“เจิ้นซีกับซิ่วเอ๋อก็ไม่ใช่ลูกของผมเหมือนกัน”
จางชีเป่าพิงกำแพงดิน ไม่มองเซี่ยสุยอันที่หยุดฝีเท้า และไม่มองลู่หว่านหว่านที่เงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง สายตาของเขาทอดผ่านหน้าต่างออกไป มองลานบ้านหลังเก่า
ต้นอู๋ถงสองต้นตรงประตูใหญ่ เดิมทีใบยังเขียวสด แต่หลังถูกสายฝนชุ่มฉ่ำติดต่อกันมาสิบกว่าวัน บัดนี้กลับเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีเทาดำ
จางชีเป่าจำได้ว่าในชาติก่อน หลังฝนกระหน่ำครั้งนี้ ต้นอู๋ถงทั้งสองก็เหี่ยวตายไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
บนชายคาเตี้ย ๆ เดิมมีเถาบวบเลื้อยปกคลุมอยู่เต็มไปหมด
ดอกไม้สีเหลืองเล็ก ๆ เลื้อยไปตามกำแพงยาวทีละดอก ราวกับแสงดาวสีทองพร่างพรายทั่วฟ้า กระจัดกระจายอยู่ในบ้านอันแสนอบอุ่นกลมเกลียวหลังนี้
ในบ้านหลังนี้มีภรรยาแสนอ่อนโยน มีลูก ๆ จอมซน และยังมีเขา ผู้ถูกเรียกว่าคนคลั่งรักภรรยา
คนทั้งหมู่บ้านต่างพูดกันว่าครอบครัวจางชีเป่าใช้ชีวิตสุขสบายที่สุด
เกียรติยศของพ่อ
ความลำเอียงของแม่
พี่สาวทั้งหลายที่คอยช่วยเหลืออย่างไม่รู้จักขีดจำกัด
ภรรยาที่แต่งเข้าบ้านมายังเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลนายทุน มีความรู้ มีการศึกษา ทั้งนิสัยยังอ่อนโยน
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ภรรยาของเขายังมีลูกเก่ง
ตระกูลจางที่สืบสายเลือดเดี่ยวมาหลายชั่วอายุคน กลับมีลูกชายถึงสามคนติด ๆ กัน
เพราะเรื่องนี้ คนทั้งตระกูลจางควรยกย่องลู่หว่านหว่านราวกับบรรพบุรุษที่ยังมีชีวิต
แต่ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องโกหก ชาติก่อนจางชีเป่าเป็นเต่าหัวเขียวอยู่ทั้งชีวิต
ตระกูลจางของพวกเขาสิ้นทายาทแล้ว
“ชีเป่า ชีเป่า คุณกลับมาแล้ว”
ทั้งสามคนในบ้านได้ยินเสียงนั้น ต่างพากันหันไปมองคนที่เดินเข้ามาจากประตูใหญ่
คนแรกที่ได้สติคือเซี่ยสุยอัน เขาไม่สนใจจะสงสารลู่หว่านหว่านอีกต่อไป และไม่คิดจะสนใจแล้วว่าลู่หว่านหว่านมีชู้กี่คน
ในสายตาของเขาเหลือเพียงหญิงสาวที่กำลังอาบไล้แสงแดดหลังฝนหยุดคนนั้น
ภรรยาของเขา จือจือ
เซี่ยสุยอันไม่ยอมให้หวังจินจือเดินเข้าไปในบ้าน เขาโซเซถลันไปหาหวังจินจือที่เพิ่งเดินมาถึงกลางลาน
“จือจือ ผมเจ็บหัวใจ เรากลับบ้านกันได้ไหม?”
เซี่ยสุยอันโอบหวังจินจือไว้ ไม่ยอมให้เธอเดินเข้าไปในบ้าน ไม่ยอมให้เธอพูดกับลู่หว่านหว่านและจางชีเป่า