เฮ่ออวี้เฉินหันข้างอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหาตำแหน่งกล้องพบอย่างแม่นยำ เขาจ้องเลนส์ด้วยสายตาคมกริบ พอนึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือประเทศบ้านเกิด และตัวเองก็ไม่ได้กำลังปฏิบัติภารกิจ สีหน้าจึงผ่อนคลายลงทันที
นี่มันใบหน้าแบบไหนกันเนี่ย?
แม้เส้นผมที่ปรกลงมาจะบดบังดวงตา แต่ก็ยังเห็นคิ้วดกดำราวหมึกที่พาดเฉียงเข้าหาขมับ ราวกับกระบี่คมสองเล่มที่ชักออกจากฝัก เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวและเฉียบขาด ดวงตาคู่นั้นพราวราวดวงดาวในคืนเหน็บหนาว แฝงความเย็นชาอยู่จาง ๆ จนคนไม่กล้าเข้าใกล้ง่าย ๆ สันจมูกโด่งเป็นสันราวยอดเขาสูงตระหง่าน ขับให้ใบหน้าดูมีมิติ ริมฝีปากบางเม้มสนิท เส้นโค้งงดงาม ไม่ว่าจะมองจากผิวหน้าหรือโครงหน้า ใบหน้าทั้งหมดนี้ก็งดงามสมบูรณ์แบบ
ผู้ชมอีกฟากของจอถูกใบหน้านี้สะกดจนตะลึง ลืมเรื่องที่เพิ่งนินทากันไปเสียสนิท
【แม่เจ้า! เขาถลึงตาใส่ฉัน! ถลึงตาได้หล่อมาก!】
【เขาชื่ออะไรนะ? ชื่ออะไรนะ? เมื่อกี้เทพธิดาบอกว่าชื่ออะไร?】
【ฉันยกโทษให้แล้ว! ต่อให้ร้องเพลงเพราะแค่ไหน เต้นห่วยแค่ไหน ฉันก็จะโหวตให้! ใบหน้านี้ต้องได้เดบิวต์เป็นวง จะได้ช่วยค้ำภาพลักษณ์วง!】
【เชี่ย! หล่อจริง ๆ! ถึงจะหล่อน้อยกว่าฉันนิดหน่อย แต่ฉันยอมรับว่าหล่อ!】
【หน้าฟ้าประทาน!】
【พี่ชายคนนี้หล่อมากเลย! พวกคุณพูดอะไรกันอยู่? สมองฉันโดนใบหน้านี้ยึดพื้นที่ไปหมดแล้ว!】
หวงอวิ๋นอวิ๋นดูรายการมาตลอดบ่าย แต่ยังคึกคักเต็มที่ จะดูหนุ่มหล่อแล้วเหนื่อยได้ยังไง! แม้แต่มื้อเย็นก็ยังฝากเพื่อนร่วมห้องซื้อมาให้ ตอนนี้เธอกำลังซู้ดบะหมี่ราดซอสถั่วเหลืองเสียงดังจ๊วบจ๊าบ
พอเฮ่ออวี้เฉินปรากฏตัว หวงอวิ๋นอวิ๋นก็ร้องลั่นว่า “เชี่ย!” ชามพลาสติกในมือกระแทกโต๊ะดังปึง เธอรีบขยับเข้าไปใกล้จอเพื่อชื่นชมใบหน้าที่ราวกับเป็นผลงานชิ้นเอกจากฝีมือเทพธิดาหนี่วา โชคดีที่ไม่ใช่บะหมี่น้ำ ไม่อย่างนั้นคงทำน้ำซุปหกใส่คอมพิวเตอร์ทั้งเครื่อง!
เฮ่ออวี้เฉินเดินไปกลางเวทีอย่างไม่รีบร้อน ผลักประตูเข้ามาแล้วแนะนำตัว ในใจแอบโล่งอก โชคดีที่มาทัน