เมียจอมเอาแต่ใจตามไปค่ายทหาร ฝึกสามีจนสะใจด้วยฝ่ามือ!

ตอนที่ 5 โมโห

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ในที่สุด เมื่อเห็นประตูที่มีคนเฝ้าอยู่และป้ายเขตควบคุมทางทหาร ถงเหาก็รู้ว่าใกล้ถึงที่หมายแล้ว

รถทหารผ่านการตรวจของทหารยาม ก่อนจะค่อย ๆ แล่นเข้าสู่เขตค่าย

สองข้างทางเรียงรายด้วยโรงนอนทหารที่เป็นระเบียบและต้นไม้สูงใหญ่ บางครั้งก็มีทหารที่กำลังวิ่งผ่านเป็นแถวพร้อมตะโกนคำขวัญ ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อย เปี่ยมด้วยบรรยากาศองอาจและเคร่งครัด

ที่นี่แตกต่างจากชนบทอันเกียจคร้านที่ถงเหาคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง เธอจึงนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อยด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ในที่สุดรถก็จอดลงหน้าบ้านชั้นเดียวแถวหนึ่งในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร

เมื่อเทียบกับความเป็นระเบียบในเขตค่าย ที่นี่มีกลิ่นอายของชีวิตประจำวันมากกว่า หน้าประตูบ้านบางหลังยังตากผักแห้งอยู่ และแว่วเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ มาให้ได้ยิน

“ถึงแล้ว” สวีจี้จอดรถ คราวนี้เขาไม่รอให้ถงเหาเอ่ยปาก แต่ลงจากรถก่อนแล้วอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ

เขายืนอยู่ข้างประตูรถ มองเธออย่างสงบนิ่ง ไม่ได้ยื่นมือไปช่วย ทว่าท่าทางชัดเจนว่ากำลังรอให้เธอลงมาเอง

ถงเหาเหลือบมองเขา ก่อนจะค่อย ๆ ขยับลงจากรถ ทันทีที่เท้าแตะพื้น สวีจี้ก็ยังยื่นมือมาประคองแขนเธอไว้

เพียงครู่เดียวก็มีหัวหลายหัวโผล่ออกมามุงดู ทุกคนรู้ว่าวันนี้ภรรยาของสวีจี้จะมาอยู่กับเขาที่ค่าย

ต่างก็อยากเห็นว่าภรรยาที่เขาแต่งจากบ้านเกิดมีหน้าตาอย่างไร หลังปฏิเสธน้ำใจจากผู้คนที่นี่มามากมาย

แต่สวีจี้ตัวใหญ่เกินไป เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าถงเหาก็บังเธอเสียมิด คนอื่นจึงเห็นเพียงชายกระโปรงเล็กน้อย

มีป้าคนหนึ่งขมวดคิ้ว กำลังจะเรียกสวีจี้ แต่เขาขยับตัวเสียก่อน คนที่ถูกเขาบังก็เผยโฉมออกมา

ป้าคนนั้นตกใจจนปากอ้าค้าง มิน่าล่ะ สวีจี้ถึงไม่สนใจทหารหญิงหน้าตาสะสวยจากคณะศิลปะการแสดงทหาร ที่แท้ภรรยาซึ่งเขาแต่งมาจากบ้านเกิดก็สวยขนาดนี้!

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะใช้คำไหนมาบรรยายความงามของภรรยาสวีจี้ รู้เพียงว่าในชีวิตหลายสิบปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนสวยเท่านี้มาก่อน

ไม่ใช่แค่คนคนนั้นเท่านั้น หัวทุกหัวที่โผล่ออกมามุงดูรอบ ๆ ต่างเงียบกริบไปชั่วขณะ

ถงเหาดูเหมือนจะคุ้นชินกับสายตาแบบนี้มานานแล้ว เธอไม่เพียงไม่ประหม่า แต่ยังเอียงหน้าเล็กน้อย ส่งยิ้มบาง ๆ แสนน่ารักให้ภรรยาทหารที่อยู่ใกล้ที่สุด ซึ่งกำลังอ้าปากค้าง

อีกฝ่ายได้สติทันที “อุ๊ย เธอคือภรรยาของผู้บังคับการสวีใช่ไหม ยินดีต้อนรับนะ”

ถงเหาตอบเสียงนุ่ม “ฉันเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก ต่อไปคงต้องรบกวนให้พวกป้าช่วยดูแลด้วยนะคะ”

อีกฝ่ายดูอายุราวห้าสิบ ถงเหาเรียกป้าก็เหมาะสมแล้ว เธอรีบบอกว่า “ฉันชื่อสวี่อิงนะ สวี่ที่เขียนด้วยตัวอักษรคำพูดกับสิบ ไม่ใช่สวีของสามีเธอ สามีฉันเป็นผู้บังคับกองพันที่สาม ฉันอายุมากกว่าเธอ เรียกป้าสวี่ก็พอ!”

ถงเหาจึงเรียกเสียงหวาน “สวัสดีค่ะ ป้าสวี่”

“อุ๊ย ดี ๆ ต่อไปมีอะไรไม่เข้าใจก็มาหาป้าสวี่ได้นะ” สวี่อิงถูกชะตากับสาวน้อยหน้าสวยคนนี้ตั้งแต่แรกพบ ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ รู้สึกว่าเธอไม่เพียงงามราวกับนางฟ้า แต่ยังพูดจาหวานหู แถมดูว่าง่ายอีกด้วย

สวีจี้ที่ยืนอยู่ข้างถงเหามองรอยยิ้มงดงามของเธอแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนนี้เธอดูเรียบร้อยราวกับเป็นคนละคนกับคนที่เพิ่งเอาแต่หาเรื่องเมื่อครู่นี้

สวี่อิงกระตือรือร้นชวนทั้งสองไปนั่งเล่นที่บ้าน แต่ถงเหาเหนื่อยจนแทบลืมตาไม่ขึ้น ความเรียบร้อยเมื่อครู่เป็นแค่การฝืนตัวเองเท่านั้น

เธอไม่อยากพูดแล้ว จึงเหลือบมองสวีจี้ แววตาสื่อความหมายชัดเจน

สวีจี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหันไปพูดกับสวี่อิงอย่างเป็นกันเองว่า “ป้าสวี่ เธอเพิ่งมาถึงคงเหนื่อย ผมพาเธอกลับไปพักก่อนนะครับ”

สวี่อิงได้ยินดังนั้นก็รีบตอบ “ได้ ๆ ต่อไปยังมีโอกาสเจอกันอีกเยอะ”

สวีจี้ยกสัมภาระของถงเหา พาเธอไปยังบ้านพักของตัวเอง แล้วเปิดประตูรั้วเข้าไป

เป็นบ้านชั้นเดียวก่ออิฐแดง มีลานบ้าน ประกอบด้วยห้องนอนสามห้อง ห้องรับแขกหนึ่งห้อง ห้องครัวหนึ่งห้อง และห้องน้ำหนึ่งห้อง ผังบ้านถือว่าใช้ได้ อย่างน้อยก็กว้างกว่าบ้านที่ถงเหาเคยอยู่ในหมู่บ้านชิงสุ่ย

ด้านนอกยังมีลานบ้านกว้างพอสมควร ล้อมด้วยรั้ว เธอเห็นว่าบ้านข้าง ๆ หลายหลังปลูกผักกัน

เห็นได้ชัดว่ามีคนทำความสะอาดบ้านอย่างละเอียดไว้ล่วงหน้า แม้เฟอร์นิเจอร์จะเรียบง่ายและเก่าไปบ้าง แต่ก็จัดวางเป็นระเบียบ พื้นสะอาดไร้ฝุ่นแม้แต่น้อย

สวีจี้วางสัมภาระของเธอไว้ในห้อง ก่อนเดินออกมา “พักก่อนนะ เดี๋ยวผมไปเอาข้าวมาให้”

สองวันนี้ถงเหาไม่ได้กินอาหารเป็นมื้อเป็นเรื่องเป็นราวเลย เธอหิวมานานแล้ว พอเดินถึงข้างเตียงก็ทิ้งตัวลงนอนทันที ตอบรับเสียงเนือย ๆ

สวีจี้มองเธอแวบหนึ่ง ปิดประตูห้องแล้วเดินออกไป

หลังคืนกุญแจรถให้ผู้บังคับการ เขาก็ถูกอีกฝ่ายเรียกไว้ “ไปรับภรรยามาแล้วหรือ?”

สวีจี้ยืนหลังตรงดุจต้นสนแล้วพยักหน้า “ครับ!”

ผู้บังคับการจิ๊ปาก “แค่คุยกันสบาย ๆ ทำตัวเคร่งขรึมไปได้!”

สวีจี้ไม่พูดอะไร แผ่นหลังยังคงตั้งตรงไม่เปลี่ยน

แม้ผู้บังคับการจะทำท่าเหมือนรำคาญ แต่ในแววตากลับมีประกายพึงพอใจ

เขารู้ภูมิหลังของสวีจี้ดี เด็กหนุ่มกำพร้าพ่อแม่ เติบโตมากับลุงที่เป็นโสดและไร้ญาติพี่น้อง การที่เขาเติบโตมาเป็นคนหนักแน่นได้ขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เพราะชื่นชมในตัวเขา หลังรู้เรื่องฐานะครอบครัวแล้ว ผู้บังคับการก็ใส่ใจเขาเป็นพิเศษ แทบจะมองสวีจี้เป็นลูกชายอีกคนของตัวเองอยู่แล้ว

ผู้บังคับการวางแก้วเคลือบในมือลง “เธอมาแล้วก็ดี ปีนี้นายก็อายุยี่สิบแปดแล้ว คนอื่นอายุเท่านี้ลูกวิ่งกันเต็มบ้าน นายก็พยายามหน่อย อย่างน้อยสามปีมีลูกสองคน ป้าของนายจะได้ช่วยเลี้ยงด้วย”

สวีจี้เม้มปาก ไม่พูดอะไร

ผู้บังคับการเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว “ฉันพูดกับนายอยู่นะ ได้ยินหรือเปล่า?!”

สวีจี้รีบยืนตรงทำท่าตรง แล้วตอบเสียงดัง “ท่านผู้บังคับการ เรื่องนี้ต้องเคารพความเห็นของฝ่ายหญิงครับ”

ผู้บังคับการชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ “ก็จริง ตอนนี้เป็นสังคมใหม่แล้ว ผู้หญิงก็แบกรับภาระได้ครึ่งฟ้า ต้องเคารพความเห็นของภรรยานายจริง ๆ”

เขาพยักหน้า “ทุกคนควรมีความเข้าใจแบบนาย”

สวีจี้ออกจากห้องทำงานของผู้บังคับการ แล้วตรงไปโรงอาหาร

ตอนนี้เลยเวลาอาหารไปแล้ว เขาปฏิเสธข้อเสนอของพ่อครัวที่ว่าจะผัดกับข้าวให้ใหม่ แล้วห่อโจ๊กที่เหลือกับหมั่นโถวแป้งขาวกลับไป

พ่อครัวรู้ว่าวันนี้สวีจี้ไปรับภรรยามา พอเห็นดังนั้นจึงรีบพูดว่า “ผู้บังคับการสวี ต่อให้คุณไม่กิน แต่ภรรยาคุณก็ต้องกินนะ มีแค่สองอย่างนี้จะพอได้ยังไง”

สำหรับสวีจี้ การกินก็แค่ทำให้ท้องอิ่ม กินอะไรก็ได้ ขอแค่ให้อิ่มก็พอ

เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็มองโจ๊กเกือบเต็มถังในมือ ปริมาณมากขนาดนี้จะไม่พอให้อิ่มได้อย่างไร

เขาไม่สนใจที่พ่อครัวรั้งไว้เพื่อจะเพิ่มกับข้าวให้ หิ้วปิ่นโตเดินจากไป

ตอนสวีจี้กลับถึงบ้าน ถงเหากำลังปรือตาใกล้จะหลับอยู่แล้ว แต่ท้องก็ร้องเป็นระยะ ทำให้เธอหลับไม่สนิท

พอได้ยินเสียงประตูดังขึ้นเสียที ถงเหาก็ลุกจากเตียงอย่างที่ไม่ค่อยทำบ่อยนัก

เมื่อเดินออกไปก็เห็นสวีจี้กำลังเอาอาหารที่ห่อกลับมาวางบนโต๊ะ ถงเหาเดินเข้าไป เห็นเขาแบ่งโจ๊กใส่ชามสองใบ แล้ววางหมั่นโถวลงในจาน

ถงเหาถลึงตา “คุณจะให้ฉันกินแค่นี้เหรอ?”

สวีจี้ดูเหมือนจะคิดว่าปฏิกิริยาของเธอแปลก จึงมองเธออย่างงุนงง

คราวนี้ถงเหาฝืนรักษาท่าทีไว้ไม่ไหวอีกต่อไป เธอเท้าเอว “สวีจี้! คุณแต่งงานกับฉันแล้วก็ทิ้งฉันไว้ในหมู่บ้านตั้งปีหนึ่ง ไม่เคยสนใจไยดี!”

“ตอนนี้ฉันอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาคุณ คุณก็ทำหน้าบึ้ง ไม่ยิ้มให้สักนิดก็แล้วไป ฉันหิวจนไส้กิ่วแล้ว คุณยังจะให้ฉันกินแค่โจ๊กกับหมั่นโถวอีก!”

“ตอนอยู่หมู่บ้านชิงสุ่ย ฉันยังกินดีกว่านี้เลย!”

ยิ่งพูดถงเหาก็ยิ่งตื่นเต้น เสียงดังขึ้นเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดแน่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบถลน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป