แม้จะเป็นเพียงชายขอบของป่ารกร้าง ฉินหลานก็ยังระแวดระวังเต็มที่
ก่อนเข้าไป เพื่อให้เดินทางสะดวก เขาเก็บทวนใหญ่ลิ่วเหอเข้าไปในมิติระบบชั่วคราว
เขาลองมาแล้ว เพียงขยับความคิดก็สามารถนำสิ่งของออกมาได้
เดินเข้าไปในป่าได้ไม่นาน ฉินหลานก็ได้กลิ่นคาวฉุนเหม็นกลิ่นหนึ่ง
ทั่วร่างของเขาพลันเกร็งขึ้น
เพราะนี่อาจหมายความว่าเขาได้เข้ามาในอาณาเขตของสัตว์กลายพันธุ์ตัวใดตัวหนึ่งแล้ว
ยิ่งเดินไปทางหนึ่ง กลิ่นนั้นก็ยิ่งฉุนจนแสบจมูก
กระทั่งเขาได้ยินเสียงคำรามต่ำ ๆ คล้ายเสียงทารกร้องไห้ แต่โหยหวนชวนขนลุกยิ่งกว่า
“นี่มัน... จิ้งจอกงั้นเหรอ!?”
ฉินหลานเห็นเงาสีเหลืองขาวพุ่งพรวดออกมาจากเนินดินที่มีพงหญ้าขึ้นรกครึ้ม
ดวงตาเรียวตั้งคู่นั้นแผ่ประกายเย็นเยียบ มองลอดใบหญ้าหลายชั้นมาจับจ้องร่างของเขาได้ทันที
ฉินหลานไม่พูดพร่ำทำเพลง ง้างศรเขากระดูกขึ้นพาดสาย
พูดกันตามตรง สัตว์กลายพันธุ์ที่พบตามชายป่ามีประสาทสัมผัสไวมาก ตอนที่เขาเห็นมัน อีกฝ่ายย่อมรู้ตัวแล้วเช่นกัน
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ฝีมือยิงธนูของฉินหลานยังคงแม่นยำราวยิงทะลุใบหลิวในระยะร้อยก้าว แต่จิ้งจอกตัวนี้กลับหรี่ตาสัตว์ลงเล็กน้อย
ยิ่งมันอาศัยต้นไม้เป็นที่กำบัง เคลื่อนหลบซ้ายขวาไม่หยุด เขาจึงยิงถูกเพียงสองในสามดอก
ลูกศรดอกหนึ่งแทงทะลุตาซ้ายของจิ้งจอกอย่างแม่นยำ มันส่งเสียงหอนด้วยความเจ็บปวด!
แต่ไม่ได้ทำให้ความเร็วตอนพุ่งเข้าขย้ำของมันลดลงมากนัก ร่างยาวกว่าสองเมตรนั้นปราดเปรียวเป็นพิเศษ
แววตาฉินหลานคมกริบ เมื่อเทียบกำลังและพลังเลือดลมแล้ว จิ้งจอกตัวนี้น่าจะอ่อนกว่าสุนัขป่าที่เขาเจอวันนั้นเล็กน้อย แต่กลับคล่องแคล่วกว่ามาก