ซูหว่านชิงจ้องหยุนเจาด้วยความเคียดแค้น นางไม่คิดเลยว่าในเวลาเช่นนี้ กู้สือเยว่ยังไม่ยอมลงโทษหยุนเจา
ยังต้องรอให้คลอดลูกก่อนอีกหรือ?
ก็แค่คำพูดหาทางลงให้ตนเองเท่านั้น
หรือกู้สือเยว่จะมีใจให้หยุนเจาจริง ๆ?
ซูหว่านชิงกัดฟันแน่น กำผ้าเช็ดหน้าในมือจนยับ นางคิดว่าเป็นไปไม่ได้ สาวใช้ข้างห้องต่ำต้อยคนหนึ่งเท่านั้น ยามนี้เมื่อเห็นหยุนเจาซูบเซียวอิดโรย นางก็ไม่เชื่อว่าจะมีบุรุษคนใดหวั่นไหว กล่าวให้ถึงที่สุดก็เป็นเพราะเด็กในท้อง
ขอเพียงเด็กคนนั้นไม่อยู่แล้ว หยุนเจาก็จะสูญเสียไพ่ใบเดียวที่มี ถึงเวลานั้นกู้สือเยว่จะยังเหลียวมองนางอีกหรือไม่?
น่าเสียดายที่หลายวันมานี้หยุนเจาไม่ออกจากประตูเรือนด้านข้างเลย คนของนางจึงหาโอกาสลงมือไม่ได้
สายตาของซูหว่านชิงกวาดมองหยุนเจาตั้งแต่หัวจรดเท้า ความคิดแล่นวูบ ก่อนเอ่ยเสียงเบาขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ท่านหมอกู้ประจำอยู่ที่กรมหมอหลวง ไม่ได้กลับจวนมาหลายวันแล้ว ได้ยินว่าพักอยู่ที่ถนนเป่าฮวา หากเป็นข้า ข้าคงหาโอกาสไปพบเขาสักครั้ง ต่อให้ได้แต่มองอยู่ไกล ๆ ก็ยังดี ขอเพียงรู้ว่าเขาสบายดี และให้เขารู้ว่าเจ้าสบายดีเช่นกัน”
ขนตาของหยุนเจาสั่นไหวเล็กน้อย
ซูหว่านชิงไม่ได้พูดอะไรต่อ นางยกชายกระโปรงขึ้นแล้วสาวเท้าตามออกไปอย่างรวดเร็ว
“ฉือเยว่... ฉือเยว่ รอข้าด้วย...”
บนระเบียงทางเดิน กู้สือเยว่เดินเร็วมาก ซูหว่านชิงต้องวิ่งเหยาะ ๆ จึงตามทันอย่างยากลำบาก
นางหอบหายใจพลางคว้าแขนเสื้อเขา น้ำเสียงเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“ฉือเยว่ อย่าโกรธเลย เมื่อครู่คุณหนูหยุนอาจตกใจจึงไม่ได้ปฏิเสธ จดหมายฉบับนั้น... ต้องไม่ใช่ลายมือของคุณหนูหยุนแน่”