หมื่นศพหามโลง วิถีอาถรรพ์สู่เซียน!

ตอนที่ 1 ยกโลงศพด้วยหมื่นซากศพ วิถีมารมุ่งสู่เซียน!

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บนเขาห้ากระดูกมีอารามห้ากระดูก ในอารามห้ากระดูกมีเซียนห้ากระดูก

เซียนห้ากระดูกปลูกผลเซียน แล้วกินผลเซียนเพื่อบรรลุเป็นเซียนแท้

……

“เจ้าสาม ไปดูศิษย์น้องที่เจ้าฝังไว้สามวันเร็วเข้า ว่าผลตับไตงอกออกมาหรือยัง หากงอกแล้วก็เด็ดมาให้ข้ากินแกล้มสุรา ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

หลี่ฉางเซิงเพิ่งลืมตาขึ้น ก็ได้ยินถ้อยคำดังกึกก้องราวอสนีบาต

เสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง ประหนึ่งฆ้องแตก ฟังแล้วชวนให้ขัดหู

แม้แต่การออกเสียงยังไม่ชัดถ้อยชัดคำ

อาจารย์อะไรกัน?

ศิษย์น้องที่ถูกฝังไว้สามวันอะไรกัน?

ข้าฟังผิดไปหรือ?

ข้าไม่ได้กำลังผ่าตัดริดสีดวงอยู่หรอกหรือ?

เมื่อเงยหน้ามอง ก็เห็นเด็กรับใช้หลายคนยืนอยู่เบื้องหน้า กำลังมองตนอย่างหวาดหวั่น

เด็กรับใช้คนหนึ่งได้ยินคำสั่งก็รีบโขกศีรษะ ก่อนตะเกียกตะกายออกไป “ขอรับ ขอรับ อาจารย์ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”

นี่มันอะไรกัน!

หลี่ฉางเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง

ถ้อยคำดังกึกก้องราวอสนีบาตนั่น เป็นเสียงของตนเองอย่างนั้นหรือ?

เหลือบไปเห็นกระจกทองแดงบานหนึ่งตั้งอยู่ข้างกาย

เขาชำเลืองมอง

ในกระจกสะท้อนภาพเก้าอี้เอนตัวหนึ่ง บนนั้นมีนักพรตเฒ่าผอมแห้งราวกระดูกนั่งพิงอยู่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวรังนก อีกทั้งยังมีดวงตาเดียวทรงสามเหลี่ยมกลับหัวที่ฉายแววอำมหิต

ในเบ้าตาทั้งสองของนักพรตเฒ่ามีลูกตาสีขาวซีดอยู่คู่หนึ่ง

ผิวหนังทั่วร่างถูกเย็บติดด้วยด้ายสีดำเป็นแนว ๆ ราวกับนำชิ้นส่วนต่าง ๆ มาปะติดปะต่อกันอย่างลวก ๆ!

ชั่วพริบตาต่อมา ความทรงจำสองสายพลันซ้อนทับและหลอมรวมกัน

ที่แท้ การผ่าตัดริดสีดวงของเขาล้มเหลว เลือดออกมากจนช่วยชีวิตไม่ทัน สิ้นใจคาที่

จากนั้นจึงกลายเป็นนักพรตเฒ่าผู้เรียกตนเองว่าเซียนห้ากระดูก

ปีนี้เขาอายุ 70 ปี และอยู่ในอารามห้ากระดูกแห่งนี้มานานถึง 40 ปี

ส่วนมาที่อารามห้ากระดูกได้อย่างไร เขาจำไม่ได้แล้ว

รู้เพียงว่าแต่ละวันใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอย คล้ายฝันคล้ายตื่น

ส่วนเด็กรับใช้ที่อยู่ตรงหน้า ล้วนถูกเขาจับตัวมาเป็นศิษย์

แม้จะเรียกว่าศิษย์ แต่เขากลับไม่สอนวิชาให้ ทำเพียงก่อไฟ หลอมยา ตักน้ำ และหุงหาอาหารในแต่ละวัน

หากอืดอาดแม้เพียงนิด ก็จะถูกฝังทั้งเป็นลงในดินอีกครั้ง

ตามบันทึกในความทรงจำ สิ่งนี้เรียกว่าการปลูกเซียน เป็นวาสนาของเหล่าศิษย์

หากได้รับวาสนา ก็จะปลูกเซียนแท้ขึ้นมาได้ และได้รับชีวิตอมตะ!

ทว่าจนถึงบัดนี้ ยังไม่เห็นผู้ใดได้รับวาสนา มีแต่คนถูกฝังทั้งเป็น ไม่รู้ว่ามากมายเพียงใดแล้ว

นี่! นี่มัน!

เมื่ออ่านความทรงจำอันเลื่อนลอยจบ หลี่ฉางเซิงก็พบอย่างตื่นตะลึงว่าตนกลายเป็นตัวร้ายตัวฉกาจเสียแล้ว!

ตัวร้ายมักมีจุดจบไม่ดี

หากเรื่องดำเนินไปตามขนบทั่วไป จุดจบของเขาคงมีอยู่สองแบบ

ไม่ก็ถูกเหล่าศิษย์ร่วมมือกันต่อต้าน กลายเป็นของรางวัลเริ่มต้นสำหรับมือใหม่ ไม่ก็มีจอมยุทธ์หนุ่มคนหนึ่งบุกเข้ามา แล้วจัดการเขาเป็นหัวหน้าด่านในหมู่บ้านเริ่มต้น

ไม่ว่าทางไหน จุดจบก็ล้วนอนาถ ถูกเอาเปรียบจนหมดตัว

ลองมองศิษย์เหล่านี้ของตนดูอีกที

ศิษย์ใหญ่ฉลาด ศิษย์รองเฉลียว ศิษย์สามวิ่งเร็ว ศิษย์สี่แรงมาก ศิษย์ห้าอ่านหนังสือออก

แต่หากถามว่าผู้ใดเอาใจเขาได้มากที่สุด คงต้องเป็นศิษย์หก

เด็กคนนี้ปากหวาน พูดจาเก่ง รู้จักวางตัว คอยรับใช้ใกล้ชิดอยู่ข้างกาย ทั้งยังประจบประแจงเป็นชุด ๆ จนเขาอารมณ์ดีอยู่เสมอ

หากตนเป็นศิษย์ ก็คงต้องต่อต้าน ทว่าบัดนี้ตนกลายเป็นอาจารย์แล้ว!

จะต่อต้านบ้าบออะไรเล่า!

หรือว่า…

สายตาของเขากวาดมองศิษย์ผู้ว่าง่ายหลายคน ก่อนหยุดลงบนร่างพวกเขา: ฆ่าให้หมด ตัดไฟแต่ต้นลม?

เพียงลูกตาของเขากลอกไปมา ก็ทำเอาศิษย์หลายคนตกใจ รีบคุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นงันงก โขกศีรษะไม่หยุด “อาจารย์ อาจารย์อยากกินผลตับไตแล้วหรือขอรับ? ศิษย์ ศิษย์จะไปเร่งศิษย์สามเดี๋ยวนี้!”

ศิษย์หกผู้รู้จักเอาใจ รีบลุกขึ้นแล้วออกไปเร่งศิษย์สามให้รีบลงมือ เด็ดผลตับไตมาให้ไว

โอ้?

แค่สายตาเดียวก็ทำให้พวกเขากลัวได้ถึงเพียงนี้หรือ?

เมื่อก่อนตนเลวร้ายถึงเพียงใดกัน!

แต่ดูท่าจะฆ่าพวกเขาไม่ได้

หลี่ฉางเซิงพลันนึกขึ้นได้ว่าตนเป็นคนพิการ!

เขาขยับมือ แล้วจึงพบว่าทั่วทั้งร่างมีเพียงมือซ้ายข้างเดียวที่ขยับได้

แขนขาอีกสามข้างอ่อนปวกเปียก ห้อยอยู่ข้างลำตัวราวกับไร้กระดูก

อาการหนักยิ่งกว่าอัมพาตครึ่งซีกเสียอีก เพียงดีกว่าเป็นอัมพาตทั้งตัวอยู่บ้าง กิจวัตรกินดื่มขับถ่ายในแต่ละวันล้วนต้องอาศัยศิษย์ผู้ประเสริฐเหล่านี้คอยปรนนิบัติ

หากฆ่าพวกเขาหมด เขามิได้ต้องถ่ายรดกางเกง แล้วไม่มีใครมาเปลี่ยนให้หรือ?

เช่นนั้น…ฆ่าแค่ครึ่งหนึ่งดีหรือไม่?

“อาจารย์ อาจารย์!”

ขณะนั้นเอง ศิษย์รองก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “อาจารย์ ผลตับไตยังไม่งอกขอรับ ศิษย์สามเก็บไม่ได้ จึงรู้สึกผิด…รู้สึกผิดจนแขวนคอตายแล้วขอรับ!”

หา?

เก็บผลไม้ไม่ได้ก็รู้สึกผิดจนแขวนคอตายหรือ?

ดูท่าศิษย์คนนี้จะไร้ประโยชน์อยู่บ้าง

หลี่ฉางเซิงหันไปมอง เห็นศิษย์หลายคนคุกเข่าอยู่กับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

พวกเขากลัวว่าเขาจะพาลลงโทษตนต่อ

เขาจึงเอ่ยว่า “ยกข้าไปดู”

เมื่อเห็นว่าหลี่ฉางเซิงไม่ได้ลงโทษ ศิษย์หลายคนก็โล่งอก รีบรับคำ “ขอรับ!”

ศิษย์สองคนรีบเข้ามา ยกหลี่ฉางเซิงขึ้นจากด้านหน้าและด้านหลัง แล้วพาออกไปนอกประตู

ศิษย์คนอื่น ๆ ก็เดินตามหลังไปอย่างหวาดหวั่น

นอกประตู ท้องฟ้าหม่นมัว มีสวนผลไม้อันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

ภายในสวนปลูกต้นผลไม้ไว้เป็นบริเวณกว้าง

ทว่าต้นผลไม้แต่ละต้นกลับมีรูปร่างไม่ต่างจากมนุษย์

มีทั้งหัว มือ และเท้า รูปร่างแตกต่างกันไป แต่ทุกต้นล้วนมีสีหน้าหวาดกลัว!

บางต้นยืน บางต้นนั่ง ทว่าบนร่างกลับออกผลประหลาดนานาชนิด

ผลประหลาดเหล่านั้นงอกออกมาจากลำต้น มีรูปร่างแทบไม่ต่างจากอวัยวะภายในของมนุษย์!

ให้ความรู้สึกราวกับอวัยวะภายในของคนถูกควักออกมาจากช่องอก!

……

ศิษย์สองคนยกเขามาหยุดหน้าต้นไม้ต้นหนึ่ง

บนต้นไม้นั้นมีเข็มขัดผ้าผูกห้อยอยู่ และศิษย์สามก็แขวนอยู่บนเข็มขัด กำลังแกว่งไปมา

เมื่อมองผลไม้ตรงหน้า จู่ ๆ ร่างกายของหลี่ฉางเซิงก็เกิดความรู้สึกฉีกกระชากอย่างรุนแรง!

เป็นความรู้สึกประหลาดอย่างยิ่ง!

ประหนึ่งทุกส่วนในร่างกายมีความคิดเป็นของตนเอง ต่างต้องการดึงรั้งไปคนละทิศละทาง จนฉีกร่างเขาออกเป็นเสี่ยง ๆ!

หลี่ฉางเซิงอดครางออกมาไม่ได้ ความทรงจำเกี่ยวกับร่างกายของตนพลันผุดขึ้นในสมอง

แท้จริงแล้วเขาเป็นผู้บำเพ็ญนอกรีตดังที่เห็นภายนอก

วิชาที่ฝึกมีนามว่า: เคล็ดปลูกเซียนห้ากระดูก

หากต้องการฝึกจนบรรลุขั้นสมบูรณ์ จะต้องถอนกระดูกทั้งห้าออกจากร่าง

กระดูกทั้งห้าหมายถึงขาทั้งสองข้าง แขนทั้งสองข้าง และ…กะโหลกที่เชื่อมต่อกับกระดูกสันหลัง

?

กระดูกสันหลังกับกะโหลกหรือ?

ถ้าแค่แขนขาก็พอว่า แต่ขาดสองสิ่งนี้แล้วคนจะยังมีชีวิตได้หรือ?

ทุก ๆ 10 ปี สามารถถอนกระดูกออกได้หนึ่งชิ้น บัดนี้เขาฝึกฝนมาแล้ว 40 ปี จึงถอนกระดูกไปสามชิ้น ได้แก่กระดูกแขนหนึ่งข้าง และกระดูกขาทั้งสองข้าง

วันนี้ถึงคราวถอนกระดูกชิ้นที่สี่

หากเขาไม่ได้เข้ามา มือซ้ายข้างนี้คงเริ่มถูกถอนกระดูกไปแล้ว

ความเปลี่ยนแปลงของร่างกายในยามนี้คือผลข้างเคียงจากเคล็ดปลูกเซียนห้ากระดูก

ผู้ฝึกเคล็ดปลูกเซียนห้ากระดูกต้องกินผลเซียนจากสวนแห่งนี้ให้ตรงเวลาทุกวัน หากขาดไปเพียงวันเดียว ร่างกายจะปวดร้าวจนแทบทนไม่ไหว!

ถึงขั้นมีแนวโน้มจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ!

แต่ถึงจะกินผลเซียน ร่างกายของเขาก็ยังทรุดโทรมลงทุกวันตลอด 40 ปีที่ผ่านมา พังทลายจนไม่เหลือชิ้นดี มีเพียงการเย็บด้วยเข็มกับด้ายเท่านั้นที่พอประคองไม่ให้ร่างแยกออกจากกัน!

“อาจารย์ อาจารย์!”

เมื่อเห็นหลี่ฉางเซิงครางด้วยความเจ็บปวด ศิษย์หกที่อยู่ข้าง ๆ ก็ขบฟันแน่น ยื่นมือไปคว้าผลไม้ลูกหนึ่งจากต้นใกล้ ๆ แล้วออกแรงเด็ดมันลงมา!

ยามที่เขายื่นมือไปเด็ดผลไม้ เถาหนามเส้นแล้วเส้นเล่าก็ยื่นออกมาจากต้นไม้ พันรอบแขนของเขาและกรีดฝ่ามือจนเลือดไหลชุ่ม!

ขณะเดียวกัน ต้นผลไม้ก็สั่นไหวอย่างรวดเร็ว ราวกับเจ็บปวดอย่างยิ่ง!

“เพียะ!”

ผลไม้ถูกเด็ดลงมา เถาหนามหดกลับไปอย่างรวดเร็ว ส่วนต้นผลไม้ทั้งต้นก็หดขดเป็นก้อน

ศิษย์หกไม่สนใจบาดแผลบนมือ เพียงยิ้มแล้วชูผลไม้ในมือขึ้นสูง คุกเข่าตรงหน้าหลี่ฉางเซิง พร้อมตะโกนเสียงดังว่า “อาจารย์ โปรดเสวยผลเซียน!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป