แฟนตาซี: ข้าใช้หลักปราชญ์สยบคนด้วยเหตุผล

ตอนที่ 5 ไหนว่าใช้กำลังแล้วจะเสียภาพลักษณ์บัณฑิต?

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จื่ออวี่ถอนสายตาจากหลินอวี้

“ออกเดินทาง!”

สถานที่ชุมนุมถกวิถีอยู่ในเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าเว่ย ต่อให้ใช้กำลังของพวกเขาในตอนนี้เดินทางไป ก็ยังต้องใช้เวลาครึ่งค่อนวัน

อย่างไรเสียวิถีปราชญ์ก็ยากจนเกินไป ไม่มีเงินมากพอจะจัดหาพาหนะให้ทุกคน

เคราะห์ดีที่กำหนดเวลาเริ่มชุมนุมถกวิถีไว้เป็นช่วงพลบค่ำ จึงไม่ต้องเร่งรีบนัก

เมื่อลงจากภูเขาชางอู๋ หลินอวี้ก็รู้สึกว่าโลกภายนอกหมู่บ้านปราชญ์ช่างแปลกใหม่ไปเสียหมด อย่างไรเสีย หลายสิ่งหลายอย่างที่นี่ก็แตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้มาก

แค่สมรรถภาพร่างกายของคนธรรมดาในโลกนี้ ก็แข็งแกร่งกว่าคนในโลกก่อนของเขาถึงสิบกว่าครั้งแล้ว

เมืองหลวงของราชวงศ์ต้าเว่ยเรียกว่าเมืองหลวง ทว่าสถานที่ชุมนุมถกวิถีกลับไม่ได้อยู่ในตัวเมือง แต่อยู่ในคฤหาสน์หลวงนอกเมือง

ต่อให้สำนักร้อยปราชญ์จะโต้แข่งกันเพียงใด ฐานะของราชวงศ์ก็ใช่ว่าจะสั่นคลอนได้ง่ายดาย

เพราะสิ่งที่ราชวงศ์ใช้เข้าสู่วิถี ก็คือพลังมังกร

สถานที่ชุมนุมถกวิถีแห่งนี้ หากจะกล่าวว่าเป็นคฤหาสน์ก็ไม่ถูกนัก ควรเรียกว่าปราสาทเสียมากกว่า เพียงแต่ตกแต่งในรูปแบบโบราณ

ยามนี้หน้าประตูยังมีผู้คนต่อแถวยาวเหยียดไม่ขาดสาย ทั้งยังประดับดอกโบตั๋นเส้นทองไว้หลายกอ สมุนไพรล้ำค่าที่ปกติพบได้ยากยิ่ง กลับถูกนำมาใช้เป็นเพียงของประดับที่นี่

การมาถึงของพวกเขาดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย

ทว่าจื่ออวี่ชินเสียแล้ว จึงยังคงสีหน้าเรียบเฉยได้ ส่วนเหล่าศิษย์ที่เพิ่งทะลวงขั้นกลับขุ่นเคืองกันถ้วนหน้า

แต่ทุกคนต่างรู้ว่าอะไรสำคัญกว่า ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาลงมือ ท้ายที่สุดพวกเขาจึงอดกลั้นเอาไว้

หลังต่อแถวเข้าไป พวกเขาก็ถูกพาไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งมีขนาดใหญ่ราวสนามบาสเกตบอลสองสนาม ดูคล้ายลานประลอง

ขั้นบันไดริมลานมีคนนั่งอยู่ไม่น้อยแล้ว แต่ละฝ่ายนั่งแยกกันอย่างชัดเจน

ผู้นำทางพาพวกเขาไปยังบริเวณที่ค่อนข้างห่างออกไป ก่อนจะพาจื่ออวี่จากไป

แม้ระดับการบำเพ็ญของเขาจะเทียบกับอาจารย์ผู้ดูแลฝ่ายอื่น ๆ ไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่คนรุ่นเยาว์แล้ว ไม่เหมาะจะนั่งอยู่ตรงนี้

ก่อนจากไป จื่ออวี่มองหลินอวี้ “...ทำให้เต็มที่ก็พอ”

เขาอ้ำอึ้งอยู่นาน สุดท้ายก็เค้นออกมาได้เพียงประโยคนี้

หลินอวี้พยักหน้า ไหนเลยจะทำเพียงเต็มที่ เขาจะทำให้ศิษย์ทุกคนทุ่มสุดกำลังด้วย!

เมื่อจื่ออวี่จากไปจนลับสายตา ทุกคนก็เข้าที่นั่ง

แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน

“พวกหมาจนตรอก ยังกล้ามาที่นี่อีกหรือ?”

“นั่นสิ ก่อนหน้านี้พวกเจ้าไม่เคยถูกซ้อมจนร้องไห้โฮหรอกหรือ? พอแผลหายก็โผล่มาอีก ไม่กลัวถูกหามกลับไปอีกรอบหรือไร?”

พลันมีเสียงเหน็บแนมดังมาจากด้านข้าง ถ้อยคำแฝงเจตนาร้ายเย็นเยียบ

ทุกคนหันไปมอง สีหน้าส่วนใหญ่พลันมืดครึ้ม

“พวกเจ้าแค่อาศัยบารมีสำนักหมึกเท่านั้น เป็นพวกไร้ยางอายที่ไม่ได้เรื่องแท้ ๆ ยังกล้ามาพูดจาใส่พวกเราอีกหรือ?!”

ต้าหลงเป็นคนอารมณ์ร้อนที่สุดในหมู่ศิษย์ พอได้ยินก็เดือดดาลขึ้นมาทันที

หลินอวี้ได้รู้จากคำบอกเล่าของเหล่าศิษย์รอบข้างว่า พวกปากเสียที่อยู่ข้าง ๆ เป็นใคร

หลังสำนักหมึกเจริญรุ่งเรือง ย่อมมีคนจำนวนมากแห่ไปเกาะขา ส่วนคนกลุ่มที่แต่งตัวฉูดฉาดอยู่ข้างพวกเขานั้น เป็นหนึ่งในตระกูลเล็ก ๆ ที่ทำเช่นนั้น มีชื่อว่าตระกูลหลิวน่านเหอ

ที่ผ่านมา สำนักปราชญ์มักรั้งท้ายในการชุมนุมถกวิถี ส่วนฝ่ายที่อยู่เหนือขึ้นมาเล็กน้อยก็คือตระกูลหลิวนี้

พวกเขามักใช้ท่าทีถือตัวเช่นนี้มารังแกสำนักปราชญ์อยู่เสมอ แต่ก่อนทุกคนก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เพราะสู้ไม่ไหวจริง ๆ

แต่ตอนนี้น่ะหรือ... ก็ไม่แน่แล้ว

เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายด่าทอกันรุนแรงขึ้น ฝ่ายตระกูลหลิวดูเหมือนจะยิ่งสนุก ปากคอก็ยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม

“ก็แค่พวกขยะ ยุคนี้แล้ว ยังจะอ่านตำราปราชญ์อะไรอีก? พวกอย่างเจ้าสมควรรั้งท้ายไปชั่วชีวิต!”

“ใช่แล้ว ถ้าเป็นข้าคงมุดกลับไปอยู่ในรังหมาตั้งนาน ยังหน้าด้านอยู่ที่นี่ให้คนหัวเราะเยาะทำไม?”

“มองอะไร? แน่จริงก็เข้ามาต่อยข้าสิ!”

หลินอวี้หรี่ตา คำด่าพวกนี้หยาบคายเกินไป แม้แต่เขายังทนฟังไม่ไหว

เขาก้าวเข้าไปหาเจ้าคนที่เสนอให้พวกเขาลงมือเมื่อครู่ แล้วยิ้มออกมา

“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินคนเรียกร้องเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้ เจ้าแน่ใจหรือ?”

ชายคนนั้นเชิดหน้ามองหลินอวี้ ก่อนจะถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดูแคลนอีกครั้ง

“เจ้าไม่ใช่คนที่ถูกซ้อมจนคนหามกลับไปหรอกหรือ...”

ชั่วขณะถัดมา หมัดหนึ่งก็พุ่งกระแทกใส่ใบหน้าของเขาโดยตรง

“ประโยคต่อจาก ‘มีสหายมาแต่ไกล’ ที่ข้าพูดคราวก่อนคืออะไร?”

ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของศิษย์ผู้นั้น และเสียงหมัดกระแทกเนื้อของหลินอวี้ คำถามหนึ่งก็ดังขึ้น

เหล่าศิษย์วิถีปราชญ์ได้สติจากความตกตะลึงที่ศิษย์พี่ใหญ่ลงมือกะทันหัน แล้วพากันหัวเราะออกมา

“แม้ไกลพันลี้ก็ต้องสังหาร!”

ชั่วขณะถัดมา เหล่าศิษย์ที่อัดอั้นมานานก็พุ่งตามหลังหลินอวี้เข้าไปด้วย

“วันนี้ข้าจะซ้อมเจ้าแล้วจะทำไม? ข้าจะดูว่าเจ้าจะทำอะไรได้!”

“ปากดีนัก! พวกเจ้าก็แค่พวกหางแถว ยังจะลำพองอะไรอีก?”

“ใครบอกว่าตำราปราชญ์ไร้ประโยชน์? วันนี้ข้าจะสอนให้รู้ว่า ‘บุรุษผู้ทรงคุณธรรม หากไม่สำรวมย่อมไร้บารมี’ หมายความว่าอย่างไร!”

“ได้ยินแล้วใช่ไหม? ศิษย์พี่ใหญ่ของข้าบอกว่า ‘มีสหายมาแต่ไกล แม้ไกลพันลี้ก็ต้องสังหาร!’ แต่พวกเราเป็นผู้ศึกษา จึงยึดถือเมตตาธรรม วันนี้ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า!”

หลินอวี้ลงมืออย่างระมัดระวังไม่ให้เกินขอบเขต พลางส่งสายตาชื่นชมไปยังศิษย์ผู้นั้น ทำให้ศิษย์ตัวน้อยลงมือหนักยิ่งขึ้น

แต่ทุกคนรู้จักกะประมาณ จึงไม่ได้ทำเกินไป เพียงรุมชกเตะกันอุตลุด บนร่างมีแค่รอยฟกช้ำ ไม่ถึงกับบาดเจ็บถึงกระดูก

เพียงแต่ดูน่าเวทนาไปหน่อย

เดิมทีคนพวกนี้ก็เป็นพวกหางแถว ระดับการบำเพ็ญอยู่ราวขั้นเซียนปฐพีช่วงกลาง คนที่สูงที่สุดอยู่ขั้นเซียนปฐพีขั้นสมบูรณ์ ทว่าตอนนี้ถูกหลินอวี้ซ้อมจนแทบสิ้นหวังแล้ว

เมื่อเกิดเรื่องวุ่นวาย เสียงเอะอะก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนหน้านี้คนที่ดูแคลนเหล่าศิษย์วิถีปราชญ์ต่างหันมามอง แล้วก็พากันตกตะลึง

“เดี๋ยวก่อน ข้าตาฝาดไปหรือไม่? นี่ใช่สำนักปราชญ์ที่เอาแต่พร่ำกล่าวคุณธรรมกลุ่มนั้นจริง ๆ หรือ?”

ใครคนหนึ่งพึมพำถาม

อีกคนหยิกต้นขาตัวเองจนร้องสูดปาก แต่กลับพยักหน้ารัว ๆ

“ไม่ผิด พวกเขาจริง ๆ!”

“นี่หรือความหมายของ ‘บุรุษผู้ทรงคุณธรรม หากไม่สำรวมย่อมไร้บารมี’?”

ใครคนหนึ่งกลับจับประเด็นได้ไม่เหมือนใคร แล้วเริ่มครุ่นคิดขึ้นมา

แต่คนส่วนใหญ่ล้วนตกตะลึง

อย่างไรเสีย ภาพตรงหน้ากับเมื่อก่อนแตกต่างกันลิบลับ

นี่หรือวิถีปราชญ์ที่เคยพร่ำว่าจะใช้คุณธรรมสยบผู้คน และมองว่าการลงมือเป็นการทำลายภาพลักษณ์บัณฑิต?!

ตอนนี้แต่ละคนดูราวกับพวกคลั่งความรุนแรง!

เมื่อเห็นฟันที่ถูกชกกระเด็นออกไปไกล และสีหน้าของเหล่าศิษย์วิถีปราชญ์ที่ยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม ทุกคนก็ถอยหลังไปเงียบ ๆ หนึ่งก้าว

นี่มันผู้ศึกษาตำราที่ไหนกัน?

กลายเป็นโจรโหดกันหมดแล้วต่างหาก!

สมกับคำกล่าวที่ว่าอย่ารังแกคนซื่อสัตย์จริง ๆ!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป