หลินเจาอินแตะก้อนหินนี้ ข้อมูลแสดงขึ้นว่า: 【หินขยาย: หินขยายแต่ละก้อนเพิ่มความจุกระเป๋าได้ 5 ช่อง】
แม้ตอนนี้เธอจะไม่มีของต้องเก็บในกระเป๋ามากนัก แต่ 20 ช่องในภายภาคหน้าย่อมไม่พอแน่ เธอจึงเลือกใช้ทันที
พลังสมาธิจะฟื้นฟู 10% ต่อชั่วโมงโดยอัตโนมัติ หลินเจาอินใคร่ครวญดูว่า สองวันนี้ทันทีที่พลังสมาธิเกิน 100 แต้ม เธอก็จะไปหาคนแลกขยะได้อีก ถึงตอนนี้ยังไม่ต้องสู้กับมอนสเตอร์ ปล่อยให้พลังสมาธิเสียเปล่าก็น่าเสียดาย
ดังนั้นหลินเจาอินจึงทำการแลกน้ำกับขยะอีกหนึ่งครั้งสำเร็จ จากนั้นก็เริ่มพักผ่อน เธอยังต้องพักสักครู่เพื่อสะสมพลังสมาธิให้มากพอจะเปิดขยะต่อได้
เปิดห้องสนทนาดูก็แทบตกใจ พื้นที่แชทเต็มไปด้วยข้อความหนาแน่นล้วนพูดถึงการแลกเปลี่ยนสองครั้งของเธอ
ครั้งของน้องสาวเมื่อวานเดาได้ว่าเพื่อตามหาญาติ แต่การแลกเปลี่ยนของเธอกลับจุดประเด็นถกเถียง
【ผู้เล่นนิรนามนี่ใช่ NPC หรือเปล่า? คนธรรมดาที่ไหนอยากได้ขยะกัน?】
【เป็นไปได้ยังไง? เกมนี้มันต้องการเอาชีวิตเรา! จะมี NPC ใจดีแบบนี้ได้ไง?】
【ต้องยอมรับนะ ผู้เล่นคนนี้ช่วยชีวิตฉันไว้จริง ๆ ถึงจะเป็นน้ำแค่ 100 มล. แต่อย่างน้อยก็ประทังต่อไปได้】
【ใช่เลย ตอนนี้ทรัพยากรใครก็ไม่เหลือเฟือ ถ้าเป็นฉัน ฉันไม่ยอมเอาน้ำไปแลกขยะกลับมาหรอก】
【ที่ไหนมีคนดี บางทีอาจได้สกิลพิเศษที่ต้องใช้ขยะถึงจะสำเร็จก็ได้!】
【ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ผลลัพธ์มันก็ดี ขยะพวกนั้นเราถือไว้ก็ไม่ได้ใช้】
ราชาขยะรู้สึกผิดมาก ไม่กล้ามองห้องสนทนาอีก พอดีตอนนี้เตียงไม้ก็สร้างเสร็จแล้ว หลินเจาอินจึงย้ายเตียงเข้าไปในกระท่อมไม้ แล้วเริ่มสร้างถังน้ำต่อ
หลังจากช่วงมือใหม่หมดไป ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอต้องใช้สองวันนี้ให้คุ้มที่สุด สะสมน้ำดื่มให้ได้มาก ๆ
จัดการเสร็จ หลินเจาอินก็วิ่งไปยังจุดที่วางแหเพื่อดูสถานการณ์ แหไม่มีคำแนะนำการใช้งาน มันจะดักจับให้อัตโนมัติ แต่ไม่มีแจ้งเตือนว่าเมื่อไหร่ควรเก็บแห
หลินเจาอินรออยู่ราวสองชั่วโมงจึงเก็บแหขึ้นมา
ตอนเก็บแหก็ออกแรงไม่น้อย สิ่งที่ลากขึ้นมาก็มีสารพัดอย่าง
ทั้งที่ข้อมูลแหบอกว่าจะจับสัตว์ทะเลได้ แต่ทำไมในนี้ถึงมีขยะด้วย?
คัดแยกอยู่พักหนึ่ง หลินเจาอินก็แยกขยะกับวัตถุดิบออกจากกันได้ในที่สุด เธอจับหอยเป๋าฮื้อตัวโตได้ 6 ตัว แล้วก็มีสาหร่ายทะเลด้วย
ทว่าตอนนี้ปัญหามาถึงแล้ว เธอไม่มีอุปกรณ์ทำอาหาร จะกินยังไง? แถมในข้อมูลหอยเป๋าฮื้อยังเขียนว่ากินดิบไม่ได้ ต่อให้อยากกินหอยเป๋าฮื้อซาชิมิก็ทำไม่ได้
โชคดีที่ตอนนี้เธอไม่ได้สู้เพียงลำพัง ถามน้องสาวดู น้องสาวมีมีดกับหินจุดไฟจริง ๆ ด้วย
หลินเจาอิน: 【ฉันดูแล้ว ฉันใช้โต๊ะประดิษฐ์ทำกระทะเหล็กได้ แล้วเธอให้มีดกับหินจุดไฟฉันยืมหน่อย ดีที่สุดก็สนับสนุนไม้ให้ฉันอีกหน่อย แบบนี้คืนนี้เราก็มีซุปทะเลกินแล้ว】
หลินหว่านอี๋รีบส่งของมาให้ 【มีพี่นี่เหมือนลูกมีแม่ ฉันก็จะได้ลิ้มรสซุปทะเลกับเขาบ้างแล้ว】
สองวันนี้หลินหว่านอี๋แม้จะเปิดได้อาหารไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เป็นของกินสำเร็จรูป ไม่ได้กินของร้อน ๆ นานแล้ว
แต่พอนหลินเจาอินเห็นแผ่นไม้ที่ถูกส่งมาด้วยหลายแผ่น ก็โกรธจนตบขาตัวเอง ทำไมเธอลืมไปได้ว่าน้องสาวมีค่าโชคสูง ควรเก็บกล่องไว้ให้น้องสาวช่วยแยกชิ้นส่วน อย่างนี้ทรัพยากรแผ่นไม้ของเธอก็จะได้ไม่ตึงมือขนาดนี้!
แต่เมื่อหลินเจาอินส่งข้อความนี้ไป หลินหว่านอี๋เงียบอยู่นาน ในที่สุดก็ตอบกลับมา
【พี่ แล้วทำไมพี่ไม่ส่งกล่องสมบัติมาให้ฉันเปิดโดยตรงเลยล่ะ?】
ทั้งคู่เงียบไปนาน ต่างเสียใจที่ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้แต่แรก แล้วจึงตกลงกันว่า พรุ่งนี้กล่องสมบัติที่หลินเจาอินตกได้จะให้หลินหว่านอี๋ช่วยเปิด
การเปิดกล่องไม่ต้องใช้ค่าพลังใด ๆ แต่ต้องอาศัยค่าโชคเป็นตัวช่วย กล่องสมบัติของหลินเจาอินถ้าเปิดแล้วไม่ใช่ขยะ เธอก็สามารถไปรับขยะของคนอื่นมาได้ เท่ากับได้ของเพิ่มวันละ 10 อย่าง!
หลินเจาอินเริ่มทำอาหารด้วยใจเบิกบาน ฝีมือทำอาหารของเธอไม่ได้ดีอะไรมาก แต่ต้มซุปน่ะง่าย แค่ล้างหอยเป๋าฮื้อให้สะอาด เอาเครื่องในออก แล้วหั่นสาหร่ายให้เป็นชิ้น ก็ลงหม้อต้มได้
อีกอย่างเพราะอาหารทะเลมีรสชาติอยู่แล้ว เกลือที่หลินเจาอินเพิ่งเก็บมาได้วันนี้ยังไม่ทันได้ใช้เลย
หลินเจาอินตักซุปทะเลหนึ่งชามส่งผ่านระบบแชทให้ พร้อมกับคืนมีดกับหินจุดไฟ
แต่หลินหว่านอี๋ส่งหินจุดไฟกลับมาอีก เธอเปิดได้สองก้อนวันนี้พอดี เก็บไว้คนละก้อนได้เลย
หลินเจาอินจึงไม่ปฏิเสธ ต่อไปหาโอกาสทำของอร่อยให้น้องสาวบ่อย ๆ ก็พอ
ซดซุปทะเลร้อน ๆ หนึ่งชามลงท้อง หลินเจาอินถอนหายใจออกมาอย่างอิ่มเอม
【ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณเป็นผู้เล่น 100 คนแรกที่กระตุ้นภารกิจทำอาหาร! วัตถุดิบจากธรรมชาติ ปรุงเป็นรสชาติธรรมชาติ! คุณจะได้รับสกิลทำอาหารขั้นสูง: เทพแห่งครัว สกิลนี้ถูกกระตุ้นแบบพาสซีฟ มีโอกาส 50% ที่จะปรุงอาหารที่มีฟังก์ชันพิเศษ】
ถ้าหลินเจาอินเดาไม่ผิด สกิลแนวความน่าจะเป็นทั้งหมดน่าจะมีการรับประกันขั้นต่ำ คนดวงซวยอย่างเธอไม่อาจมองความน่าจะเป็น 50% นั้น มีแต่การรับประกันขั้นต่ำเท่านั้นที่เป็นความน่าจะเป็นจริงของเธอ
กินข้าวเสร็จ หลินเจาอินจัดการเก็บกวาดอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เริ่มใช้สกิลทำให้ขยะที่รับมาบริสุทธิ์
ขยะครั้งนี้ไม่พบอะไรพิเศษ หลินเจาอินจึงเก็บรองเท้ากีฬาที่พื้นหลุดล่อนทั้งสองข้างไว้ทำเป็นอย่างสุดท้าย หลังจากทำให้บริสุทธิ์แล้วได้รองเท้าใหม่หนึ่งคู่
【รองเท้ากีฬาตรากากบาท: อุปกรณ์ระดับ D สวมแล้วความว่องไว +5 ทำให้คุณวิ่งปราดเปรียวราวโบยบิน!】
เดิมหลินเจาอินคิดว่ามันก็แค่ของกันหนาว ไม่คิดเลยว่าจะพัฒนาเป็นอุปกรณ์ได้โดยตรง
ตอนนี้ค่าพลังของผู้เล่นในช่วงมือใหม่ยังไม่สูง จากข้อมูลที่ทุกคนพูดคุยในห้องสนทนา ค่าพลังเริ่มต้นของทุกคนสูงสุดแต่ละอย่างก็แค่ 10 แต้ม ต่อให้สองวันนี้จะเลเวลอัปได้ ก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นมาก
ความว่องไว 5 แต้มนี่เรียกว่าเป็นอุปกรณ์พลิกชีวิตได้เลย ไม่พูดเรื่องอื่น ถ้ามอนสเตอร์มาเมื่อไหร่ ตัวเธอเองยังวิ่งหนีได้เร็วขึ้นกว่าเดิม
สมแล้ว คนเราดูถูกขยะชิ้นไหนไม่ได้เลย ใครจะรู้บ้าง หลังจากขยะกลายเป็นของมีค่า จะกลายเป็นอะไรที่สุดยอดได้!
วันนี้เก็บเกี่ยวได้อุดมสมบูรณ์จริง ๆ ไม่เพียงใช้ขยะเปิดได้ของดีไม่น้อย ยังได้สกิลเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง
ด้านทรัพยากรก็เจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ มีกระถางต้นไม้วิเศษ เครื่องกรองน้ำ และแห หลินเจาอินก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปัจจัยพื้นฐานในการเอาชีวิตรอดมากนัก ตอนนี้เธอไม่เพียงเลี้ยงตัวเองได้ ยังมีกำลังเหลือพอช่วยเหลือน้องสาว แลกเปลี่ยนทรัพยากรและความสามารถระหว่างกันได้
ก่อนนอน หลินเจาอินยื่นคำสั่งซื้อขยะอีกหนึ่งรายการ รอให้พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมา ก็จะได้เปิดขยะก่อนแล้วค่อยไปทำงาน
นอนบนเตียงไม้แข็งทื่อ แต่วันนี้หลินเจาอินกลับรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ ถึงตอนนี้จะอยู่ท่ามกลางเกมวันสิ้นโลกสุดประหลาดนี้ ขอแค่พยายามเข้า ก็ต้องมีทางมีชีวิตอยู่ได้เสมอ
วันที่ 3 ปฏิทินเกม แจ่มใส 25 องศา
7 โมงเช้า หลินเจาอินตื่นจากเตียงไม้ ดื่มน้ำไปหน่อย แล้วหยิบกล้วยวิเศษออกมากินหนึ่งลูก
【พลังกาย +10 โจมตี +1】
หลินเจาอินมองเปลือกกล้วยในมือด้วยความงุนงง เธอกินกล้วยวิเศษไป 3 ลูกแล้ว ทำไมทุกครั้งถึงเพิ่มโจมตีล่ะ ในคำแนะนำไม่ได้บอกว่าเพิ่มค่าพลังแบบสุ่มหรอกหรือ?