ผู้อาวุโสหูเห็นยันต์สีเหลืองสดใสในมือนาง ดวงตาแทบถลน
“นี่ นี่มัน...”
อวิ๋นเจิงเงยหน้ามองผู้อาวุโสหู สีหน้าละอายใจเอ่ยว่า “ต้องขออภัย เมื่อครู่ข้าโกหกผู้อาวุโสหูไปเล็กน้อย ที่จริงข้ายังมีแผ่นยันต์ระดับสามอีกสิบแผ่น ในนั้นรวมแผ่นยันต์ระเบิด แผ่นยันต์พรางกาย และแผ่นยันต์อัญเชิญสายฟ้าด้วย”
“เหตุที่เบื้องต้นไม่แจ้งแก่ผู้อาวุโสหู เป็นเพราะอาจารย์ห้ามข้าเปิดเผยยันต์ระดับสามจำนวนมากถึงเพียงนี้โดยไม่ยั้งคิด เกรงว่าข้าฝีมือต่ำต้อยอาจเป็นที่จับตามองของผู้อื่น”
ผู้อาวุโสหูสะกดความตื่นเต้นในใจ สีหน้าเคร่งขรึมลง ถามว่า “เหตุใดคุณชายหรงจึงนำออกมาในยามนี้เล่า”
อวิ๋นเจิงยกยิ้มมุมปาก “ผู้อาวุโสหูคงทราบดีว่าเมื่อครู่นี้ข้าประมูลสัตว์เซียนไปตัวหนึ่ง แต่มิได้นำศิลาวิญญาณมาเพียงพอ จึงใคร่ขอทำการค้าครั้งใหญ่กับสภาประมูลของท่าน”
อันที่จริง ตอนนางนำยันต์ระดับสามปึกนี้ออกมา ผู้อาวุโสหูก็เดาได้เจ็ดส่วนแปดส่วนแล้ว
ครั้นได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้น กายและใจพลันตื่นเต้นยินดีขึ้นมา
หากนำยันต์ระดับสามสิบแผ่นนี้ออกประมูล จะต้องสร้างความฮือฮาอย่างยิ่ง ทั้งยังช่วยแผ่ขยายชื่อเสียงของสภาประมูลหลิงเทียนแห่งแคว้นต้าฉู่ได้อีกด้วย
เพราะยันต์ระดับสามในรัฐระดับกลางก็นับว่าหาดูยากและล้ำค่า
ผู้อาวุโสหูหัวเราะอย่างเบิกบานใจ รอยย่นหางตาหยีเข้าหากัน “ฮ่าๆๆ สามารถค้าขายกับคุณชายหรงได้ นับเป็นเกียรติของสภาประมูลหลิงเทียนพวกเราด้วย”