โรงพยาบาลควบคุมตัว ชั้นบนสุดของอาคารผู้ป่วย บริเวณหอผู้ป่วยหนัก
รายงานผลวินิจฉัยกินพื้นที่เต็มหนึ่งหน้า: กระดูกซี่โครงซี่ที่สี่และหักด้านซ้ายร้าว กระดูกเรเดียสแขนซ้ายร้าว บาดแผลฉีกขาดทั่วร่างกาย 11 แห่ง เสียเลือดไปมากกว่า 1,200 มิลลิลิตร
แพทย์เจ้าของไข้ก้มมองรายงานแล้วดูดปากดังจิ๊ด “ถ้าคนทั่วไปเจ็บขนาดนี้ จะรอดออกจากห้องผ่าตัดหรือเปล่ายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ไอ้หนุ่มนี่ดวงแข็งจริง ๆ”
นอกห้องพักผู้ป่วย ตำรวจติดอาวุธผลัดเวรกันสองชุด ยืนยามตลอด 24 ชั่วโมง
ในห้องพักผู้ป่วย ข้อเท้าขวาของหลินเฟยถูกใส่กุญแจมือไว้กับห่วงเหล็กตรงปลายเตียง กล้องวงจรปิดตั้งอยู่บนหัวเตียง ไฟสีแดงสว่างอยู่ตลอดเวลา
ขั้นตอนรับตัวเข้ารักษาเข้มงวดยิ่งกว่าในเรือนจำเสียอีก
คืนที่เข้ารักษา โรงพยาบาลก็ได้รับแจ้งทันทีว่า ให้ดูแลผู้ป่วยรายนี้ด้วยมาตรการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด
มีการเพิ่มเวรยามสองนายไว้หน้าห้อง ตั้งระบบควบคุมการเข้าออกตรงสุดทางเดิน แม้แต่ตอนแพทย์เจ้าของไข้เข้าตรวจ ก็ต้องมีตำรวจติดอาวุธสองนายคอยประกบ
พวกพยาบาลพากันซุบซิบ
นักโทษประหารคนหนึ่งแท้ ๆ แต่กลับถูกดูแลราวกับเป็นนักโทษสำคัญที่สุดในบรรดานักโทษสำคัญ
มีเพียงหัวหน้าพยาบาลที่หัวเราะเย็นชา “พวกเธอจะไปรู้อะไร ถ้าคุณชายท่านนี้มาตายในโรงพยาบาลเรา ตั้งแต่ผู้อำนวยการไปจนถึงพนักงานทำความสะอาด ไม่มีใครรอดสักคน นี่ไม่ใช่ผู้ป่วย แต่เป็นบรรพบุรุษชัด ๆ”
คำพูดนี้ลอยไปถึงหูหลินเฟย เขาเกือบหลุดหัวเราะออกมา
บรรพบุรุษก็บรรพบุรุษสิ
ถึงอย่างไร “บรรพบุรุษ” คนนี้ก็กำลังคิดหาทางหนีออกไปจากใต้จมูกพวกเธอ
ต่อให้มีปีกก็หนีไม่พ้น
ตลอดสามวันเต็ม หลินเฟย “หมดสติ” อยู่ตลอด
บางครั้งก็ “ฟื้น” ขึ้นมาสองสามนาที แววตาเลื่อนลอย พูดจาเพ้อเจ้อสองประโยค แล้วก็ “หมดสติ” ไปอีก
สัญญาณชีพคงที่แต่ร่างกายอ่อนแอ ความเร็วในการฟื้นตัวช้าจนหมอได้แต่ส่ายหน้า