยังรกร้างอยู่
ตรงกลางเป็นห้องโถงใหญ่ พอเดินเข้าไปก็เห็นว่าบนโต๊ะมีฝุ่นจับอยู่บ้าง เจียงกว่านจึงไม่สำรวจต่อ คิดว่าควรรีบทำความสะอาดที่นี่ให้เรียบร้อยก่อน
ขนาดห้องโถงใหญ่ยังมีฝุ่นจับ ห้องอื่น ๆ ก็คงไม่ต่างกันนัก ถ้าไม่รีบเก็บกวาดให้สะอาด แล้วคืนนี้จะพักกันได้อย่างไร?
บ้านหลังนี้มีน้ำประปา ใช้น้ำจึงสะดวกมาก เจียงกว่านหากะละมังกับผ้าขี้ริ้วมา แล้วเช็ดเตียงกับตู้ในห้อง รวมทั้งโต๊ะและเก้าอี้ด้านนอกจนทั่ว
พอเจียงกว่านเช็ดทุกอย่างเสร็จ ฟางจือหย่วนก็กลับมาพอดี ตอนกลับมายังหอบของมาด้วยหลายอย่าง
เมื่อเห็นเจียงกว่านกำลังทำความสะอาด ฟางจือหย่วนก็วางของลงบนโต๊ะทันที แล้วเดินเข้ามารับผ้าขี้ริ้วจากมือเธอ
“ส่งมาให้ผม ผมทำเอง คุณกำลังตั้งครรภ์อยู่ ต้องพักผ่อนให้ดี งานพวกนี้ผมจัดการเอง คุณนั่งพักก่อนเถอะ”
เจียงกว่านจึงยื่นผ้าขี้ริ้วให้เขาอย่างว่าง่าย
“ฉันเช็ดห้องกับห้องโถงใหญ่เสร็จแล้ว เหลือแค่ห้องครัวที่ยังไม่ได้เก็บกวาด ว่าแต่ในครัวมีข้าว แป้ง น้ำมันหรือเปล่า? ถ้าไม่มีแล้วมื้อเย็นวันนี้เราจะกินอะไรกัน?”