ตั้งแต่จางชีเป่าเข้ามาในบ้านจนถึงตอนนี้ เขายังไม่เห็นหลานชายทั้งสามคนเลย
ตามเหตุผลแล้ว แม่แท้ ๆ ของตัวเองถูกทำร้าย ลูกทั้งสามคนก็อายุ 12 ปีแล้ว อย่างไรก็ไม่น่าจะยืนดูเฉย ๆ ได้ แต่จนถึงตอนนี้คนตระกูลหูอยู่กันครบ มีเพียงหลานชายทั้งสามของเขาที่ไม่เห็นแม้แต่เงา
คิดยังไงก็ผิดปกติ
จางเอ้อร์พ่านซบอยู่ในอ้อมแขนจางชีเป่า ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ราวกับคนตาย จนกระทั่งจางชีเป่าเอ่ยถึงหลานชายทั้งสาม
น้ำตาของจางเอ้อร์พ่านจึงไหลพรั่งพรูอย่างห้ามไม่อยู่
จางเอ้อร์พ่านดิ้นหลุดจากอ้อมแขนจางชีเป่า แล้วเดินไปที่ประตูซึ่งถูกล็อกไว้ทีละก้าว ก่อนจะใช้ร่างกระแทกเข้าใส่อย่างแรง
พอเห็นจางเอ้อร์พ่านพุ่งชนประตู ดวงตาของหญิงชราหูหดวูบ แต่ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่ง
หวังชุ่ยฮวากวาดตามองเพื่อนบ้านที่อยู่รอบ ๆ คิดจะเข้าไปห้ามจางเอ้อร์พ่าน แต่เมื่อเห็นหญิงชรานั่งนิ่งอย่างใจเย็น เธอก็สงบลงเช่นกัน แววดูแคลนวาบผ่านดวงตาขณะมองจางเอ้อร์พ่าน
รู้แล้วจะทำอะไรได้
ลูกชายของขโมยโดนมัดไว้ก็สมควรแล้ว
จางเอ้อร์พ่านชนประตูไปครั้งหนึ่งแต่ไม่เปิด จึงคิดจะชนอีก ทว่าจางชีเป่าคว้าตัวเธอไว้ทันที
จางชีเป่ายกเท้าถีบประตู ประตูพลันพังลงตามเสียงดังสนั่น
เมื่อเห็นภาพในห้อง ทุกคนก็เงียบกริบ
หูต้าเหวาถูกเชือกป่านมัดแน่น ส่วนหูเอ้อร์เหวาถูกยัดถุงเท้าเหม็น ๆ ไว้ในปาก ทั้งคู่ถูกวางคว่ำอยู่บนพื้น
เด็กทั้งสองคงได้ยินเสียงจากข้างนอก จึงดิ้นรนกระเสือกกระสนไปทางประตูอย่างสุดแรง ฝุ่นเปรอะเปื้อนเต็มตัว
กลางห้อง หูซานเหวานอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ไม่ได้สติ
จางเอ้อร์พ่านเริ่มแก้มัดให้ลูกชายทั้งสองคน เมื่อเด็ก ๆ เห็นจางชีเป่า แววตาก็เปล่งประกายแห่งความหวัง
นั่นน้าชาย น้าชายมาช่วยพวกเขาแล้วหรือ
จางชีเป่าจ้องหน้าหญิงชราหู ถามเสียงเย็นว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”