หลังจากสวี่อิงพาหลานชายกลับไปแล้ว ถงเหาก็เดินตามสวีจี้เข้าบ้าน เธอมองผักในตะกร้า
ข้างในมีผักกาดขาวต้นเล็กสดกรอบ ผักกาดหอม และต้นหอมกำหนึ่งที่ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ สีเขียวสดดูน่ากินไปหมด
ถงเหาถามอย่างสงสัยว่า “ทำไมคุณถึงรับไว้ล่ะ?”
ผักพวกนี้มีไม่น้อย แค่เท่านี้ก็พอให้พวกเธอกินได้อยู่พักหนึ่งแล้ว
รับของเขามาแล้วก็ยากจะปฏิเสธ กินของเขาแล้วก็ยิ่งพูดไม่ออก
ถึงจะรู้ว่าสวี่อิงหวังดี แต่จู่ ๆ ต้องรับผักมากมายขนาดนี้ ถงเหาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
สวีจี้บอกว่า “ปกติถ้ามีคนย้ายมาอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัว ก็ต้องเลี้ยงข้าวสักมื้อ”
“มีกฎแบบนี้ด้วยเหรอ?” ถงเหาไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ
จะเรียกว่ากฎก็ไม่เชิง อันที่จริงเป็นธรรมเนียมเก่าแก่ของเขตบ้านพักครอบครัว
อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ผู้การกองพลกับภรรยาก็เลี้ยงพวกเขาแล้ว พวกเขาย่อมต้องเลี้ยงกลับบ้าง
ก่อนหน้านี้สวีจี้ไม่ได้คิดจะทำอาหาร เดิมทีเขากะว่าจะไปสั่งอาหารจากโรงอาหารกลับมาเป็นโต๊ะ แต่ตอนนี้ลงมือทำอาหารเองแล้ว ก็คงทำเลี้ยงเองนั่นแหละ
เขาบอกว่า “พอดีพี่ได้หยุดสามวัน พรุ่งนี้เย็นเราก็เชิญทุกคนมากินข้าวกันอย่างเป็นทางการ แล้วเชิญครอบครัวป้าสวี่อิงมาด้วย”
แบบนี้ก็ถือว่าตอบแทนที่สวี่อิงคอยดูแลพวกเขา
ถงเหาพยักหน้าเมื่อได้ยิน “ก็ดีเหมือนกัน คนที่คุณจะเชิญมาเยอะไหม?”
ในกองทัพ สวีจี้เป็นคนพูดน้อย แม้จะมีมิตรภาพระหว่างสหายร่วมรบ แต่คนที่สนิทจนเรียกได้ว่าเป็นพี่น้องกันมีไม่มากนัก หลายคนไม่ค่อยชอบนิสัยเคร่งครัดของเขา ที่ทำอะไรเป็นทางการและยึดแต่หลักการ