ราตรียาวนานไร้ที่สิ้นสุด ท่ามกลางขุนเขาอันเลือนราง บนหอหลังหนึ่งริมหน้าผามีแสงเทียนริบหรี่ส่องสว่าง
ภายในห้องอันเงียบสงัด เย่ชิวหลับตาทั้งสองข้าง สัมผัสได้อย่างละเอียดถึงพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในร่าง
หลังกลืนโอสถโลหิตร่ำไห้ลงไป เม็ดนั้นก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นพลังโลหิตอันน่าสะพรึงกลัวไหลทะลักเข้าสู่ร่างกาย ราวกับโลหิตทั่วทั้งกายกำลังเดือดพล่าน
ตื่นเต้น คลุ้มคลั่ง
เป็นความกระสับกระส่ายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ภายในห้อง เย่ชิวตื่นตระหนกอย่างยิ่ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าโอสถโลหิตร่ำไห้เม็ดนี้จะกลั่นขึ้นจากโลหิตของยอดฝีมือมนุษย์!
และหลังจากกลืนโอสถเม็ดนี้ลงไป เขากลับ...ยกระดับขึ้นหลายขั้นในคราวเดียว?
“ขั้นสะท้านขุนเขาระดับห้า!”
หัวใจเขาสั่นไหว เพียงวันเดียวสั้น ๆ ตนก็เติบโตจากผู้บำเพ็ญตัวเล็ก ๆ ขั้นเคลื่อนขุนเขาระดับเจ็ด กลายเป็นผู้บำเพ็ญตัวเล็ก ๆ ขั้นสะท้านขุนเขาระดับห้า...
ยิ่งไปกว่านั้น นี่เพิ่งเป็นจุดเริ่มต้นเท่านั้น! สรรพคุณของโอสถโลหิตร่ำไห้ยังแสดงออกมาไม่หมด เย่ชิวยังคงยกระดับขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
ตามการแบ่งระดับของโลกนี้ในความทรงจำ เรียงได้ดังนี้: เคลื่อนขุนเขา, สะท้านขุนเขา, นิ้วเร้นลับ, ถ้ำสวรรค์, ทะเลจักรวาล, ไร้ระยะ, คลังเทพ, ตัดขาดตนเอง และผนึกอ๋อง...
นี่คือเก้าขั้นใหญ่ที่เล่าขานกันในโลกมนุษย์ ทว่าทุกคนมักใช้การแบ่งระดับตั้งแต่หนึ่งถึงเก้าเป็นเกณฑ์
อย่างเช่นเย่จิ่น! เขาคือยอดฝีมือขั้นเก้า
ส่วนซูหว่านชิงเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ขั้นแปด ได้รับสมญานามว่าเซียนกระบี่
โดยพื้นฐานแล้ว เมื่อถึงขั้นผนึกอ๋องก็ถือว่าเป็นจุดสูงสุดของมนุษย์แล้ว หากต้องการก้าวข้ามก้าวสุดท้ายไปให้ถึงขั้นสิบในตำนาน หรือแม้แต่ขั้นสิบสี่
เวลาที่ต้องใช้และความยากลำบากที่ต้องเผชิญนั้นเกินกว่าจินตนาการ
ตลอดหลายล้านปีที่ผ่านมา อาจยังไม่ปรากฏยอดฝีมือเช่นนี้แม้แต่คนเดียว
ส่วนผู้ที่บรรลุขั้นสิบ ก็คือสิ่งที่ผู้คนมักเรียกกันว่าขั้นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกมนุษย์
เมื่อถึงขั้นนั้นก็มีโอกาสทำลายพันธนาการแห่งฟ้าดิน ทะยานสู่โลกอันกว้างใหญ่กว่าเดิม เพื่อแสวงหาสัจธรรมสูงสุด และค้นหาวิถีแห่งความเป็นอมตะที่ก้าวข้ามขั้นสิบสี่