ตัดขาดตระกูลแล้ว ไม่มีพวกเจ้าข้าก็ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ

ตอนที่ 23 การประชันบทกวีแห่งโจวตี้หวัง?

7 นาที· 1.6K คำ

บนที่ราบต้าเสวี่ย หิมะขาวโพลนทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เงียบร้างไร้ชีวิตชีวา…

เย่ชิวยืนอยู่บนยอดเขาสูง มองท้องนภาอันกว้างใหญ่ไพศาล จิตใจพลันบังเกิดความเข้าใจบางอย่าง

“ชีวิตคนเรามีเพียงร้อยปี แมลงชีพจรมีชีวิตเพียงวันเดียว เมื่อได้ประจักษ์ถึงความไพศาลไร้ขอบเขตของฟ้าดิน ก็รู้สึกว่าตนเป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร…”

“ความเป็นอมตะหรือ? อืม…ช่างเลื่อนลอยเกินเอื้อม”

เสียงถอนหายใจดังขึ้น ก่อนจะได้สัมผัสความพิศวงของฟ้าดินอันกว้างใหญ่ด้วยตนเอง ต่อให้ได้อ่านคำพรรณนาในตำรา ก็ไม่มีทางเข้าใจได้ว่าหนทางแห่งการบำเพ็ญเซียนที่ยิ่งใหญ่ตระการตานี้ ยากลำบากเพียงใด

เพียงพลาดพลั้งเล็กน้อย ก็อาจตกอยู่ในหายนะจนมิอาจฟื้นคืน

“ผู้คนนับร้อยนับพันต่างช่วงชิงลิขิตสวรรค์ เหยียบย่างสู่หนทางเซียน แก่งแย่งกันไม่ยอมใคร เบื้องหลังนั้นมีทั้งความขมขื่นนับร้อยประการและความทุกข์ยากนับพัน ยากจะเอ่ยออกมา…”

จู่ ๆ ก็เกิดความเข้าใจขึ้นมา นี่คงนับเป็นการรอดชีวิตหลังผ่านพ้นหายนะ เย่ชิวหลบเลี่ยงเคราะห์คราวนี้ได้สำเร็จ

บางทีอาจเป็นเพราะชะตาของเขายังไม่ถึงฆาตก็ได้ ทั้งที่ตกอยู่ในสถานการณ์แทบไร้ทางรอด กลับยังพลิกจากวิกฤตเป็นปลอดภัย รักษาชีวิตน้อย ๆ เอาไว้ได้

ทว่าวิกฤตของเขาเพียงคลี่คลายลงชั่วคราว ไม่ได้หมายความว่าปลอดภัยแล้ว

บุตรชายทั้งสองของจางต้งซวีถูกเขาสังหาร เย่ชิวไม่คิดว่าจางต้งซวีจะยอมปล่อยเขาไป

ดังนั้น ก่อนจะมีพลังปกป้องตนเองได้อย่างเด็ดขาด เขาคงกลับเมืองหลีหยางไม่ได้แน่

“แค่ก ๆ…”

เขากระแอมเบา ๆ แล้วนั่งขัดสมาธิริมหน้าผา ทำสมาธิปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง

หนึ่งชั่วยามต่อมา ฟ้าดินมืดครึ้ม หิมะโปรยปรายลงมา ที่ราบต้าเสวี่ยขาวโพลนไปทั่ว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป