เหอต้าจ้วงไม่ได้กระตือรือร้นที่จะไปโรงงานเหล็กกล้าเท่าไร ความคิดของเขาคืออยู่ให้ห่างจากพวกเดรัจฉานนั่นไว้
ส่วนเหอชิง พี่ชายต่างมารดาของเขา ก็แค่ทำเป็นไม่รู้จักไปก็พอ
มีพี่ชายแบบนี้ เหอต้าจ้วงยังรู้สึกอับอายเลย!
“โรงงานปั่นฝ้ายก็ดีนะ มีคนงานหญิงเยอะ! แต่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ก็ดีเหมือนกัน สวัสดิการดี จะไปโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ดีไหมนะ?”
เหอต้าจ้วงคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย จู่ ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
“วันนี้ฉันยังไม่ได้ลงชื่อรับรางวัลเลยนี่!”
พอนึกได้ เหอต้าจ้วงก็ท่องในใจว่า “ลงชื่อรับรางวัล!”
“ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ลงชื่อรับรางวัลสำเร็จ ได้รับเนื้อหมู 5 กิโลกรัม! ไก่แม่พันธุ์ 1 ตัว! เงิน 10 หยวน!”
(หมายเหตุ: ในปี 1951 ประเทศใช้ธนบัตรชุดแรก เพื่อให้คำนวณสะดวก ในที่นี้จะใช้ธนบัตรชุดที่สองแทน โดยธนบัตรชุดแรกกับชุดที่สองมีอัตราแลกเปลี่ยน 10,000 ต่อ 1)
“ไม่เลวนี่!” เหอต้าจ้วงมองของที่ได้จากการลงชื่อในมิติส่วนตัว อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ถ้าได้ของพวกนี้ทุกวัน ชีวิตก็พอจะอยู่สบายได้เหมือนกันนี่นา!”
เหอต้าจ้วงคิดอย่างอารมณ์ดี
ตอนนั้นเอง ระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ติ๊ง! ระบบมอบภารกิจ!”
“ภารกิจเหรอ?” เหอต้าจ้วงชะงัก ระบบลงชื่อรับรางวัลยังมีภารกิจด้วยหรือไง
“ติ๊ง! ภารกิจ: ช่วยเสาจู้เปลี่ยนชะตาชีวิตเดิม เมื่อทำภารกิจสำเร็จ โฮสต์สามารถนำทรัพย์สินที่สะสมในโลกนี้กลับไปยังโลกเดิมได้!”
พอได้ยินคำพูดของระบบ เหอต้าจ้วงก็ลุกพรวดขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เขานอนอยู่บนเตียงในที่พักรับรองมาตลอด
“ระบบ หมายความว่ายังไง? ถ้าฉันทำภารกิจสำเร็จ ฉันก็กลับไปได้เหรอ?” เหอต้าจ้วงถามอย่างตื่นเต้น
“ใช่ เมื่อโฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ หลังจากเสียชีวิตในโลกนี้ โฮสต์จะสามารถนำทรัพย์สินที่ได้มาในโลกนี้กลับไปยังโลกเดิมได้!”
“เชี่ย!”
เหอต้าจ้วงสบถออกมา เดิมทีเขานึกว่าคงไม่มีวันได้กลับไปอีกแล้ว
โลกนี้จะดีแค่ไหน ก็ยังเทียบกับโลกเดิมไม่ได้อยู่ดี
ถึงพ่อแม่ของเขาในโลกเดิมจะเสียไปหมดแล้ว แต่ยังมีญาติและเพื่อนอีกไม่น้อย แถมความสัมพันธ์ก็ดีมากด้วย
ถ้ากลับไปได้ แถมยังหอบทรัพย์สินกลับไปด้วย แบบนั้นก็สุดยอดไปเลย!
“เอาเป็นว่า ฉันตกลง ระบบ! แค่เปลี่ยนชะตาชีวิตของเสาจู้ใช่ไหม? ง่ายจะตาย ฉันหาโอกาสฆ่ามันทิ้ง แบบนี้ก็ถือว่าเปลี่ยนชะตาชีวิตมันแล้วใช่ไหม?” เหอต้าจ้วงถามอย่างตื่นเต้น
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ความคิดของโฮสต์นี่ช่างไม่เหมือนคนเอาเสียเลย หากต้องการทำภารกิจให้สำเร็จ โฮสต์ต้องทำให้แน่ใจว่าเสาจู้มีชีวิตอยู่จนถึงอายุ 70 ปี ขาดไปแม้แต่ปีเดียวก็ถือว่าทำภารกิจไม่สำเร็จ!”
เหอต้าจ้วงถึงกับอึ้ง เดิมทีเขาคิดจะหาช่องโหว่เล่นเสียหน่อย คราวนี้คงทำไม่ได้แล้ว
“งั้นก็ได้ ฉันเข้าใจแล้ว!”
เหอต้าจ้วงลองนึกถึงชะตาชีวิตตอนท้ายของเสาจู้ในเรื่องเดิม ตอนแรกโดนแม่ม่ายสูบเลือดสูบเนื้อ ต่อมาก็มีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับโหลวเสี่ยวเอ๋อ
หลังจากนั้นก็ถูกแม่ม่ายจับไว้เสียอยู่หมัด สุดท้ายต้องเลี้ยงดูคนทั้งลานบ้านยามแก่เฒ่า แถมเงินที่ใช้ก็ยังเป็นเงินของโหลวเสี่ยวเอ๋ออีก
“แม่งเอ๊ย! ไอ้โง่นี่โดนแม่ม่ายปั่นหัวจนเป็นแบบนี้! แล้วอี้จงไห่ก็มีส่วนช่วยไม่น้อยด้วย!”
เหอต้าจ้วงนึกถึงเนื้อเรื่องเดิมแล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าไม่ได้ยากเท่าไร
แค่ทำให้เสาจู้อยู่ห่างจากฉินหวยหรูหน่อยก็พอ ส่วนอี้จงไห่นั่น แค่ไม่ต้องฟังมันก็สิ้นเรื่อง มันจะบังคับให้นายเลี้ยงดูมันได้หรือไง? ไม่กลัวโดนถอดสายออกซิเจนหรือไง!
ส่วนการใช้ศีลธรรมมาบีบคั้นน่ะเหรอ? ฉันมันคนไม่มีศีลธรรมอยู่แล้วโว้ย!
“ง่ายจะตาย!” เหอต้าจ้วงคิด
คิดไปคิดมา เหอต้าจ้วงก็เริ่มรู้สึกเหนื่อย เขานอนลงบนเตียงแล้วผล็อยหลับไปอย่างสะลึมสะลือ
ทั้งเรื่องทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ ทั้งเรื่องระบบ ล้วนกระทบใจเหอต้าจ้วงไม่น้อย เพราะอย่างนั้นคืนนี้เขาจึงหลับสนิทเป็นพิเศษ
เช้าวันรุ่งขึ้น เหอต้าจ้วงลืมตาตั้งแต่เช้าตรู่
“ลงชื่อรับรางวัล!”
“ยินดีด้วย โฮสต์ลงชื่อรับรางวัล ได้รับเงิน 5 หยวน บุหรี่ต้าเฉียนเหมิน 2 คอตตอน และลูกอมนมกระต่ายขาว 2 ชั่ง!”
“โอ้โห! ไม่เลวนี่ มีบุหรี่สูบแล้ว แถมยังมีลูกอมนมกระต่ายขาวด้วย ของดีเลยนะเนี่ย!”
ในยุคนี้ ลูกอมนมกระต่ายขาวเอาไปเป็นของบำรุงฝากคนอื่นได้เลย ราคาก็ไม่ใช่ถูก ๆ!
เขาดีใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเก็บของมีค่าติดตัวเข้าไปในมิติส่วนตัว
ก็มีแต่เงินกับเอกสารแสดงตัวตนอะไรพวกนั้น
ว่าไปแล้ว เหอต้าจ้วงพกเงินมาด้วยไม่น้อยจริง ๆ
อาจารย์ของเขาประหยัดอดออมมาตลอดชีวิต เก็บเงินไว้ได้มากกว่า 2,000 หยวน สุดท้ายเงินทั้งหมดก็ตกเป็นของเหอต้าจ้วง
เก็บข้าวของเสร็จ เหอต้าจ้วงก็ออกไปคืนห้องที่เคาน์เตอร์
“หายป่วยแล้วเหรอ?”
พนักงานเคาน์เตอร์มองเหอต้าจ้วงที่กลับมากระฉับกระเฉง ก็ถามอย่างสงสัย
เมื่อวานเขายังดูป่วยกระเสาะกระแสะอยู่เลย ทำไมหายเร็วขนาดนี้!
“หายแล้ว ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ!”
เหอต้าจ้วงไม่ได้พูดอะไรต่อ คืนห้องเสร็จก็ออกจากที่พักรับรองไป
เขาถามทางไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็เดินทางมาถึงโรงงานเหล็กกล้าตระกูลโหลว
เหอต้าจ้วงมองประตูโรงงานเหล็กกล้าตระกูลโหลวด้วยสีหน้าซับซ้อน
แค่ก้าวเข้าไปในโรงงานนี้ เขาก็ต้องไปพัวพันกับพวกเดรัจฉานนั่นแล้ว!
“เอาวะ จะกลัวอะไร! ใครไม่เจียมตัว ฉันจัดการคนนั้น!”
ให้กำลังใจตัวเองเสร็จ เหอต้าจ้วงก็เดินไปทางป้อมยาม
ยามเป็นชายชราคนหนึ่ง เมื่อครู่เขาเห็นเหอต้าจ้วงยืนอยู่หน้าประตู พอเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาก็ระวังตัวขึ้น
“มาทำอะไร?” ชายชราถาม
เหอต้าจ้วงหยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินหนึ่งซองออกจากกระเป๋าสะพาย นี่เป็นของที่เขาใส่ไว้ในกระเป๋าระหว่างทาง
เขาดึงบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนแล้วยื่นให้ชายชราที่เฝ้าประตู “คุณลุง ผมชื่อเหอต้าจ้วง อาจารย์เป็นคนให้ผมมาที่โรงงานเหล็กกล้าตระกูลโหลว ก่อนหน้านี้เถ้าแก่โหลวเขียนจดหมายชวนอาจารย์มาทำงานที่โรงงาน แต่ตอนนั้นสุขภาพอาจารย์ไม่ดีเลยไม่ได้มา สองเดือนก่อนอาจารย์เพิ่งเสีย ก่อนตายเขาบอกให้ผมมาที่นี่ ลองถามดูว่าเถ้าแก่โหลวจะช่วยหางานให้ผมได้ไหมครับ!”
ชายชรารับบุหรี่ไป ฟังเหอต้าจ้วงเล่าเรื่องทั้งหมดรวดเดียวจบ
จากนั้นก็รับจดหมายที่เหอต้าจ้วงยื่นให้ไปอ่านเนื้อหาอย่างละเอียด เรื่องเป็นอย่างที่เหอต้าจ้วงเล่าจริง ๆ
ชายชราพยักหน้าแล้วยิ้มให้เหอต้าจ้วง “ที่แท้ก็เป็นพ่อครัวนี่เอง อาชีพนี้ดีนะ ยังไงก็ไม่อดอยาก แล้วฝีมือเป็นยังไงบ้างล่ะ?”
เหอต้าจ้วงยิ้มอย่างถ่อมตัว “ก็พอได้ครับ ผมเรียนรู้ฝีมือของอาจารย์มาครบถ้วน แล้วก็ศึกษาอาหารท้องถิ่นจากที่อื่นเพิ่มเติมเองด้วย ในเมืองหลวงมีคนที่ฝีมือสู้ผมได้ไม่มากหรอกครับ!”
ชายชราชะงัก ในใจคิดว่าไอ้หนุ่มนี่ขี้โม้เหมือนกัน อายุเท่าไรกันเชียวถึงกล้าคุยโวขนาดนี้!
ชั่วพริบตา ความรู้สึกที่ชายชรามีต่อเหอต้าจ้วงก็แย่ลง
เหอต้าจ้วงเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของชายชราอยู่แล้ว แต่ไม่ได้ใส่ใจ
ตอนนี้เขาต้องตั้งหลักในเมืองหลวงให้ได้ จะปล่อยให้คนดูถูกไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงมีเรื่องยุ่งยากตามมาอีกไม่น้อย
“เอาละ รอตรงนี้ก่อน ฉันจะไปโทรถามเถ้าแก่โหลวให้!”
พูดจบ ชายชราก็ไม่สนใจเหอต้าจ้วง เดินไปโทรศัพท์ด้วยตัวเอง
ไม่นานชายชราก็กลับมา แล้วบอกอะไรบางอย่างกับคนอีกคนในป้อมยาม
จากนั้นจึงหันมาบอกเหอต้าจ้วงว่า “ตามฉันมา เถ้าแก่โหลวตกลงจะพบเธอสักครั้ง”
“ดีเลยครับ ขอบคุณนะครับคุณลุง!” เหอต้าจ้วงยิ้มพร้อมกล่าวขอบคุณ
เห็นเหอต้าจ้วงมีมารยาทขนาดนั้น ชายชราก็หวังดีเตือนว่า “ไอ้หนุ่ม พอไปพบเถ้าแก่โหลวแล้วอย่าโม้แบบนี้อีกนะ ไม่งั้นเถ้าแก่โหลวอาจไม่รับเธอเข้าทำงานก็ได้”