บทที่ 5 แน่นในอกหรือ? น้องชายช่วยคลายให้
การเดินช้อปปิ้ง สำหรับผู้หญิงทั่วไปเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน
แต่สำหรับฮารุโนะ ซากุระ กลับเป็นเรื่องไม่บ่อยนัก
ตั้งแต่แต่งงานกับอุจิวะ ซาสึเกะ สามีก็เร่ร่อนนอกหมู่บ้านตลอดปี แทบไม่เห็นหน้าเลย ไม่ต้องพูดถึงจะออกมาเดินเล่นด้วยกัน
เมื่อก่อนยังมีอิโนะและเพื่อนๆ ไปด้วยกันได้ แต่พอทุกคนมีครอบครัวต่างก็ยุ่งกันไป เธอก็กลายเป็นคนโดดเดี่ยวโดยสมบูรณ์
เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากี่ปีแล้วที่ไม่ได้เดินเล่นบนถนนอย่างสบายอารมณ์แบบนี้
วันนี้ที่ออกมากับฉู่หยาง ตอนแรกก็แค่คิดจะทำหน้าที่เจ้าบ้าน พาเขามาทำความรู้จักเส้นทาง
แต่พอเดินมาได้สองช่วงถนน จิตใจที่ตึงเครียดของซากุระก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง จนได้เพลิดเพลินกับช่วงเวลาเดินเล่นแบบมีคนอยู่เคียงข้างอีกครั้งอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน และพูดคุยมากขึ้น
“ดูทางนี้สิ ทั้งแถวปรับปรุงใหม่หมดเลย สร้างตึกใหม่ๆ ขึ้นเยอะแยะ” ซากุระยกแขนขาวเนียนขึ้น ชี้อาคารสองข้างทาง
ขณะที่เธอเคลื่อนไหว ปกคอเสื้อกี่เพ้าผ้ารัดรูปก็เผยอขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นร่องลึกขาวผ่องเป็นประกาย
ฉู่หยางกวาดสายตาลงไปอย่างเป็นธรรมชาติ ดื่มด่ำกับภาพตรงหน้า
“คาคาชิเซนเซผลักดันนโยบายใหม่อย่างแข็งขัน ตอนนี้หมู่บ้านพัฒนาเทคโนโลยีไปเร็วมาก โทรทัศน์ โทรศัพท์ รถไฟ แล้วก็รถยนต์ มีหมดแล้ว” ซากุระพูดยิ้มๆ น้ำเสียงแฝงความภูมิใจเล็กน้อย
“สุดยอดจริงๆ เปลี่ยนไปเยอะเลย” ฉู่หยางตอบพลางๆ ใจจดจ่ออยู่กับรูปร่างงดงามของสาวสวยข้างกาย
“ด้านการแพทย์ก็ก้าวหน้ามากเลยนะครับ?” ฉู่หยางโยนคำถามต่อ
“นั่นสิ”
ซากุระสะบัดผมสั้นสีชมพูของเธอ “เมื่อก่อนผ่าตัดต้องใช้กำลังอย่างเดียว เหนื่อยแทบตาย ตอนนี้นำเข้าเครื่องมือแพทย์ช่วยผ่าตัดมาเยอะ แถมโลกนินจาก็สงบสุข ผู้บาดเจ็บลดลงมาก ฉันถึงได้มีเวลาว่างออกมาสูดอากาศแบบนี้”
“พี่ซากุระตอนนี้งานเบาลงแล้ว อยู่บ้านมีอะไรแก้เบื่อบ้างครับ?” ฉู่หยางอยากหาทางจากงานอดิเรก เพื่อปูทางไปสู่ภารกิจของระบบ
ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าซากุระก็จางลงทันตา ดวงตาแวบผ่านความหงอยเหงา
“ไม่มีอะไรมากหรอก เลิกงานก็อยู่บ้านดูโทรทัศน์คนเดียวฆ่าเวลาไปวันๆ”
ดูโทรทัศน์คนเดียว ไม่มีใครให้พูดคุยแลกเปลี่ยนด้วยเลย
รสชาติของการเป็นแม่ม่ายที่สามีไปๆ มาๆ นี้ มีแต่เธอคนเดียวที่รู้ดี
ฉู่หยางสังเกตเห็นอารมณ์หดหู่ของเธอ กวาดตามองไปเห็นแผงขายขนมหวานข้างทาง
“พี่ซากุระ ยืนรอผมตรงนี้นะครับ” ฉู่หยางทิ้งคำพูดไว้แล้วหันหลังวิ่งไป
“เฮ้ย จะไปไหน?” ซากุระงุนงง
ไม่ถึงสองนาที ฉู่หยางก็เดินกลับมาพร้อมถือถ้วยซุปถั่วแดงใส่ดังโงะร้อนๆ ยื่นให้พร้อมรอยยิ้มกว้าง “นี่ครับ รีบชิมตอนร้อนๆ”
มองดูดังโงะนุ่มหนึบในถ้วย ซากุระอ้าปากแดงระเรื่อเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ผมจำได้ว่าพี่ซากุระชอบกินเจ้านี่ที่สุด ซื้อมาให้พี่โดยเฉพาะ” ฉู่หยางยิ้มอย่างจริงใจ
หัวใจของซากุระเต้นแรงขึ้นทันที
หลายปีมานี้ แม้แต่ซาสึเกะก็ไม่รู้ว่าเธอโปรดปรานของหวาน จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอชอบถั่วแดงใส่ดังโงะ
แต่ฉู่หยาง น้องชายที่เพิ่งกลับหมู่บ้าน กลับจำสิ่งที่เธอชอบได้แม่นยำ
เธอยื่นสองมือรับถ้วยเล็ก หยิบช้อนตักดังโงะเข้าปาก
รสชาติหวานมันนุ่มละมุนละลายบนปลายลิ้น ซากุระหลับตาลงลิ้มรสอย่างละเอียด แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความพึงพอใจ
“อร่อยจัง”
เธอลืมตาขึ้น ดวงตาสีเขียวฉ่ำวาวมองฉู่หยาง ยิ้มหวานละมุน
ฉู่หยางจ้องริมฝีปากแดงที่เปื้อนน้ำซุปเล็กน้อยของเธอ แอบกลืนน้ำลายลงคอ คิดในใจว่าริมฝีปากแดงแบบนี้ถ้าใช้ทำอย่างอื่น คงเร่าร้อนกว่านี้
“อร่อยก็ดีแล้วครับ”
ฉู่หยางยิ้มและพยักหน้า “ไปกันเถอะ เราไปเดินห้างใหญ่ ซื้อเสื้อผ้าใหม่สักสองสามชุด”
“ได้สิ” ซากุระตอบตกลงอย่างง่ายดาย
……
ห้างสรรพสินค้าที่สร้างใหม่ในโคโนฮะ ผู้คนคึกคัก
ฉู่หยางพาซากุระมุ่งตรงไปยังโซนเสื้อผ้าสตรี เลือกสรรอย่างพิถีพิถัน
“พี่ซากุระ ลองเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนี้สิครับ เข้ากับกระโปรงสั้นสีดำตัวนี้ ใส่แล้วหุ่นเป๊ะแน่” ฉู่หยางหยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งยื่นส่งให้
ซากุระถือเสื้อผ้าเดินเข้าห้องลอง
ตอนที่เธอเดินออกมาอีกครั้ง ผู้ชายทั้งชั้นห้างพากันจ้องตาไม่กะพริบ
เสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปขับเน้นทรวดทรงท่อนบนให้โดดเด่นเต็มที่ กระดุมถูกดึงรั้งจนตึง
กระโปรงดินสอสีดำสั้นหุ้มสะโพกยาวปิดแค่โคนขา เผยให้เห็นขาเรียวยาวขาวตรงอย่างไม่อิดออด ยามเดินก็พลิ้วไหวเย้ายวนใจ
เนื้อผ้าที่แนบเนื้อเน้นสัดส่วนเอวสะโพกให้ร้อนแรงยิ่งขึ้น
ชายหนุ่มหลายคนที่มาเดินกับแฟนอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอย่างหิวกระหาย จากนั้นก็ส่งสายตาอิจฉามองฉู่หยางที่ยืนอยู่ข้างๆ
ฉู่หยางได้ใจเล็กๆ กับความรู้สึกที่พาสาวสวยแรกรุ่นมาเดินห้างแล้วหน้าใหญ่ใจโต
“สวย! เสื้อผ้าชุดนี้ตัดมาเพื่อพี่โดยเฉพาะ!”
ฉู่หยางไม่หวงคำชมเชย “มาครับ ลองรองเท้าส้นสูงคู่นี้ดู”
“แล้วก็ตัวนี้ แบบรัดรูปก็ไม่เลว”
จากนั้น ซากุระก็เปลี่ยนชุดแล้วชุดเล่าเหมือนนางแบบ
ทุกครั้งที่เปลี่ยน ฉู่หยางสรรหาคำชมมาประโคมให้เธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
ซากุระถูกเอาใจจนยิ้มแย้มเบิกบาน รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยหายไป
โตมาไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเดินห้างให้เธอ ตั้งใจชื่นชมความงามของเธอขนาดนี้
ไม่ทันรู้ตัว ทั้งสองก็เดินออกจากห้างพร้อมถุงพะรุงพะรัง ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว
“วันนี้สนุกมากเลย ขอบคุณที่ออกมาเป็นเพื่อนฉัน” ซากุระหันมา ยิ้มสดใส อย่างมีความสุขจากใจจริง
“เกรงใจอะไรกันครับ” ฉู่หยางเกาหัว ทว่าภายในใจร้อนรน
เอาแต่มัวสร้างความชอบ แต่ธุระสำคัญยังไม่ได้ทำ!
อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะหมดเวลาแล้ว ภารกิจลูบคลำที่ตกลงไว้ยังไม่คืบหน้าเลยสักนิด
จะลงมือกลางถนนเลยไม่ได้ใช่ไหม?
“เวลาไม่ค่อยมากแล้ว ฉันต้องกลับบ้านแล้ว” ซากุระจัดทรงผม เตรียมตัวลา
“พี่ซากุระ…” ฉู่หยางกำลังใช้ความคิดหาข้ออ้างรั้งตัว
ทันใดนั้น กลางอากาศก็มีเสียงเหยี่ยวร้องแหลมดังขึ้น
เหยี่ยวนินจาตัวใหญ่กระพือปีกบินต่ำลงมา เกาะบนแขนที่ซากุระยื่นออกไปอย่างมั่นคง
ซากุระแกะกระบอกไม้ไผ่เล็กที่ผูกติดกับขาเหยี่ยว ดึงกระดาษเล็กๆ ออกมาหนึ่งแผ่น
เหลือบมองเพียงแวบเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าเธอก็จางหายไปอย่างไร้ร่องรอย ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย
“พี่ซากุระ เกิดอะไรขึ้นครับ?” ฉู่หยางเห็นจังหวะเหมาะก็รีบเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง
“เปล่า… ไม่มีอะไร” ซากุระฝืนยิ้มขมขื่นเบือนหน้าหนี รีบยัดกระดาษใส่กระเป๋า
“พี่ซากุระ สีหน้าพี่ไม่ค่อยดีนะครับ”
“ฉู่หยาง พี่รู้สึกอึดอัดในอกหน่อย”
ซากุระสูดลมหายใจลึก เอ่ยตัดบทเขา ดวงตาเผยความอ่อนแอ “นายไปดื่มเป็นเพื่อนพี่สักสองสามแก้วได้ไหม?”
ฉู่หยางชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ดีใจอย่างล้นพ้น พยักหน้าอย่างไม่ลังเล
“ได้สิ! ไม่มีปัญหา”
เมื่อกี้กำลังกลุ้มใจว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จยังไงดี นี่มันงีบหลับได้หนุนหมอนเลยทีเดียว
ชายเดี่ยวหญิงเดี่ยวไปดื่มเหล้า แถมเป็นตอนที่ฝ่ายหญิงใจทุกข์รุ่มร้อนอยากระบาย
พอดื่มจนกรึ่มๆ ได้ที่ อย่าว่าแต่จับหน้าอกเลย จะทำอย่างอื่นอีกนิดก็เป็นไปตามธรรมชาติไม่ใช่หรือ?
“ข้างหน้ามีร้านเหล้าอยู่ร้านหนึ่ง เราไปนั่งกันเถอะ”
ซากุระรวบผมที่ปรกใบหูไปข้างหลัง พยายามรักษาความสงบ ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า
“ได้เลยครับ พี่เดินช้าๆ รอผมด้วย” ฉู่หยางลูบมือ ตาสว่างโร่ตามไป