เฉินเหย่จ้องเงินที่จ้าวโหย่วไฉโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ในอกอัดแน่นด้วยความอัดอั้น จะเก็บก็เจ็บใจ
ไม่เก็บก็ยิ่งเจ็บใจ ราวกับตัวเองเป็นฝ่ายผิดจนไม่กล้าเรียกร้องค่าชดเชย
ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังชะงักค้าง มือเรียวข้างหนึ่งที่ดูบอบบางแต่กลับมีแรงก็ยื่นเข้ามา เก็บเงินสองหยวนขึ้นอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะตบแปะลงบนฝ่ามือของเฉินเหย่
เป็นสวี่เฟิ่งเจียว
เธอขยับเข้ามาใกล้เฉินเหย่อีกครึ่งก้าว กดเสียงต่ำจนแทบเป็นกระซิบ “รู้จักพอแล้วก็รีบรับเงินไว้เถอะ ไม่เอาก็เสียของเปล่า ๆ”
เฉินเหย่กำธนบัตรที่มีกลิ่นฝุ่นไว้แน่น ในใจยังคงอึดอัด
เขาเข้าใจดีว่าตอนนี้การแตกหักกับจ้าวโหย่วไฉแล้วสู้กันให้ถึงที่สุดไม่ใช่เรื่องฉลาด
เขาไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม เพิ่งทะลุมิติมา ความทรงจำหลายอย่างของเจ้าของร่างก็ยังไม่เข้าที่
ตอนนี้เขายังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมจ้าวโหย่วไฉถึงเล่นงานเจ้าของร่างเดิม!
ความอัดอั้นนี้คงต้องกล้ำกลืนไว้ก่อน
แต่จะกลืนลงไปทั้งหมดไม่ได้!
ตอนนี้ยังจัดการจ้าวโหย่วไฉไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าอีกคนจะรอดตัวไปง่าย ๆ
ผู้หญิงคนนั้นที่เกือบผลักเขาลงเหวด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว—ซูเสี่ยวหลาน!
วันนี้ถ้าไม่ฉวยโอกาสตอนคนเยอะจนวุ่นวาย ฉีกป้าย “ข้อหาหัวไม้” ที่หนักพอจะบดขยี้คนให้แหลกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วเหยียบย่ำมันให้จมดิน ต่อไปในหมู่บ้านเขาพิงพนา
เฉินเหย่ก็จะกลายเป็น “พวกหัวไม้” ที่ถูกจับตามองตลอดไป ใคร ๆ ก็เอาเรื่องนี้มาพูดเล่นงานเขาได้ และจ้าวโหย่วไฉก็จะอาศัยข้ออ้างนี้มาจัดการเขาอีกเมื่อไรก็ได้!
เขาเงยหน้าพรวด สายตาคมกริบราวกับใบมีดกรีดไปยังซูเสี่ยวหลานที่กำลังฉวยโอกาสจะหนี
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ น้ำเสียงกังวาน แฝงความเด็ดเดี่ยวราวกับตัดสินใจทุ่มสุดตัว
“พี่น้องลุงป้าน้าอาทั้งหลาย! ทุกคนเห็นและได้ยินกันหมดแล้วใช่ไหม!”
“วันนี้เฉินเหย่คนนี้เกือบถูกยัดข้อหา ‘หัวไม้’ แล้วลากไปประจานกลางถนน!”
เขาทุบอกตัวเองหนึ่งทีจนเกิดเสียงทึบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่นและคับแค้น
“ใช่! ผมยอมรับ! เมื่อก่อนผมมันไม่ได้เรื่อง! เห็นคุณซูจือชิงเป็นสาวจากในเมือง หน้าตาสวย พูดจาเพราะ ก็ขาอ่อนจนไม่รู้เหนือรู้ใต้!”
“ผมประหยัดเสบียงไว้ให้เธอกิน งานหนักที่เธอไม่อยากทำ ผมก็แอบไปช่วยทำ! ก็แค่อยากให้เธอมองผมดี ๆ สักครั้ง!”
เรื่องพวกนี้เจ้าของร่างเดิมทำไปอย่างอัดอั้นไม่น้อย แถมยังเอาหน้าไปให้เขาเมินอยู่หลายครั้ง
พอเฉินเหย่พูดออกมาตอนนี้ ก็ยิ่งรู้สึกทั้งสะใจและอัปยศอย่างถึงที่สุด
ราวกับเจ้าของร่างเดิมที่ถูกบีบจนถึงทางตันเพิ่งตาสว่างขึ้นมา!
ชาวบ้านพากันซุบซิบ หลายคนเผยสีหน้าราวกับคิดไว้แล้วหรือไม่ก็แสดงความดูแคลน เรื่องพวกนี้ทุกคนต่างรู้มาบ้างไม่มากก็น้อย
“เรื่องพวกนี้ผมยอมรับหมด! เป็นผมเฉินเหย่เองที่ทำตัวน่าสมเพช สมควรแล้ว!”
เฉินเหย่เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน น้ำเสียงพลันดังขึ้นพร้อมชี้ไปทางซูเสี่ยวหลาน
“แต่ผมอยากถามสักคำ!”
“แค่เพราะเมื่อก่อนผมดีกับเธอ เธอก็เลยพูดปดหน้าตาเฉย แค่ขยับปากสองทีแล้วกล่าวหาว่าผมแอบดูเธออาบน้ำได้งั้นเหรอ?”
“วันนี้เธอใส่ร้ายผมเฉินเหย่ได้ลอย ๆ ว่าเป็นพวกหัวไม้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?”
“ถ้าเธอไม่ชอบหน้าใครขึ้นมา แค่พูดส่งเดชสักประโยค ก็ทำให้พวกคุณต้องลองชิมรสชาติของ ‘ข้อหาหัวไม้’ ได้เหมือนกันหรือไง?!”
คำพูดนี้แทงใจดำเกินไป!
แต่ก็เป็นความจริงเกินไป!
วันนี้เฉินเหย่ถูกใส่ร้ายได้ง่าย ๆ แล้วพรุ่งนี้จะไม่เป็นพวกเขาบ้างหรือ?
ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?
เพียงเพราะเธอเป็นปัญญาชนสาวจากในเมืองหรือไง?
ชาวบ้านบางคนที่แต่เดิมแค่มามุงดู สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป
สายตาที่มองซูเสี่ยวหลานมีแววพิจารณาและระแวดระวังเพิ่มขึ้น
“ก็จริงนะ…จับโจรต้องมีของกลาง จับชู้ต้องเห็นคาตา…ไม่มีหลักฐานสักอย่าง…”
“เฉินเหย่พูดไม่เพราะแต่ก็มีเหตุผล…ปัญญาชนสาวคนนี้จิตใจค่อนข้างร้ายเลยนะ…”
“วันนี้ผู้ใหญ่บ้านจ้าวก็เหมือนกัน…ได้ยินอะไรนิดหน่อยก็เชื่อทันที…ทำไมซูเสี่ยวหลานพูดแค่ประโยคเดียว ก็วิ่งเข้าไปจับคนถึงบ้านคนอื่นได้ล่ะ…”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์แผ่กระจายออกไปราวกับคลื่น คราวนี้คนส่วนใหญ่หันไปพูดถึงความไม่เป็นธรรมของซูเสี่ยวหลานกับจ้าวโหย่วไฉ
ซูเสี่ยวหลานลนลานจนหมดสติ ร่างกายสั่นน้อย ๆ เธอรู้สึกว่าสายตาของคนเหล่านั้นทิ่มแทงตัวเองราวกับเข็ม
เธอส่ายหน้าอย่างไร้ประโยชน์ น้ำตายิ่งไหลพรั่งพรู “ไม่…ฉันไม่ได้…ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น…”
เธออยากอธิบาย อยากบอกว่าไม่ใช่แบบนั้น อยากบอกว่าตัวเองก็ถูกบีบบังคับเหมือนกัน
สายตาของเธอเหลือบไปทางจ้าวโหย่วไฉโดยไม่รู้ตัว แฝงความหวาดหวั่นและขอความช่วยเหลืออยู่เล็กน้อย
เฉินเหย่จับสังเกตแวบหนึ่งนั้นได้อย่างเฉียบไว ความสงสัยเลือนรางในใจพลันกระจ่างขึ้นกว่าครึ่ง—มีเงื่อนงำจริงด้วย!
ระหว่างจ้าวโหย่วไฉกับซูเสี่ยวหลานต้องมีอะไรแน่!
ที่ซูเสี่ยวหลานกล่าวหาเขา มีโอกาสสูงว่าจ้าวโหย่วไฉเป็นคนบงการ!
ในจังหวะนั้น จ้าวโหย่วไฉที่เกือบเดินพ้นฝูงชนไปแล้วเหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขาหันกลับมาทันควัน แล้วตวัดสายตาอำมหิตใส่ซูเสี่ยวหลานอย่างรุนแรง
คำเตือนและการข่มขู่ในแววตานั้นชัดเจนไม่ปิดบัง ราวกับว่าเธอกล้าพูดออกมาอีกสักคำ เขาจะจัดการเธอให้สาสม!
ซูเสี่ยวหลานตกใจจนเหมือนถูกบีบคอ คำพูดทั้งหมดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากถูกกลืนกลับลงไป
เฉินเหย่หัวเราะเย็นชาในใจ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ!
จ้าวโหย่วไฉต่างหากที่เป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง!
แต่ทำไมกัน?
เจ้าของร่างเดิมก็แค่ไอ้หนุ่มยากจนไม่ได้เรื่องคนหนึ่ง มีอะไรให้จ้าวโหย่วไฉต้องเอิกเกริกถึงขนาดนี้ ถึงกับใช้วิธีต่ำช้ามาใส่ร้ายเขา?
เขาคิดไม่ตก แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ใช่เวลาจะขุดคุ้ยเรื่องนี้
“เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้นเหรอ?”
เฉินเหย่ไล่ต้อนทีละก้าว น้ำเสียงเย็นยะเยือก “แล้วเธอหมายความว่ายังไง? เธอบอกว่าเห็นคนเกาะกำแพง แล้วก็บอกว่ามองไม่ชัด แต่กลับยืนยันหัวเด็ดตีนขาดว่าเป็นผมเฉินเหย่?”
“อาศัยอะไร? อาศัยความรู้สึกเหรอ? หรือเพราะเมื่อก่อนผมคอยรับใช้เธอ เลยคิดว่ารังแกผมได้ง่าย?”
“ฉัน…ฉัน…”
ซูเสี่ยวหลานพูดจาติดขัด สภาพจิตใจที่พยายามประคองไว้ใกล้พังทลายเต็มทีเพราะคำตำหนิจากคนรอบข้างและคำซักไซ้ของเฉินเหย่
เธออยากพูดความจริง อยากบอกว่าจ้าวโหย่วไฉเป็นคนสั่งให้พูดแบบนี้ และยังรับปากว่าจะช่วยยื่นขอโควตากลับเมืองให้เธอ…
แต่สายตาอำมหิตของจ้าวโหย่วไฉรัดพันเธอไว้ราวกับงูพิษ ทำให้เธอไม่กล้าปริปาก
“สหายซูเสี่ยวหลาน”
น้ำเสียงของเฉินเหย่ผ่อนลงกะทันหันเล็กน้อย แต่กลับกดดันหนักยิ่งกว่าเดิม
“พวกคุณมาชนบทตามคำเรียกร้องของรัฐกันทั้งนั้น หลักการก็น่าจะเข้าใจดีกว่าผมที่เป็นคนบ้านนอกหยาบ ๆ เสียอีก”
“ใส่ร้ายคนดีเองก็เป็นความผิดเหมือนกัน!”
“วันนี้ถ้าไม่ให้คำอธิบายกับผม เฉินเหย่คนนี้ยอมเอาชีวิตเข้าแลก ก็จะไปถามผู้นำสหกรณ์ระดับอำเภอให้รู้เรื่อง!”
——
ซูเสี่ยวหลานหลุดร้องไห้โฮขึ้นมา ก่อนจะทรุดนั่งลงกับพื้นแล้วปล่อยโฮอย่างหมดอาลัย
“ขอโทษ! เฉินเหย่! ขอโทษ!”
เธอร้องไห้ฟูมฟาย “ฉันมองผิดไป! มืดเกินไป…ฉันกลัวมาก…ฉันมองไม่ชัด…สวี่เฟิ่งเจียวพูดถูก…บางทีอาจเป็นแมวป่าก็ได้…”
“ฉันไม่ควรพูดส่งเดช…ขอโทษ…”
เธอร้องไห้พลางล้วงมือเข้าไปในย่ามสีเขียวทหารอย่างลนลาน หยิบห่อผ้าเช็ดหน้าออกมา มือสั่นระริกขณะคลี่มันออก
ข้างในมีธนบัตรใบย่อยอยู่หลายใบ ทั้งใบละหนึ่งหยวนกับสองหยวน แถมยังมีคูปองธัญพืชอีกหลายใบ
เธอประคองของทั้งหมดมายื่นตรงหน้าเฉินเหย่ ราวกับกำลังถือมันฝรั่งร้อน ๆ
“ฉันชดใช้…ฉันจะชดใช้เงินให้นาย…เอาไปทั้งหมดเลย…ฉันผิดเอง…อย่าไปสหกรณ์เลยนะ…ขอร้องล่ะ…”
ภายในลานเงียบกริบ มีเพียงเสียงร้องไห้สิ้นหวังของซูเสี่ยวหลาน
ทุกคนเข้าใจแล้ว
เฉินเหย่ถูกใส่ร้าย
ซูเสี่ยวหลานยอมรับด้วยปากตัวเอง แถมยังเอาเงินเก็บเกือบทั้งหมดมาขอร้องเฉินเหย่าอย่าทำให้เรื่องบานปลาย
เฉินเหย่มองซูเสี่ยวหลานที่ร้องไห้จนแทบเป็นลมอยู่ตรงหน้า ในใจไม่ได้รู้สึกสะใจเท่าไรนัก
เขารู้ว่าคนบงการเรื่องนี้ไม่ใช่ซูเสี่ยวหลาน!
เขาเงียบไปหลายวินาที ท่ามกลางสายตาของทุกคนก็ยื่นมือออกไปนับเงินสิบหยวนจากกองธนบัตรกับคูปองเล็ก ๆ นั้น
ในยุคนี้เงินสิบหยวนถือเป็นเงินก้อนโตอย่างแน่นอน มากพอจะชดเชย “ความเสียหาย” ของเขา และสั่งสอนซูเสี่ยวหลานอย่างหนักได้ด้วย
“สหายซูเสี่ยวหลาน ผมหวังว่าคุณจะจำบทเรียนวันนี้ไว้”
เฉินเหย่พูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งแต่หนักแน่น “พูดส่งเดชไม่ได้ ข้อหาก็ป้ายสีใส่กันมั่ว ๆ ไม่ได้!”
“วันนี้ผมเห็นแก่ที่คุณยอมพูดความจริงในท้ายที่สุด เลยยอมรับคำขอโทษและเงินชดเชยของคุณ”
“เงินสิบหยวนนี้ผมรับไว้ ถือว่าเป็นเงินชดเชยจากคุณ!”
เขาชูเงินในมือขึ้นให้ทุกคนเห็นชัด ๆ
“ที่เหลือเก็บไว้เอง”
“ต่อจากนี้เราหายกัน!”
“ของที่ผมเคยให้คุณ งานที่ผมเคยทำให้ ผมยอมรับเอง!”
“แต่ตั้งแต่นี้ไป ต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายกัน!”
“ถ้าคุณยังกล้าเอาเรื่องวันนี้ไปพูดจาเหลวไหลอีก…”
เฉินเหย่ไม่ได้พูดต่อ แต่สายตาเย็นชาของเขาก็บอกทุกอย่างแล้ว