เล็บของสือหลานจิกฝ่ามือจนเป็นรอยเสี้ยวจันทร์ทีละรอย สุดท้ายเขาก็ยอมเริ่มร้อง
ตอนแรกเขายังไม่ค่อยชิน แต่สายตาของเฮ่ออวี้เฉินราวกับช่วยให้คนสงบใจได้ เขาจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
เฮ่ออวี้เฉินพยักหน้าในใจ เขาฟังไม่ผิดจริง ๆ
เสียงของสือหลานไพเราะมาก ทั้งโปร่งใสและกระจ่าง
ราวกับเสียงของนางเงือก บริสุทธิ์ใสสะอาดเหมือนสายน้ำใสที่ค่อย ๆ ไหลริน
ช่วงเสียงของเขากว้างมาก แถมเนื้อเสียงยังมีเอกลักษณ์สุด ๆ
ที่จริงเสียงของสือหลานไม่ค่อยเหมาะกับการร้องเพลงธีมเท่าไรนัก ช่วงเสียงที่เขาถนัดไม่ได้อยู่ตรงนี้
ถ้าได้เพลงที่เหมาะกับเสียงแบบนี้สักเพลง รับรองว่าต้องทำให้ทุกคนตะลึง
สมาชิกคนอื่น ๆ ที่กำลังพักอยู่พอได้ยินเสียงร้องของสือหลาน ก็อดเคลิบเคลิ้มไม่ได้
“เพราะมากเลย ทำไมจู่ ๆ เพลงธีมถึงฟังดูโปร่งใสขึ้นมา เหมือนคณะนักร้องประสานเสียงเลย” เจียงเสี่ยวเหย่เท้าคาง สีหน้าเคลิบเคลิ้ม
เกาหล่างพยักหน้าเห็นด้วย
ดวงตากลม ๆ ของมีโลเป็นประกาย พี่ชายคนสวยร้องเพลงเพราะ แถมยังร้องเพลงธีมให้เหมือนเพลงกล่อมเด็กได้ด้วย!
“พี่ชายเป็นนางฟ้า!”
สือหลานรู้สึกเขินอยู่บ้าง
หยวนเฟ่ยดีใจที่ในที่สุดเพื่อนสนิทก็ได้ร้องเพลงด้วยเสียงจริงของตัวเองเสียที
โจวซือรุ่ยรู้สึกด้อยค่าตัวเอง ทุกคนเก่งกันหมด แล้วตัวเองจะเป็นตัวถ่วงหรือเปล่านะ?
【ว้าว~นี่ใช่เพลงธีมที่ฉันฟังมาตลอดทั้งเช้าจริงเหรอ? ทำไมรู้สึกเหมือนเปลี่ยนไปเลย!】
【ที่แท้สือหลานร้องเพลงเพราะขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วทำไมเมื่อก่อนเสียงไม่เป็นแบบนี้ล่ะ?】
【เพลงนี้ไม่เหมาะกับสือหลานเลย เสียงนี้เหมือนนางเงือกมาก!】
【แฟนเก่ามาแล้ว แฟนเก่าขออธิบาย ทั้งหมดเป็นเพราะพวกแฟนคลับแอนตี้ก่อเรื่อง! ทั้งที่เสียงเพราะขนาดนั้นแท้ ๆ! ยังจะหาว่าเขาตุ้งติ้ง! แถมยังรุมบูลลี่อีก! ถุย!】