เจียงกว่านกวาดตามองห้องชุดขนาดใหญ่โปร่งโล่งตรงหน้า ก่อนถามสวีเจ๋อเชียนอย่างประหลาดใจ
“พี่สวี นี่บ้านพี่ใช่ไหมคะ ฉันมาอยู่ที่นี่จะเหมาะหรือเปล่า? ไม่งั้นฉันกลับไปอยู่หอที่มหาวิทยาลัยดีกว่า”
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นที่พักของสวีเจ๋อเชียนเอง เจียงกว่านจึงรู้สึกว่าการมาอยู่ที่นี่คงไม่เหมาะนัก กลัวว่าจะรบกวนเขา
สวีเจ๋อเชียนมีสีหน้าไม่ถือสาเลยสักนิด
“ไม่เป็นไร ที่นี่มีห้องตั้งเยอะ เลือกห้องที่ชอบแล้วอยู่ได้ตามสบาย แบบนี้พี่ชายเธอจะได้วางใจด้วย ฉันคุยกับพี่ชายคนโตของเธอแล้ว เขาก็ไม่วางใจให้เธอไปอยู่ข้างนอก แถมยังไม่สบายใจที่หลังเลิกงานเธอต้องนั่งรถไฟใต้ดินกลับมหาวิทยาลัยอีก
“พวกเขายังคิดจะเช่าบ้านแถวนี้ให้เธออยู่เลย เธอลองคิดดูสิ ไหน ๆ ก็ต้องเช่าบ้านอยู่แล้ว มาอยู่ที่นี่ไม่ดีกว่าหรือ ฉันไม่เก็บค่าเช่าหรอก แค่เวลาว่างช่วยทำของอร่อยให้ฉันสักมื้อก็พอ
“จริง ๆ ฉันก็ไม่ได้กลับมาที่นี่บ่อยนัก ปกติทำงานล่วงเวลาเยอะ เลยพักที่บริษัทไปเลย บ้านว่างอยู่แล้ว เธอมาอยู่ อย่างน้อยก็ช่วยเติมชีวิตชีวาให้บ้านได้บ้าง”
เวลาสองปีมากพอให้สวีเจ๋อเชียนรู้จักเจียงกว่านมากขึ้น
เขารู้ว่าสวีเจ๋อเชียนเป็นหลานสาวของเจ้าของร้านอาหารแห่งนั้น และค่อย ๆ สนิทสนมกับครอบครัวของเจียงกว่านมากขึ้นด้วย
ตอนแรกเมื่อสวี่เฉิงอันเห็นสวีเจ๋อเชียนคุยกับเจียงกว่านที่ร้านอาหารของครอบครัว เขาก็มีสีหน้าระแวดระวังเต็มที่
นึกว่าหมูที่คนอื่นเลี้ยงไว้กำลังจะมางับผักกาดขาวที่บ้านเขาประคบประหงมเลี้ยงดูมาอย่างดี
แต่สวีเจ๋อเชียนอาจจะรู้จักควบคุมตัวเองดี จนคนอื่นมองไม่ออกว่าในใจคิดอะไรอยู่กันแน่
เวลาคุยกับเจียงกว่าน เขาก็เปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่มีท่าทีคลุมเครือหรือทำตัวสนิทสนมเกินควรเลย
ดูแล้วเหมือนพี่ชายคนโตกำลังคุยกับน้องสาวตัวน้อยของตัวเอง
เมื่อเห็นทั้งคู่ไม่มีบรรยากาศคลุมเครือแม้แต่น้อย สวี่เฉิงอันก็คลายกังวลลงไปบ้าง
สวีเจ๋อเชียนบอกว่าในบ้านไม่มีน้องสาว ตอนเด็ก ๆ เขาอยากมีน้องสาวมาตลอด แต่พ่อแม่ก็มีลูกสาวไม่ได้สักที มีแต่ลูกชายจอมซนที่เอาแต่ก่อเรื่องมาให้เขาคนเดียว