วันประหารชีวิต ผู้บำเพ็ญเซียนยึดร่างข้า

ตอนที่ 11 วันประหารชีวิต ผู้บำเพ็ญเซียนยึดร่างข้า

8 นาที· 1.8K คำ

โรงพยาบาลควบคุมตัว ชั้นบนสุดของอาคารผู้ป่วย บริเวณหอผู้ป่วยหนัก

รายงานผลวินิจฉัยกินพื้นที่เต็มหนึ่งหน้า: กระดูกซี่โครงซี่ที่สี่และหักด้านซ้ายร้าว กระดูกเรเดียสแขนซ้ายร้าว บาดแผลฉีกขาดทั่วร่างกาย 11 แห่ง เสียเลือดไปมากกว่า 1,200 มิลลิลิตร

แพทย์เจ้าของไข้ก้มมองรายงานแล้วดูดปากดังจิ๊ด “ถ้าคนทั่วไปเจ็บขนาดนี้ จะรอดออกจากห้องผ่าตัดหรือเปล่ายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ไอ้หนุ่มนี่ดวงแข็งจริง ๆ”

นอกห้องพักผู้ป่วย ตำรวจติดอาวุธผลัดเวรกันสองชุด ยืนยามตลอด 24 ชั่วโมง

ในห้องพักผู้ป่วย ข้อเท้าขวาของหลินเฟยถูกใส่กุญแจมือไว้กับห่วงเหล็กตรงปลายเตียง กล้องวงจรปิดตั้งอยู่บนหัวเตียง ไฟสีแดงสว่างอยู่ตลอดเวลา

ขั้นตอนรับตัวเข้ารักษาเข้มงวดยิ่งกว่าในเรือนจำเสียอีก

คืนที่เข้ารักษา โรงพยาบาลก็ได้รับแจ้งทันทีว่า ให้ดูแลผู้ป่วยรายนี้ด้วยมาตรการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด

มีการเพิ่มเวรยามสองนายไว้หน้าห้อง ตั้งระบบควบคุมการเข้าออกตรงสุดทางเดิน แม้แต่ตอนแพทย์เจ้าของไข้เข้าตรวจ ก็ต้องมีตำรวจติดอาวุธสองนายคอยประกบ

พวกพยาบาลพากันซุบซิบ

นักโทษประหารคนหนึ่งแท้ ๆ แต่กลับถูกดูแลราวกับเป็นนักโทษสำคัญที่สุดในบรรดานักโทษสำคัญ

มีเพียงหัวหน้าพยาบาลที่หัวเราะเย็นชา “พวกเธอจะไปรู้อะไร ถ้าคุณชายท่านนี้มาตายในโรงพยาบาลเรา ตั้งแต่ผู้อำนวยการไปจนถึงพนักงานทำความสะอาด ไม่มีใครรอดสักคน นี่ไม่ใช่ผู้ป่วย แต่เป็นบรรพบุรุษชัด ๆ”

คำพูดนี้ลอยไปถึงหูหลินเฟย เขาเกือบหลุดหัวเราะออกมา

บรรพบุรุษก็บรรพบุรุษสิ

ถึงอย่างไร “บรรพบุรุษ” คนนี้ก็กำลังคิดหาทางหนีออกไปจากใต้จมูกพวกเธอ

ต่อให้มีปีกก็หนีไม่พ้น

ตลอดสามวันเต็ม หลินเฟย “หมดสติ” อยู่ตลอด

บางครั้งก็ “ฟื้น” ขึ้นมาสองสามนาที แววตาเลื่อนลอย พูดจาเพ้อเจ้อสองประโยค แล้วก็ “หมดสติ” ไปอีก

สัญญาณชีพคงที่แต่ร่างกายอ่อนแอ ความเร็วในการฟื้นตัวช้าจนหมอได้แต่ส่ายหน้า

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป