ฉินหลานกระตุกมุมปาก นึกถึงข้าวกล่องรวมมิตรเก้าหยวนเก้าเหมาเสียจนแทบขาดใจ
ท่ามกลางกับข้าวผักไม่กี่จาน กลับมีเนื้อย่างจานหนึ่งวางอยู่ กลิ่นหอมชวนกิน สีสันน่ารับประทาน ฉินหลานกลืนน้ำลายลงคอ ท้องส่งเสียงร้องโครกคราก
แม้เขาจะล้อเลียนตัวเองว่าเป็นวัวเป็นควาย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นน้ำลายไหลเพราะเนื้อชิ้นเดียว
ที่มีปฏิกิริยาเช่นนี้ก็เพราะร่างกายนี้ล้วน ๆ แม้ความทรงจำจะหลอมรวมกันแล้ว แต่ฉินหลานกลับนึกไม่ออกอยู่พักใหญ่ว่าชาติก่อนกินเนื้อครั้งล่าสุดเมื่อไร
ฉินหลานเพิ่งนั่งลง ก็เห็นคุณย่าคีบเนื้อหลายชิ้นใส่ชามฉินเฟิง ลูกชายของป้าสะใภ้ใหญ่ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาอย่างเอาอกเอาใจ
«เฟิงเอ๋อร์ กินเยอะ ๆ อีกแค่ 3 เดือน ขอแค่พยายามให้มากขึ้นอีกหน่อย ลูกต้องสอบเข้าสำนักศึกษายุทธ์ได้แน่»
ฉินเฟิงร่างกายกำยำ เขากินเนื้อคำโตพลางตอบยิ้ม ๆ «คุณย่าวางใจเถอะ วันนี้ผมทดสอบร่างกายแล้ว ค่าพลังเลือดลมขึ้นถึง 9 แต้มแล้ว»
«ขอแค่กินเนื้อเพิ่มอีกหน่อย ผมต้องดันให้ทะลุ 10 แต้มได้แน่!»
ต่างจากมหาวิทยาลัยในชาติก่อนที่มุ่งผลิตบุคลากรหลากหลายสาขา สำนักศึกษาในโลกวันสิ้นโลกแห่งนี้มีเป้าหมายฝึกฝนนักสู้
เงื่อนไขในการเข้าสำนักศึกษายุทธ์คือ ต้องมีพลังเลือดลมทะลุ 10 แต้มก่อนอายุ 18 ปี
ขอเพียงสอบติดสำนักศึกษายุทธ์ ก็จะได้รับการยกเว้นภาษีธัญพืชจากที่นา 10 หมู่
นั่นเพียงพอให้ครอบครัวหนึ่งหลุดพ้นจากชีวิตอดออม กินมื้ออดมื้อ แล้วพลิกมาเลี้ยงตัวเองได้
ไม่เพียงเท่านั้น หากได้เป็นนักสู้อย่างแท้จริง ก็จะพาครอบครัวย้ายเข้าไปอาศัยในเมืองได้!
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ป้าสะใภ้ใหญ่กล้าต่อว่าเขาตามใจชอบ
เพราะฉินหลานร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ส่วนบ้านสามก็มีลูกสาว
แม้นักสู้จะไม่แบ่งแยกชายหญิง แต่สำหรับตระกูลฉินแล้ว ต่อให้กัดฟันก็ยังพอส่งเสียฝึกยุทธ์ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
ดังนั้นพลังเลือดลมที่เด็กผู้ชายมีมากกว่าเด็กผู้หญิงโดยกำเนิด จึงกลายเป็นปัจจัยสำคัญที่ชี้ชะตาชีวิต
สัตว์ทุกชนิดกลายพันธุ์เป็นสัตว์กลายพันธุ์ไปหมดแล้ว เนื้อของพวกมันจึงมีสรรพคุณช่วยบำรุงพลังเลือดลมและเสริมสร้างร่างกาย
แต่หากอยากได้เนื้อ ก็ต้องออกไปล่าสัตว์กลายพันธุ์
ต้องส่งนักสู้ออกไป ทั้งยังต้องเสี่ยงถูกสัตว์กลายพันธุ์ฆ่ากลับมา ลองคิดดูก็รู้ว่าเนื้อสัตว์ล้ำค่าเพียงใดในโลกนี้
ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน และธัญพืชอื่น ๆ เทียบราคาไม่ได้เลย
คุณย่าหันมามองฉินหลานอีกครั้ง ดวงตาขุ่นมัวของคนชราเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่สุดท้ายก็เพียงคีบผักครึ่งจานใส่ชามของเขา
«หลานเอ๋อร์ ย่ารู้ว่าหลายปีมานี้หญิงชราอย่างย่าลำเอียง»
«แต่ทั้งครอบครัวเราต่างฝากความหวังไว้กับพี่ชายของหลาน»
«รอให้เขาสอบเข้าสำนักศึกษายุทธ์ได้ก่อน ย่าจะไปแลกเนื้อมาอีก ให้หลานกินคนเดียวเลย ดีไหม?»
ฉินหลานมองผักในชาม ไม่พูดอะไร
ดวงตากลมใสของฉินโยวโยวกะพริบถี่ อ้อนวอนอย่างน่าเอ็นดู «พี่ใหญ่ พี่กินเนื้อไปตั้งเยอะแล้ว แบ่งให้พี่รองสักสองสามชิ้นเถอะ»
«ฉะ...ฉันเอาลูกอมของฉันแลกกับพี่ก็ได้ ลูกอมที่คุณย่าให้วันเกิดครั้งก่อน ยังเหลืออีกครึ่งเม็ดที่ฉันกินไม่หมด»
ฉินเฟิงชะงัก เขาลังเลอยู่บ้าง กำลังจะคีบเนื้อขึ้นมา แต่กลับถูกป้าสะใภ้ใหญ่ปัดตะเกียบตกไปเสียก่อน
ป้าสะใภ้ใหญ่ทำหน้าบึ้ง «ฉินโยวโยว เมื่อกี้คุณย่าพูดว่าอะไร ไม่ได้ยินหรือไง?»
«มีแค่พี่ชายแกสอบเข้าสำนักศึกษายุทธ์ได้ ครอบครัวเราถึงจะมีทางรอด»
ฉินโยวโยวก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย พึมพำเสียงเบา «แต่พี่ใหญ่ใช้เวลาเกือบ 2 ปี พลังเลือดลมเพิ่งเพิ่มขึ้นมาได้แค่ 1 แต้มเอง»
«อีกอย่าง ฉันได้ยินผู้ใหญ่พูดว่า ยิ่งพลังเลือดลมสูงขึ้นก็ยิ่งเพิ่มยาก เหลือแค่ 3 เดือนแล้ว ถ้าเขาทำไม่ได้ตามเงื่อนไข...»
เพียะ!
ป้าสะใภ้ใหญ่ตบชามกับตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างแรง ใบหน้ามืดครึ้มจนน่ากลัว
«ฉินโยวโยว แกกำลังแช่งให้พี่สอบไม่ติดใช่ไหม!»
เด็กหญิงตัวน้อยตกใจจนหน้าซีด ตัวหดเข้ามาทางฉินหลาน «ฉะ...ฉันไม่ได้...»
«ไม่ได้อะไร!»
ป้าสะใภ้ใหญ่ยิ่งเดือดดาล «พี่ใหญ่ของแกคือความหวังของทั้งครอบครัว ถ้าสอบเข้าสำนักศึกษายุทธ์ไม่ได้ เราก็ต้องอยู่ชานเมืองไปตลอดชีวิต»
«ลืมแล้วหรือว่าฉินหลานบาดเจ็บเป็นยังไง ที่รอดมาได้ก็เพราะดวงแข็ง แกอยากเป็นเหมือนเขาหรือไง?»
คำด่าทออย่างบ้าคลั่งทำให้ฉินโยวโยวถูกต่อว่าจนก้มหน้าไม่ขึ้น
แม้พ่อแม่ของเธอจะมีสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็โต้แย้งอะไรไม่ได้
การระหกระเหินอยู่นอกเมือง แค่ถูกสัตว์กลายพันธุ์โจมตีครั้งเดียวก็อาจเสียชีวิตได้ แถมยังต้องหิวโหยทุกวัน
นี่เป็นเรื่องใหญ่ถึงชีวิตของทั้งครอบครัว ทุกคนจึงได้แต่ก้มหน้ากินข้าวต้มในชาม ไม่มีใครกล้าพูดแทนฉินโยวโยว
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครกล้าส่งเสียง ป้าสะใภ้ใหญ่จึงยกชามกับตะเกียบขึ้นอย่างพอใจ
แม้เธอจะรู้ดีว่าโอกาสที่ลูกชายจะสอบเข้าสำนักศึกษายุทธ์ได้นั้นมีน้อยมาก
แต่สำนักศึกษายุทธ์เป็นเพียงเส้นทางที่ดีที่สุดในการเป็นนักสู้ นอกเหนือจากนั้นก็ยังมีวิธีอื่น
ขอแค่เลี้ยงลูกชายด้วยเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ทุกวัน สักวันเขาก็ต้องเป็นนักสู้ได้
อย่างไรเสีย ความหวังของบ้านใหญ่ก็มีเพียงลูกชายคนโตของเธอเท่านั้น
ไม่อย่างนั้นจะให้ฝากความหวังไว้กับฉินหลานที่ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็กหรือ?
คิดถึงตรงนี้ ป้าสะใภ้ใหญ่ก็เชิดหน้าอย่างลำพอง หยิบตะเกียบขึ้นมาเตรียมคีบเนื้อให้ลูกชายสุดที่รักอีกสองสามชิ้น
ฉินโยวโยวเช็ดน้ำตา พูดเสียงเบา «พี่รอง ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันเอาลูกอมมาให้กิน»
«กินลูกอมแล้วก็จะไม่เจ็บแล้ว»
มือที่ฉินหลานจับตะเกียบชะงักค้างอยู่นาน ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาในทันใด
«น้องสาวคนดี พี่ไม่กินลูกอมของเธอฟรี ๆ หรอก»
«เธอเลี้ยงลูกอมพี่ พี่จะเลี้ยง...เนื้อเธอเอง»
สิ้นเสียง ตะเกียบของฉินหลานก็จิ้มเนื้อหอมฉ่ำชิ้นหนึ่งขึ้นมาอย่างฉับไว ก่อนวางลงในชามของฉินโยวโยว
เด็กหญิงตัวน้อยมองเนื้อในชามอย่างตกตะลึง ยากจะเชื่อว่าคนในครอบครัวนี้จะมีใครคีบเนื้อให้เธอกินเอง!
ที่ทำให้เด็กหญิงตกใจยิ่งกว่าคือ ฉินหลานยังไม่หยุดแค่นั้น
เขาคีบเนื้ออีกชิ้นใส่ชามของโจวชุ่ยอวิ๋นผู้เป็นแม่
«แม่ กินเนื้อ»
สามคำสั้น ๆ นั้น ทำให้เขานึกถึงช่วงเวลาสั้น ๆ หลังเพิ่งข้ามมิติมาที่นี่
ความรักของแม่ที่เขาสัมผัสได้ เรียบง่ายและจริงใจ
ก่อนหน้านี้ ฉินหลานไม่เคยรู้เลยว่าความรักของแม่เป็นอย่างไร
ชาติก่อนเขาเป็นเด็กกำพร้า ในยุคที่ทุกคนต่างแข่งขันกันอย่างหนัก เขาทำได้แค่ทนป่วยเล็กน้อยไปจนป่วยหนักแล้วตาย
มีเพียงแม่ที่ทำงานบ้านและงานไร่ไปด้วย คอยเฝ้าข้างเตียงเขาทุกวัน จนสะดุ้งตื่นขึ้นมาเป็นพัก ๆ สำหรับแม่แล้ว แค่นั้นก็นับว่าได้พักผ่อนแล้ว
ฉินหลานยังคีบเนื้อต่อ ท่าทางคล่องแคล่วไม่ลังเล «รอพ่อกลับจากเหมือง ให้พ่อได้ลองชิมด้วย»
«แล้วก็คุณย่าด้วย กินเถอะ ถ้าผมอยากกินเนื้อ ผมคีบเองได้ ไม่ต้องคีบให้ผมหรอก»
เมื่อเหลือเนื้อสองชิ้นสุดท้ายในจาน ฉินหลานก็คีบใส่ชามตัวเองอย่างไม่ลังเล
ชั่วขณะนั้น ทั้งตระกูลฉินเงียบกริบ
คุณย่ากับโจวชุ่ยอวิ๋นมองเนื้อในชามของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ป้าสะใภ้ใหญ่ยืนอึ้งไปพักหนึ่งกว่าจะได้สติ จากนั้นชามกับตะเกียบที่เพิ่งยกขึ้นมาก็ถูกฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรงอีกครั้ง
เพียะ!
คราวนี้ตะเกียบกระเด็นออกไป ป้าสะใภ้ใหญ่โมโหจนสุดขีด นิ้วแทบจิ้มปลายจมูกฉินหลาน «ฉินหลาน แกหูหนวกหรือไง!»
«ใครก็ตามที่ทำให้พี่ชายแกสอบเข้าสำนักศึกษายุทธ์ไม่ได้ คนนั้นก็คือตัวหายนะของทั้งครอบครัว!»
«บ้านนี้มีแค่พี่ชายแกเท่านั้นที่กินเนื้อได้!»
ป้าสะใภ้ใหญ่กรีดกรายทำท่าจะยื้อแย่งตะเกียบจากมือฉินเฟิง เธอจะดึงเนื้อจากชามฉินหลานกลับมาโดยตรง
แต่ฉินหลานไวกว่า เขาหัวเราะเยาะ พลางคีบเนื้อในชามขึ้นมากัดคำโต
«ผมจะคู่ควรกินเนื้อหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมาตัดสิน แล้วเมื่อกี้โยวโยวพูดผิดตรงไหน?»
«ถ้าพี่ชายผมสอบเข้าสำนักศึกษายุทธ์ได้ กินเนื้อน้อยลงสักชิ้นก็ยังสอบได้ แต่ถ้าสอบไม่ได้ ต่อให้กินเท่าไรก็สอบไม่ผ่าน»
«อีกอย่าง มีที่ไหนให้คนหนึ่งกินเนื้อ แล้วคนทั้งครอบครัวได้แต่มองกัน?»
«ผมเกือบตายยังไม่กลัว แล้วจะกลัวแค่กินเนื้อไม่กี่ชิ้นหรือไง?»
ฉินหลานโกรธจริงแล้ว
ชาติก่อนเขาล้อเลียนตัวเองว่าเป็นวัวเป็นควาย แต่อย่างน้อยก็ยังได้กินคำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ของเจ้านาย!
ข้ามมิติมาที่นี่แล้ว แม่งเอ๊ย นี่เห็นผมเป็นผู้ประสบภัยจริง ๆ หรือไง?!
คำพูดของเหอเหรินที่ว่า ‘ผู้ประสบภัยยังนับเป็นคนอยู่หรือ’ ดังก้องอยู่ในหู
แต่ตัวเขาเองต้องมองตัวเองเป็นคน!
ง่ำ!
ภายใต้สายตาของป้าสะใภ้ใหญ่ที่โกรธจนตัวสั่น ฉินหลานก็กินเนื้อชิ้นนั้นหมดในไม่กี่คำ
ต้องยอมรับว่าเนื้อสัตว์กลายพันธุ์พอสุกแล้วเหนียวหนึบกว่าเดิม ทั้งยังอร่อยยิ่งกว่า
เนื้อวัวชั้นเลิศจากญี่ปุ่นหรือออสเตรเลียในชาติก่อนก็เทียบไม่ได้
ขณะที่ฉินหลานกลืนเนื้อลงท้อง เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
และเป็นอย่างที่เขาคาดไว้ พลังงานจากเนื้อสัตว์กลายพันธุ์มากกว่าข้าวต้มเหลว ๆ อย่างเทียบกันไม่ได้
【ติ๊ง! โฮสต์กินเนื้อกระต่ายป่ากลายพันธุ์ ค่าสถานะ +0.05】
«แค่กินเนื้อแบบนี้ 20 ชิ้น ฉันก็เพิ่มพลังเลือดลมได้ 1 แต้ม»
ยิ่งไปกว่านั้น จากที่เห็นตอนนี้ ข้อดีที่สุดของระบบก็คือ ตอนเพิ่มระดับจะไม่เจอคอขวด
ต้องรู้ว่ากว่าพี่ชายลูกพี่ลูกน้องจะเพิ่มจาก 8 แต้มเป็น 9 แต้ม ต้องใช้เวลาเกือบ 2 ปี
ถ้าเนื้อที่พี่ชายกินมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาเป็นของเขา ป่านนี้เขาคงมีพลังเลือดลมทะลุ 10 แต้มไปนานแล้ว