คืนนั้นหลับสนิท ไร้ความฝัน
นับตั้งแต่เกิดใหม่ จางชีเป่าก็นอนหลับลึกทุกครั้ง
บางครั้งก็เพราะเหนื่อยล้า ท้ายที่สุดแล้ว ร่างกายกับวิญญาณของเขาต้องเดินทางอยู่ตลอด
แต่เหตุผลที่สำคัญกว่าคือในที่สุดใจก็สงบ ไม่ต้องคอยหวาดระแวง กระวนกระวาย คอยสังเกตสีหน้าของใครอีก
ไม่ต้องพูดอะไรสักคำก็ยังต้องคิดว่าลู่หว่านหว่านจะโกรธหรือเปล่า
ไม่ต้องเอาแต่คิดหาทางหาเงิน วิ่งวุ่นเพื่อลูกทั้งหลายอีกต่อไป
ตอนนี้เขาแค่ต้องดูแลตัวเอง ดูแลลูก ๆ และดูแลญาติพี่น้องให้ดี
รอให้ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อย
เขาก็จะกลับหมู่บ้าน ไปเปิดโปงธาตุแท้ของลู่หว่านหว่านให้หมดจด ทวงหนี้ที่ควรทวงคืน แล้วไล่ลู่หว่านหว่านกับเด็กทั้งสี่ออกจากบ้านเกิดของเขา
หลังตื่นนอน จางชีเป่าก็ตรงไปยังบ้านตระกูลหม่าในเขตชานเมืองของอำเภอ
เขาเติมเสบียงในบ้านจนเต็ม ส่วนข้าวของในครัวก็จัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานบ่ายแล้ว
จากนี้ไปก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพี่รองแล้ว
เมื่อจางชีเป่ามาถึงบ้านตระกูลหม่า ก็พบว่าข้าวของสัมภาระทั้งหมดถูกย้ายขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว
หม่าเจิงเห็นจางชีเป่า ก็รีบคว้ามือเขาไว้ทันที «ในที่สุดก็มาเสียที รถของพวกเราบ่ายวันนี้ ต้องออกเดินทางบ่ายนี้แล้ว อาหม่าเกือบจะไปตามหาเธอที่หมู่บ้านเป่ยเซี่ยงอยู่แล้ว โชคดีที่เธอมา»
พอคนบ้านหม่าได้ยินหม่าเจิงบอกว่าชีเป่ามาแล้ว ทุกคนก็พากันกรูออกมา
«ชีเป่ามาแล้ว รีบเข้ามาสิ» ป้าหม่ากลับมาสง่างามเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง
ส่วนลุงหม่ายังคงใจกว้างเหมือนเดิม ไม่พูดถึงเรื่องที่จางชีเป่าช่วยหม่าอันผิงไว้แม้แต่น้อย เพียงตบไหล่เขาแล้วตะโกนเสียงดัง «ชีเป่า ก่อนกลับช่วยทำอาหารอร่อย ๆ ให้ลุงหม่ากินอีกสักมื้อสิ เนื้อวันนั้นอร่อยมาก กลางคืนลุงยังฝันถึงอยู่เลย...»