ต่อให้มอบความกล้าให้จางต้งซวีสักสิบเท่า เขาก็ไม่กล้าลงมือกับเย่ชิงหรอก ไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายมีฝีมือไม่ธรรมดาอยู่แล้ว
เพียงภูมิหลังอันยิ่งใหญ่ของเย่ชิงก็เพียงพอจะกดคนให้จมดินได้
จางต้งซวีสามารถนำพาตระกูลมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร จะโง่เขลาถึงเพียงนั้นได้อย่างไร
“ยังกล้าแก้ตัวอีก! หากบุตรข้าเป็นอะไรไปแม้แต่เส้นขน ข้าจะให้คนทั้งตระกูลของเจ้าฝังไปพร้อมกัน”
ซูหว่านชิงเดือดดาล จนถึงตอนนี้เวลาผ่านมาสามวันเต็มแล้ว แต่ยังไร้ร่องรอยของเย่ชิว
นางไม่กล้าคิดเลยว่าตอนนี้เขากำลังเผชิญความทุกข์ยากเช่นไรอยู่ข้างนอก พอคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจก็เจ็บปวดราวจะแหลกสลาย
ทั้งหมดเป็นความผิดของนาง! หลังรู้ตัวว่าทำผิด นางกลับไม่รีบตามไปรั้งบุตรชายไว้ตั้งแต่แรก กลับวิ่งกลับบ้านเดิมเสียอย่างนั้น
ทำให้ยามที่บุตรชายถูกกลั่นแกล้ง กลับไม่มีใครสักคนยืนหยัดเคียงข้าง เขาถูกตระกูลจางไล่ล่าจนหายสาบสูญ ไม่รู้ชะตากรรมเป็นตายร้ายดี
เมื่อได้ยินถ้อยคำเย็นชาของซูหว่านชิง ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึง
“ไม่จริงกระมัง หรือว่าเย่ชิวจะเป็นบุตรของพวกเขาจริง ๆ? เป็นไปไม่ได้มิใช่หรือ พวกเขามีบุตรชายเพียงคนเดียวคือเย่ชิงไม่ใช่หรือ?
อีกอย่าง... เท่าที่ข้ารู้ เย่ชิวเป็นลูกชาวนาธรรมดาในหลีหยางมิใช่หรือ? เหตุใดจู่ ๆ ถึงไปเกี่ยวข้องกับจวนราชันผู้พิทักษ์แดนเหนือได้เล่า?”
“ใครจะรู้ ตอนนี้ตระกูลเย่ยกคนมาถามความผิดถึงที่ จางต้งซวีคราวนี้คงแย่แล้ว ฮ่า ๆ... หลายวันมานี้พวกเขาวางท่าเสียเหลือเกิน ก่อเรื่องจนทั่วทั้งเมืองปั่นป่วน คิดไม่ถึงว่าจะไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเข้าเสียได้ น่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่ไปทั่ว
เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ จางต้งซวีก็เหงื่อเย็นผุดทั่วกาย เขาไม่สงสัยเลยว่าซูหว่านชิงจะล้างตระกูลของเขาจริง ๆ