ทะลุมิติปี 1975: เริ่มต้นด้วยปืนล่าสัตว์ ลงชื่อรับรางวัลจนแข็งแกร่ง

ตอนที่ 3 ก้าวบีบคั้นทุกระยะ

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เฉินเหย่จ้องเงินที่จ้าวโหย่วไฉโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ในอกอัดแน่นด้วยความอัดอั้น จะเก็บก็เจ็บใจ

ไม่เก็บก็ยิ่งเจ็บใจ ราวกับตัวเองเป็นฝ่ายผิดจนไม่กล้าเรียกร้องค่าชดเชย

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังชะงักค้าง มือเรียวข้างหนึ่งที่ดูบอบบางแต่กลับมีแรงก็ยื่นเข้ามา เก็บเงินสองหยวนขึ้นอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะตบแปะลงบนฝ่ามือของเฉินเหย่

เป็นสวี่เฟิ่งเจียว

เธอขยับเข้ามาใกล้เฉินเหย่อีกครึ่งก้าว กดเสียงต่ำจนแทบเป็นกระซิบ “รู้จักพอแล้วก็รีบรับเงินไว้เถอะ ไม่เอาก็เสียของเปล่า ๆ”

เฉินเหย่กำธนบัตรที่มีกลิ่นฝุ่นไว้แน่น ในใจยังคงอึดอัด

เขาเข้าใจดีว่าตอนนี้การแตกหักกับจ้าวโหย่วไฉแล้วสู้กันให้ถึงที่สุดไม่ใช่เรื่องฉลาด

เขาไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม เพิ่งทะลุมิติมา ความทรงจำหลายอย่างของเจ้าของร่างก็ยังไม่เข้าที่

ตอนนี้เขายังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมจ้าวโหย่วไฉถึงเล่นงานเจ้าของร่างเดิม!

ความอัดอั้นนี้คงต้องกล้ำกลืนไว้ก่อน

แต่จะกลืนลงไปทั้งหมดไม่ได้!

ตอนนี้ยังจัดการจ้าวโหย่วไฉไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าอีกคนจะรอดตัวไปง่าย ๆ

ผู้หญิงคนนั้นที่เกือบผลักเขาลงเหวด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว—ซูเสี่ยวหลาน!

วันนี้ถ้าไม่ฉวยโอกาสตอนคนเยอะจนวุ่นวาย ฉีกป้าย “ข้อหาหัวไม้” ที่หนักพอจะบดขยี้คนให้แหลกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วเหยียบย่ำมันให้จมดิน ต่อไปในหมู่บ้านเขาพิงพนา

เฉินเหย่ก็จะกลายเป็น “พวกหัวไม้” ที่ถูกจับตามองตลอดไป ใคร ๆ ก็เอาเรื่องนี้มาพูดเล่นงานเขาได้ และจ้าวโหย่วไฉก็จะอาศัยข้ออ้างนี้มาจัดการเขาอีกเมื่อไรก็ได้!

เขาเงยหน้าพรวด สายตาคมกริบราวกับใบมีดกรีดไปยังซูเสี่ยวหลานที่กำลังฉวยโอกาสจะหนี

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ น้ำเสียงกังวาน แฝงความเด็ดเดี่ยวราวกับตัดสินใจทุ่มสุดตัว

“พี่น้องลุงป้าน้าอาทั้งหลาย! ทุกคนเห็นและได้ยินกันหมดแล้วใช่ไหม!”

“วันนี้เฉินเหย่คนนี้เกือบถูกยัดข้อหา ‘หัวไม้’ แล้วลากไปประจานกลางถนน!”

เขาทุบอกตัวเองหนึ่งทีจนเกิดเสียงทึบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่นและคับแค้น

“ใช่! ผมยอมรับ! เมื่อก่อนผมมันไม่ได้เรื่อง! เห็นคุณซูจือชิงเป็นสาวจากในเมือง หน้าตาสวย พูดจาเพราะ ก็ขาอ่อนจนไม่รู้เหนือรู้ใต้!”

“ผมประหยัดเสบียงไว้ให้เธอกิน งานหนักที่เธอไม่อยากทำ ผมก็แอบไปช่วยทำ! ก็แค่อยากให้เธอมองผมดี ๆ สักครั้ง!”

เรื่องพวกนี้เจ้าของร่างเดิมทำไปอย่างอัดอั้นไม่น้อย แถมยังเอาหน้าไปให้เขาเมินอยู่หลายครั้ง

พอเฉินเหย่พูดออกมาตอนนี้ ก็ยิ่งรู้สึกทั้งสะใจและอัปยศอย่างถึงที่สุด

ราวกับเจ้าของร่างเดิมที่ถูกบีบจนถึงทางตันเพิ่งตาสว่างขึ้นมา!

ชาวบ้านพากันซุบซิบ หลายคนเผยสีหน้าราวกับคิดไว้แล้วหรือไม่ก็แสดงความดูแคลน เรื่องพวกนี้ทุกคนต่างรู้มาบ้างไม่มากก็น้อย

“เรื่องพวกนี้ผมยอมรับหมด! เป็นผมเฉินเหย่เองที่ทำตัวน่าสมเพช สมควรแล้ว!”

เฉินเหย่เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน น้ำเสียงพลันดังขึ้นพร้อมชี้ไปทางซูเสี่ยวหลาน

“แต่ผมอยากถามสักคำ!”

“แค่เพราะเมื่อก่อนผมดีกับเธอ เธอก็เลยพูดปดหน้าตาเฉย แค่ขยับปากสองทีแล้วกล่าวหาว่าผมแอบดูเธออาบน้ำได้งั้นเหรอ?”

“วันนี้เธอใส่ร้ายผมเฉินเหย่ได้ลอย ๆ ว่าเป็นพวกหัวไม้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?”

“ถ้าเธอไม่ชอบหน้าใครขึ้นมา แค่พูดส่งเดชสักประโยค ก็ทำให้พวกคุณต้องลองชิมรสชาติของ ‘ข้อหาหัวไม้’ ได้เหมือนกันหรือไง?!”

คำพูดนี้แทงใจดำเกินไป!

แต่ก็เป็นความจริงเกินไป!

วันนี้เฉินเหย่ถูกใส่ร้ายได้ง่าย ๆ แล้วพรุ่งนี้จะไม่เป็นพวกเขาบ้างหรือ?

ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?

เพียงเพราะเธอเป็นปัญญาชนสาวจากในเมืองหรือไง?

ชาวบ้านบางคนที่แต่เดิมแค่มามุงดู สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป

สายตาที่มองซูเสี่ยวหลานมีแววพิจารณาและระแวดระวังเพิ่มขึ้น

“ก็จริงนะ…จับโจรต้องมีของกลาง จับชู้ต้องเห็นคาตา…ไม่มีหลักฐานสักอย่าง…”

“เฉินเหย่พูดไม่เพราะแต่ก็มีเหตุผล…ปัญญาชนสาวคนนี้จิตใจค่อนข้างร้ายเลยนะ…”

“วันนี้ผู้ใหญ่บ้านจ้าวก็เหมือนกัน…ได้ยินอะไรนิดหน่อยก็เชื่อทันที…ทำไมซูเสี่ยวหลานพูดแค่ประโยคเดียว ก็วิ่งเข้าไปจับคนถึงบ้านคนอื่นได้ล่ะ…”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์แผ่กระจายออกไปราวกับคลื่น คราวนี้คนส่วนใหญ่หันไปพูดถึงความไม่เป็นธรรมของซูเสี่ยวหลานกับจ้าวโหย่วไฉ

ซูเสี่ยวหลานลนลานจนหมดสติ ร่างกายสั่นน้อย ๆ เธอรู้สึกว่าสายตาของคนเหล่านั้นทิ่มแทงตัวเองราวกับเข็ม

เธอส่ายหน้าอย่างไร้ประโยชน์ น้ำตายิ่งไหลพรั่งพรู “ไม่…ฉันไม่ได้…ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น…”

เธออยากอธิบาย อยากบอกว่าไม่ใช่แบบนั้น อยากบอกว่าตัวเองก็ถูกบีบบังคับเหมือนกัน

สายตาของเธอเหลือบไปทางจ้าวโหย่วไฉโดยไม่รู้ตัว แฝงความหวาดหวั่นและขอความช่วยเหลืออยู่เล็กน้อย

เฉินเหย่จับสังเกตแวบหนึ่งนั้นได้อย่างเฉียบไว ความสงสัยเลือนรางในใจพลันกระจ่างขึ้นกว่าครึ่ง—มีเงื่อนงำจริงด้วย!

ระหว่างจ้าวโหย่วไฉกับซูเสี่ยวหลานต้องมีอะไรแน่!

ที่ซูเสี่ยวหลานกล่าวหาเขา มีโอกาสสูงว่าจ้าวโหย่วไฉเป็นคนบงการ!

ในจังหวะนั้น จ้าวโหย่วไฉที่เกือบเดินพ้นฝูงชนไปแล้วเหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขาหันกลับมาทันควัน แล้วตวัดสายตาอำมหิตใส่ซูเสี่ยวหลานอย่างรุนแรง

คำเตือนและการข่มขู่ในแววตานั้นชัดเจนไม่ปิดบัง ราวกับว่าเธอกล้าพูดออกมาอีกสักคำ เขาจะจัดการเธอให้สาสม!

ซูเสี่ยวหลานตกใจจนเหมือนถูกบีบคอ คำพูดทั้งหมดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากถูกกลืนกลับลงไป

เฉินเหย่หัวเราะเย็นชาในใจ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ!

จ้าวโหย่วไฉต่างหากที่เป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง!

แต่ทำไมกัน?

เจ้าของร่างเดิมก็แค่ไอ้หนุ่มยากจนไม่ได้เรื่องคนหนึ่ง มีอะไรให้จ้าวโหย่วไฉต้องเอิกเกริกถึงขนาดนี้ ถึงกับใช้วิธีต่ำช้ามาใส่ร้ายเขา?

เขาคิดไม่ตก แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ใช่เวลาจะขุดคุ้ยเรื่องนี้

“เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้นเหรอ?”

เฉินเหย่ไล่ต้อนทีละก้าว น้ำเสียงเย็นยะเยือก “แล้วเธอหมายความว่ายังไง? เธอบอกว่าเห็นคนเกาะกำแพง แล้วก็บอกว่ามองไม่ชัด แต่กลับยืนยันหัวเด็ดตีนขาดว่าเป็นผมเฉินเหย่?”

“อาศัยอะไร? อาศัยความรู้สึกเหรอ? หรือเพราะเมื่อก่อนผมคอยรับใช้เธอ เลยคิดว่ารังแกผมได้ง่าย?”

“ฉัน…ฉัน…”

ซูเสี่ยวหลานพูดจาติดขัด สภาพจิตใจที่พยายามประคองไว้ใกล้พังทลายเต็มทีเพราะคำตำหนิจากคนรอบข้างและคำซักไซ้ของเฉินเหย่

เธออยากพูดความจริง อยากบอกว่าจ้าวโหย่วไฉเป็นคนสั่งให้พูดแบบนี้ และยังรับปากว่าจะช่วยยื่นขอโควตากลับเมืองให้เธอ…

แต่สายตาอำมหิตของจ้าวโหย่วไฉรัดพันเธอไว้ราวกับงูพิษ ทำให้เธอไม่กล้าปริปาก

“สหายซูเสี่ยวหลาน”

น้ำเสียงของเฉินเหย่ผ่อนลงกะทันหันเล็กน้อย แต่กลับกดดันหนักยิ่งกว่าเดิม

“พวกคุณมาชนบทตามคำเรียกร้องของรัฐกันทั้งนั้น หลักการก็น่าจะเข้าใจดีกว่าผมที่เป็นคนบ้านนอกหยาบ ๆ เสียอีก”

“ใส่ร้ายคนดีเองก็เป็นความผิดเหมือนกัน!”

“วันนี้ถ้าไม่ให้คำอธิบายกับผม เฉินเหย่คนนี้ยอมเอาชีวิตเข้าแลก ก็จะไปถามผู้นำสหกรณ์ระดับอำเภอให้รู้เรื่อง!”

——

ซูเสี่ยวหลานหลุดร้องไห้โฮขึ้นมา ก่อนจะทรุดนั่งลงกับพื้นแล้วปล่อยโฮอย่างหมดอาลัย

“ขอโทษ! เฉินเหย่! ขอโทษ!”

เธอร้องไห้ฟูมฟาย “ฉันมองผิดไป! มืดเกินไป…ฉันกลัวมาก…ฉันมองไม่ชัด…สวี่เฟิ่งเจียวพูดถูก…บางทีอาจเป็นแมวป่าก็ได้…”

“ฉันไม่ควรพูดส่งเดช…ขอโทษ…”

เธอร้องไห้พลางล้วงมือเข้าไปในย่ามสีเขียวทหารอย่างลนลาน หยิบห่อผ้าเช็ดหน้าออกมา มือสั่นระริกขณะคลี่มันออก

ข้างในมีธนบัตรใบย่อยอยู่หลายใบ ทั้งใบละหนึ่งหยวนกับสองหยวน แถมยังมีคูปองธัญพืชอีกหลายใบ

เธอประคองของทั้งหมดมายื่นตรงหน้าเฉินเหย่ ราวกับกำลังถือมันฝรั่งร้อน ๆ

“ฉันชดใช้…ฉันจะชดใช้เงินให้นาย…เอาไปทั้งหมดเลย…ฉันผิดเอง…อย่าไปสหกรณ์เลยนะ…ขอร้องล่ะ…”

ภายในลานเงียบกริบ มีเพียงเสียงร้องไห้สิ้นหวังของซูเสี่ยวหลาน

ทุกคนเข้าใจแล้ว

เฉินเหย่ถูกใส่ร้าย

ซูเสี่ยวหลานยอมรับด้วยปากตัวเอง แถมยังเอาเงินเก็บเกือบทั้งหมดมาขอร้องเฉินเหย่าอย่าทำให้เรื่องบานปลาย

เฉินเหย่มองซูเสี่ยวหลานที่ร้องไห้จนแทบเป็นลมอยู่ตรงหน้า ในใจไม่ได้รู้สึกสะใจเท่าไรนัก

เขารู้ว่าคนบงการเรื่องนี้ไม่ใช่ซูเสี่ยวหลาน!

เขาเงียบไปหลายวินาที ท่ามกลางสายตาของทุกคนก็ยื่นมือออกไปนับเงินสิบหยวนจากกองธนบัตรกับคูปองเล็ก ๆ นั้น

ในยุคนี้เงินสิบหยวนถือเป็นเงินก้อนโตอย่างแน่นอน มากพอจะชดเชย “ความเสียหาย” ของเขา และสั่งสอนซูเสี่ยวหลานอย่างหนักได้ด้วย

“สหายซูเสี่ยวหลาน ผมหวังว่าคุณจะจำบทเรียนวันนี้ไว้”

เฉินเหย่พูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งแต่หนักแน่น “พูดส่งเดชไม่ได้ ข้อหาก็ป้ายสีใส่กันมั่ว ๆ ไม่ได้!”

“วันนี้ผมเห็นแก่ที่คุณยอมพูดความจริงในท้ายที่สุด เลยยอมรับคำขอโทษและเงินชดเชยของคุณ”

“เงินสิบหยวนนี้ผมรับไว้ ถือว่าเป็นเงินชดเชยจากคุณ!”

เขาชูเงินในมือขึ้นให้ทุกคนเห็นชัด ๆ

“ที่เหลือเก็บไว้เอง”

“ต่อจากนี้เราหายกัน!”

“ของที่ผมเคยให้คุณ งานที่ผมเคยทำให้ ผมยอมรับเอง!”

“แต่ตั้งแต่นี้ไป ต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายกัน!”

“ถ้าคุณยังกล้าเอาเรื่องวันนี้ไปพูดจาเหลวไหลอีก…”

เฉินเหย่ไม่ได้พูดต่อ แต่สายตาเย็นชาของเขาก็บอกทุกอย่างแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป