เย่อู๋ซวงวางสาย แววตาสีดำสนิทเป็นประกายเล็กน้อย
ผอ.โรงพยาบาลจิตเวชติดต่อสวี่เทียนหมิงไม่ได้ คงเป็นเพราะสวี่เทียนหมิงยังไม่ฟื้นที่โรงพยาบาล
“จะไปช่วยสวี่เทียนซิงไหม” จี้เซินกอดเธอไว้ เปลือกตาปิดสนิท เสียงทุ้มต่ำ
ห้องนอนใหญ่งียบสงบ เขาได้ยินเสียงหญิงวัยกลางคนดังมาจากโทรศัพท์
เย่อู๋ซวงไม่ได้ตอบทันที
เธอหันไปมองตู้
บนตู้มีซองกระดาษหนังวัวที่ยังไม่เคยเปิดผนึก ด้านในคือแผนการผ่าตัดที่เธอร่างไว้ให้สวี่เทียนซิง
“อยากไปก็ไปเถอะ ฉันไปส่ง” จี้เซินลืมตาขึ้น
เขาเข้าใจเย่อู๋ซวง
คนนี้ภายนอกดูเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่จริง ๆ แล้วใจอ่อนกว่าใคร
หากสวี่เทียนหมิงแกะซอง เห็นแผนผ่าตัดแล้วถึงเลือกช่วยเธอ
เธอคงไม่ชายตามองสองพี่น้องสกุลสวี่อีกเลย
แต่สวี่เทียนหมิงไม่ได้ทำ
นี่แหละที่แทงใจดำเย่อู๋ซวง
สวี่เทียนหมิงที่มีต่อน้องสาวสวี่เทียนซิง ก็ไม่ต่างจากเย่อู๋ซวงที่มีต่อน้องชายอู๋เฉิน
เย่อู๋ซวงขมวดคิ้ว “ฉันคิดอยู่นานว่าจะผ่าตัดนี้ยังไง ไม่ไปก็เสียดายแย่”
จี้เซินหัวเราะต่ำ ไม่เปิดโปงความคิดในใจเธอ แค่กำชับว่า “กินอะไรสักหน่อยค่อยไป”
“อืม” เย่อู๋ซวงรีบรองท้อง แล้วก็ถือซองกระดาษหนังวัวออกเดินทางไปโรงพยาบาลที่สวี่เทียนซิงอยู่ พร้อมจี้เซินและเฟิงจิ่ว
ระหว่างทาง เธอแกะซอง สีหน้าจริงจัง ทบทวนขั้นตอนการผ่าตัดเป็นครั้งสุดท้าย
ไม่นาน รถก็มาถึงโรงพยาบาล
เฉียววั่นฉิงสวมเสื้อกาวน์ขาวออกมาต้อนรับ น้ำเสียงนอบน้อม “อาจารย์ เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะ”