เมื่อฉินหลานเข้าใกล้บริเวณนั้น ก็มีคนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไป
ภายในบ้าน
เสียงกรีดร้องหยุดลงกะทันหัน ก่อนจะมีเสียงครูดลากดังขึ้นอีกระลอก คล้ายวัตถุขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยหนามกำลังลากผ่านพื้นซีเมนต์
ทุกคนพลันกลั้นหายใจ ตั้งท่ารับมืออย่างระแวดระวัง
แม้ฉินหลานจะอยู่ห่างออกมาพอสมควร แต่เขาก็กางด้ามทวนสามท่อนที่พับเก็บไว้ออกแล้ว
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขากลับพบว่าเสียงนั้นไม่ได้ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ หากค่อย ๆ จมลงใต้ดินและห่างออกไป จนเงียบหาย
ถึงอย่างนั้นฉินหลานก็ยังไม่คลายความระแวดระวัง เหล่ากองกำลังพิทักษ์เมืองเองก็ยืนอยู่ห่างจากบ้านหลังนั้นหลายเมตร
ราตรีกลับคืนสู่ความเงียบงันอันชวนหวาดหวั่นอีกครั้ง
คนที่กล้าเข้ามาล้อมอยู่ในเวลานี้ล้วนเป็นว่าที่นักสู้ที่มีพลังเลือดลมหลายสิบแต้ม
ทุกคนต่างได้กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นจากในบ้าน รวมถึงฉินหลานด้วย...
ความหวาดกลัวฉายชัดบนใบหน้าของทุกคน ส่วนฉินหลานยืนนิ่งอยู่ในจุดที่ค่อนข้างปลอดภัย เลือกเฝ้าดูสถานการณ์
เขาไม่ได้จากไปไหน
ถ้าไม่รู้ให้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น คืนนี้เขากับครอบครัวคงข่มตาหลับไม่ได้
ในที่สุดคนจากหน่วยลาดตระเวนก็นำกุญแจสำรองของบ้านหลังนี้มา ภายใต้สัญญาณจากหัวหน้าชุด คนหนึ่งเกร็งไปทั้งตัวก่อนจะก้าวเข้าไปไขประตู
แกร๊ก...
พร้อมเสียงไขกุญแจที่ขึ้นสนิมเล็กน้อย ปืนคาบศิลาอีกหลายกระบอก รวมถึงธนู ดาบ และขวานก็เล็งไปยังประตูพร้อมกัน
เมื่อประตูเปิดออก ภาพที่ปรากฏต่อหน้าทุกคนคือความโกลาหลชุ่มเลือด
แขนขาที่ขาดกับเครื่องในกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น อาศัยแสงคบเพลิงริบหรี่ ทุกคนเห็นชัดว่าผนังและพื้นบ้านเปื้อนของเหลวสีแดงคล้ำไปทั่ว
ฉินหลานมองไปยังผนัง เห็นเลือดกำลังหยดลงมา