ช่วงบ่าย ห้องเรียนเล็กหมายเลข 1 เต็มไปด้วยเสียงโอดครวญ
เจียงเสี่ยวเหย่กับเกาหล่างเป็นอัจฉริยะในความหมายบางอย่าง
ท่าเต้นชุดเดียวกัน พวกเขากลับแสดงออกมาได้ถึง 18 รูปแบบ
แถมยังเต้นปนกับเพลงธีมอีกด้วย
เฮ่ออวี้เฉินกุมขมับ ก่อนหน้านี้สือหลานทำได้ดีเกินไป จนเขาเข้าใจผิดคิดว่าทุกคนมีฝีมือพอ ๆ กัน
ฝึกไปฝึกมา เฮ่ออวี้เฉินก็ถอดฉากกั้นออกทั้งหมด ท่าเต้นแบบนี้ไม่มีทางทำให้ใครนึกถึงท่าเต้นต้นฉบับได้เลยสักนิด
ระหว่างพัก ฮันจี้หมิงเคาะประตู ก่อนโผล่หน้าเข้ามาจากด้านนอก
ไมโลยิ้มร่า ชวนเขามานั่งคุยด้วย
ภาษาอังกฤษของฮันจี้หมิงใช้ได้ดี ทั้งสองคนคุยกันเป็นภาษาอังกฤษได้ราบรื่นพอสมควร
อายุ 17 ปีเท่ากัน คนวัยเดียวกันย่อมคุยกันถูกคอกว่า
【เจ้าตัวน้อยสองคน มานี่ให้น้าจุ๊บหน่อยლ(°◕‵ƹ′◕ლ)】
【ที่รัก บอกพี่สาวมาสิว่าชอบกระสอบสีชมพูใบนี้ หรือกระสอบสีฟ้าใบนั้น】
【ขำจะตาย เสี่ยวหมิงโดนฝั่งข้าง ๆ หลอกให้มาสืบข่าวหรือเปล่า?】
【ฮ่า ๆ ๆ เดี๋ยวสืบข่าวไม่สำเร็จ แถมเผลอแฉข้อมูลของทีมตัวเองหมดเปล่านะ】
“ไมโล มานี่ เราอัดเพลงธีมส่งให้ทีมงานกัน”
“ได้เลยพี่! หมิงหมิงช่วยอัดให้พวกเราหน่อยนะ!”
ไมโลคว้าโทรศัพท์จากมือเฮ่ออวี้เฉินไปทันที เครื่องนี้เขาเพิ่งรับมาจากมือทีมงานเมื่อครู่
“อ๋อ ได้เลย!” ฮันจี้หมิงตอบอย่างว่าง่าย
【มาแล้ว ๆ เหรอ?】
【ว่าแต่ทีมนี้ยังไม่เคยซ้อมพร้อมกันครบทุกคนเลยไม่ใช่เหรอ นี่จะอัดแล้วเหรอ ไม่ซ้อมอีกสักสองรอบล่ะ?】
【ไม่ต้องเปลี่ยนตำแหน่งกัน น่าจะไม่มีปัญหาหรอกมั้ง...】
ติงเสี่ยวเฟยขยับแว่น แล้วโน้มหน้าเข้าไปใกล้หน้าจอ เขาจะขอตัดสินให้เห็นกันชัด ๆ