บนที่ราบต้าเสวี่ย หิมะขาวโพลนทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เงียบร้างไร้ชีวิตชีวา…
เย่ชิวยืนอยู่บนยอดเขาสูง มองท้องนภาอันกว้างใหญ่ไพศาล จิตใจพลันบังเกิดความเข้าใจบางอย่าง
“ชีวิตคนเรามีเพียงร้อยปี แมลงชีพจรมีชีวิตเพียงวันเดียว เมื่อได้ประจักษ์ถึงความไพศาลไร้ขอบเขตของฟ้าดิน ก็รู้สึกว่าตนเป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร…”
“ความเป็นอมตะหรือ? อืม…ช่างเลื่อนลอยเกินเอื้อม”
เสียงถอนหายใจดังขึ้น ก่อนจะได้สัมผัสความพิศวงของฟ้าดินอันกว้างใหญ่ด้วยตนเอง ต่อให้ได้อ่านคำพรรณนาในตำรา ก็ไม่มีทางเข้าใจได้ว่าหนทางแห่งการบำเพ็ญเซียนที่ยิ่งใหญ่ตระการตานี้ ยากลำบากเพียงใด
เพียงพลาดพลั้งเล็กน้อย ก็อาจตกอยู่ในหายนะจนมิอาจฟื้นคืน
“ผู้คนนับร้อยนับพันต่างช่วงชิงลิขิตสวรรค์ เหยียบย่างสู่หนทางเซียน แก่งแย่งกันไม่ยอมใคร เบื้องหลังนั้นมีทั้งความขมขื่นนับร้อยประการและความทุกข์ยากนับพัน ยากจะเอ่ยออกมา…”
จู่ ๆ ก็เกิดความเข้าใจขึ้นมา นี่คงนับเป็นการรอดชีวิตหลังผ่านพ้นหายนะ เย่ชิวหลบเลี่ยงเคราะห์คราวนี้ได้สำเร็จ
บางทีอาจเป็นเพราะชะตาของเขายังไม่ถึงฆาตก็ได้ ทั้งที่ตกอยู่ในสถานการณ์แทบไร้ทางรอด กลับยังพลิกจากวิกฤตเป็นปลอดภัย รักษาชีวิตน้อย ๆ เอาไว้ได้
ทว่าวิกฤตของเขาเพียงคลี่คลายลงชั่วคราว ไม่ได้หมายความว่าปลอดภัยแล้ว
บุตรชายทั้งสองของจางต้งซวีถูกเขาสังหาร เย่ชิวไม่คิดว่าจางต้งซวีจะยอมปล่อยเขาไป
ดังนั้น ก่อนจะมีพลังปกป้องตนเองได้อย่างเด็ดขาด เขาคงกลับเมืองหลีหยางไม่ได้แน่
“แค่ก ๆ…”
เขากระแอมเบา ๆ แล้วนั่งขัดสมาธิริมหน้าผา ทำสมาธิปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง
หนึ่งชั่วยามต่อมา ฟ้าดินมืดครึ้ม หิมะโปรยปรายลงมา ที่ราบต้าเสวี่ยขาวโพลนไปทั่ว