หยุนเจาเดินออกจากร้านเครื่องประดับ แสงแดดส่องจนดวงตาของนางปวดแสบ
นางหรี่ตาลงเล็กน้อย ก้มหน้าเดินไปทางรถม้า
เกิดเรื่องวุ่นวายถึงเพียงนี้ นางก็หมดอารมณ์จะคิดสิ่งใดแล้ว เพียงอยากกลับไปให้เร็วที่สุด
“แม่นางหยุน!” โจวฟ่างตามมาจากด้านหลัง ขวางนางไว้เบื้องหน้า ใบหน้าฉายแววไม่ยินยอมและขุ่นแค้นอยู่หลายส่วน “เหตุใดท่านจึงไม่อธิบายให้แม่ทัพฟัง? เครื่องประดับชุดนั้นพวกเรามองไว้ก่อนชัดๆ คุณหนูซูผู้นั้นก็ยังมิได้ตกลงซื้อ! ส่วนเรื่องผลักคน ท่านก็ไม่ได้แตะต้องนางเสียหน่อย!”
หยุนเจาหยุดฝีเท้า ส่ายหน้า ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่สำคัญแล้ว กลับกันเถิด”
โจวฟ่างมองเสี้ยวหน้าของนาง ความโกรธเกรี้ยวไร้ที่มาพลันพลุ่งขึ้นในใจ
แม่นางหยุนมีนิสัยดีเกินไป ทั้งยังใจดีเกินไป ถูกผู้อื่นรังแกถึงเพียงนี้ก็ยังไม่รู้จักตอบโต้
“กลับไม่ได้” น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้นอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น “แม่ทัพสั่งไว้ วันนี้ต้องซื้อเครื่องประดับให้ท่านให้ได้ ร้านนี้ไม่ได้ก็ไปร้านอื่น ถนนเป่าฮวามีร้านรวงตั้งมากมาย ยังกลัวว่าจะซื้อเครื่องประดับที่ดีกว่านี้ไม่ได้หรือ?”
หยุนเจาอ้าปาก หมายจะปฏิเสธ ทว่าสายตาพลันเหลือบไปยังร้านเครื่องประดับด้านหลังโดยไม่รู้ตัว
ผ่านประตูร้านที่เปิดกว้าง นางเห็นกู้สือเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะคิดเงิน ซูหว่านชิงคล้องแขนเขา พลางชี้เครื่องประดับในตู้จัดแสดงและพูดคุยกับเขาด้วยรอยยิ้มแช่มชื่น
นางเบนสายตากลับมา เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ได้ ไปดูร้านอื่นกันเถิด”
บางที หากเดินดูอีกสักพัก อาจได้พบกู้หมิงหย่วนก็เป็นได้?