กลืนกิน กลืนกิน แค่กลืนกินก็แข็งแกร่งได้

ตอนที่ 32 จิ้งจอก

6 นาที· 1.5K คำ

แม้จะเป็นเพียงชายขอบของป่ารกร้าง ฉินหลานก็ยังระแวดระวังเต็มที่

ก่อนเข้าไป เพื่อให้เดินทางสะดวก เขาเก็บทวนใหญ่ลิ่วเหอเข้าไปในมิติระบบชั่วคราว

เขาลองมาแล้ว เพียงขยับความคิดก็สามารถนำสิ่งของออกมาได้

เดินเข้าไปในป่าได้ไม่นาน ฉินหลานก็ได้กลิ่นคาวฉุนเหม็นกลิ่นหนึ่ง

ทั่วร่างของเขาพลันเกร็งขึ้น

เพราะนี่อาจหมายความว่าเขาได้เข้ามาในอาณาเขตของสัตว์กลายพันธุ์ตัวใดตัวหนึ่งแล้ว

ยิ่งเดินไปทางหนึ่ง กลิ่นนั้นก็ยิ่งฉุนจนแสบจมูก

กระทั่งเขาได้ยินเสียงคำรามต่ำ ๆ คล้ายเสียงทารกร้องไห้ แต่โหยหวนชวนขนลุกยิ่งกว่า

“นี่มัน... จิ้งจอกงั้นเหรอ!?”

ฉินหลานเห็นเงาสีเหลืองขาวพุ่งพรวดออกมาจากเนินดินที่มีพงหญ้าขึ้นรกครึ้ม

ดวงตาเรียวตั้งคู่นั้นแผ่ประกายเย็นเยียบ มองลอดใบหญ้าหลายชั้นมาจับจ้องร่างของเขาได้ทันที

ฉินหลานไม่พูดพร่ำทำเพลง ง้างศรเขากระดูกขึ้นพาดสาย

พูดกันตามตรง สัตว์กลายพันธุ์ที่พบตามชายป่ามีประสาทสัมผัสไวมาก ตอนที่เขาเห็นมัน อีกฝ่ายย่อมรู้ตัวแล้วเช่นกัน

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ฝีมือยิงธนูของฉินหลานยังคงแม่นยำราวยิงทะลุใบหลิวในระยะร้อยก้าว แต่จิ้งจอกตัวนี้กลับหรี่ตาสัตว์ลงเล็กน้อย

ยิ่งมันอาศัยต้นไม้เป็นที่กำบัง เคลื่อนหลบซ้ายขวาไม่หยุด เขาจึงยิงถูกเพียงสองในสามดอก

ลูกศรดอกหนึ่งแทงทะลุตาซ้ายของจิ้งจอกอย่างแม่นยำ มันส่งเสียงหอนด้วยความเจ็บปวด!

แต่ไม่ได้ทำให้ความเร็วตอนพุ่งเข้าขย้ำของมันลดลงมากนัก ร่างยาวกว่าสองเมตรนั้นปราดเปรียวเป็นพิเศษ

แววตาฉินหลานคมกริบ เมื่อเทียบกำลังและพลังเลือดลมแล้ว จิ้งจอกตัวนี้น่าจะอ่อนกว่าสุนัขป่าที่เขาเจอวันนั้นเล็กน้อย แต่กลับคล่องแคล่วกว่ามาก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป